Uzasadnienie
Przedmiotem postępowania jest skarga "D." sp. z o.o. (dalej – Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza P., którą odmówiono Spółce umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 19.222,00 zł.
Skarga została podpisana przez M. D. – Prezesa Zarządu, nie została opłacona i nie dołączono do niej dokumentu potwierdzającego upoważnienie do działania w imieniu Spółki.
Pismami z dnia 4 sierpnia 2011 r. wezwano Spółkę o nadesłanie aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sadowego oraz do uiszczenia wpisu sądowego. Powyższe wezwania doręczono Spółce w dniu 10 sierpnia 2011 r., lecz wyznaczony, siedmiodniowy termin upłynął bezskutecznie w dniu 17 sierpnia 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – powoływanej dalej jako p.p.s.a. skarga powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, który przy pierwszej czynności procesowej obowiązany jest dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis takiego pełnomocnictwa (art. 37 § 1 p.p.s.a.).
Podobnie z art. 28 § 1 p.p.s.a wynika, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonujące czynności w postępowaniu sądowym przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu mają obowiązek, przy pierwszej czynności w postępowaniu, wykazać swoje umocowanie do działania, stosownym dokumentem, tj. pełnomocnictwem lub wyciągiem z właściwego rejestru sądowego (art. 29 powołanej wyżej ustawy).
W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka prawidłowo wezwana do nadesłania aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, nie zastosowała się do powyższego.
Warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest również uiszczenie wpisu sądowego. Wpis od niniejszej skargi ma charakter wpisu stałego, a jego wysokość została określona w § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., (Nr 221, poz. 2192) i wynosi 500 zł.
Z uwagi na to, że skarga nie czyniła zadość powyższym wymogom a także, że wymogi te nie zostały uzupełnione na wezwanie Sądu, należało skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a.