Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2005 roku (o nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania W. B. od decyzji Prezydenta Miasta za dnia [...] czerwca 2005 roku znak: [...], w przedmiocie określenia wysokości opłaty targowej za okres od 22 września 2004 roku do 30 października 2004 roku, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] maja 2005 roku (o nr [...]) Prezydent Miasta wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty targowej. Organ otrzymał bowiem, sporządzone przez inkasenta - Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej wykazy osób które odmówiły uiszczenia opłaty targowej zgodnie z uchwałą Nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 roku na targowisku przy ulicy [...] (o nr [...] z dnia 4 października 2004 roku, nr [...] z dnia 14 października 2004 roku, nr [...] z dnia 21 października 2004 roku i nr [...] z dnia 4 listopada 2004 roku). Wynikało z nich, iż W. B. dokonując w dniach: 22, 23, 24, 25, 27, 28, 29 września 2004 roku, 1, 2, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 25, 26, 27, 28, 29, 30 października 2004 roku sprzedaży artykułów przemysłowych z dwóch szczęk, nie uiścił opłaty targowej.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść art. 15 i 16 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002r., Nr 9, poz. 84 ze zm.). Podzielając stanowisko Prezydenta Miasta uznał, iż stragany uliczne, tzw. "szczęki" nie są obiektami budowlanymi, a zatem nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Powołując się wspomnianą uchwałę Rady Miasta, organ wskazał, iż precyzyjnie określiła ona m. in. pojecie: "szczęki" jako obiektu niebudowlanego w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (§ 1 pkt 3 cyt. uchwały) oraz ustaliła stosowne stawki tej opłaty (§ 3 ust. 2 pkt 2, § 5 ust 4 pkt 2 uchwały). Nadmienił, iż akt prawa miejscowego był przedmiotem oceny Regionalnej Izby Obrachunkowej.
W konkluzji organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu I instancji, iż skoro skarżący dokonywał sprzedaży ze szczęk na targowisku, zaś szczęki nie zostały opodatkowane podatkiem od nieruchomości, to zasadnym było ustalenie zobowiązania w opłacie targowej.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję złożył W. B.. Zarzucił, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest niesłuszna i rażąco narusza prawo. Ponownie stwierdził, iż nie handlował w "szczękach".
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
W myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002r., Nr 9, poz. 84 ze zm.), opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych, oraz jednostek organizacyjnych niemajacych osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. Stosownie zaś do art. 16 tej ustawy, zwalania się od opłaty targowej osoby i jednostki wymienione w art. 15 ust. 1, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowisku. Treść powołanych przepisów wskazuje więc, że ze zwolnienia z opłaty targowej korzysta tylko osoba dokonująca sprzedaży na targowisku, która dokonuje tej sprzedaży w obiektach objętych opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości. Jeżeli natomiast osoba handlująca na targowisku, dokonuje sprzedaży w miejscach (obiektach), nie podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a wskazanych w przepisach normujących kwestię opłaty targowej, to zobowiązana jest do uiszczenia tej opłaty.
Sąd podziela stanowisko orzekających organów, iż tzw. "szczęka" jest obiektem niebudowlanym. Okoliczność, że przedmiotowe szczęki nie zostały opodatkowane podatkiem od nieruchomości jest bezsporna, a ponadto wynika z pisma organu przekazującego odwołanie. W tej sytuacji zasadne było określenie zobowiązanie w opłacie targowej.
Bezsporna również w sprawie jest okoliczność, iż skarżący W. B. nie uiścił opłaty targowej z tytułu dokonywania sprzedaży na targowisku. W ocenie Sądu okoliczność ta została ustalona w sposób prawidłowy, w granicach swobodnej oceny dowodów, na podstawie sporządzonych przez inkasenta list osób, które handlując na targowisku odmówiły uiszczenia opłaty targowej, w związku z oświadczeniami złożonymi w dniach 9 września 2004 roku, 4 października 2004 roku, 4 listopada 2004 roku i 25 lipca 2005 roku przez pracowników inkasenta B. S. i M. G., pod groźbą odpowiedzialności karnej (art. 233 kk).
Nie budzi także wątpliwości Sądu to, iż podatnik dokonywał sprzedaży na targowisku. Zauważyć należy, iż W. B., w trakcie postępowania podatkowego, nie przedłożył żadnych dowodów ani nie wskazał ich istnienia, wskazujących na to, iż nie dokonywał on sprzedaży ze szczęk. W oświadczeniu, złożonym po zapoznaniu się z aktami sprawy w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, skarżący podniósł jedynie, iż "nie zgadza się z aktami sprawy, gdyż nie handlował w szczękach". W piśmie z dnia 14 września 2005 roku, skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, będącym "odpowiedzią" na zaskarżoną decyzję, skarżący zarzucił organowi brak podania lokalizacji spornego obiektu handlowego i ustalenia jego charakteru (rozmiarów, rodzaju materiałów, trwałego związania z gruntem). Jednakże na rozprawie, w dniu 7 marca 2006 roku, skarżący nie zakwestionował faktu, iż dokonywał sprzedaży na targowisku. Zarzucając organom brak wskazania numerów "szczęk", stwierdził, iż jedna z tych "szczęk" służyła mu jedynie do magazynowania towaru. Dodał, iż sprzedaży dokonywał z leżaka lub ze stołu, uiszczając wówczas opłatę targową, zaś na ta okoliczność "może wskazać (...) świadka A. K.".
Podkreślić w tym miejscu należy, iż opłata targowa pobierana jest od samej czynności sprzedaży na targowiskach. To zaś, w jaki sposób podatnik dokonywał sprzedaży na targowisku (ze stołu, z leżaka, czy ze "szczęki") dla określenia zobowiązania w opłacie targowej, jest bez znaczenia. W tym kontekście, zarzuty skarżącego dotyczące nieustalenia lokalizacji, charakteru i numerów jego "szczęk" są niezasadne.
Nie umknęło uwadze Sądu wadliwe sformułowanie sentencji decyzji organu I instancji. Podano w niej, iż zobowiązanie w opłacie targowej zostało ustalone za okres od dnia 22 września do 30 października 2004 roku. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na prawidłowe rozstrzygniecie gdyż, w uzasadnieniu w/w decyzji szczegółowo wymieniono dni, w których dokonywana była sprzedaż, zaś ustalona kwota zobowiązania podatkowego w wysokości 396 zł była prawidłowa.
Mając powyższe na względzie, z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.