Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 14 listopada 2017 r., skarżący M. K., reprezentowany przez Z. K., zwrócił się do Sądu z wnioskiem o sprostowanie wyroku Sądu z dnia 5 października 2017 r., sygn. I SA/Rz 504/17, a także uzasadnienia tego orzeczenia, poprzez uwzględnienie, iż skarżący zaskarżyli tylko podstawę prawną decyzji, a nie treść jej rozstrzygnięcia.
Jeżeli chodzi o uzasadnienie to skarżący wniósł o uwzględnienie, że w sprawie występował nie jako uczestnik, ale skarżący.
Do wniosku o sprostowanie wyroku i uzasadnienia skarżący załączył kserokopię tych dokumentów, na których zakreślił miejsca, w których jego zdaniem wystąpiły omyłki.
Na kserokopiach wyroku oraz uzasadnienia skarżący zaznaczył również miejsca, w których, według niego, błędnie opisano przedmiot zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm. zwanej dalej: P.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jak stanowi § 2 powołanego wyżej art. 156 P.p.s.a. sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym.
Wniosek skarżącego jest częściowo uzasadniony. Jeżeli bowiem chodzi o jego status procesowy, to w sprawie występował on w roli skarżącego, a nie uczestnika. Wprawdzie w uzasadnieniu nazwano go uczestnikiem, jedynie na potrzeby tego dokumentu, jednakże z uwagi na tożsamość pojęciową tego określenia z uczestnikiem w rozumieniu P.p.s.a., takie określenie go należy zakwalifikować jako oczywistą omyłkę, podlegająca sprostowaniu.
Konsekwencją sprostowania, o którym wyżej mowa, było sprostowanie strony wnoszącej odwołanie i skargę, poprzez ujęcie, iż byli to oboje skarżący.
Znamiona oczywistej omyłki nosi również określenie obrębu geodezyjnego, w którym położona jest sporna nieruchomość, w związku z tym, także w tym wypadku dokonano sprostowania.
Brak było natomiast podstaw do sprostowania, zgodnie z wnioskiem, przedmiotu zaskarżenia, zarówno w wyroku, jak i uzasadnieniu. Został on bowiem określony w sposób prawidłowy. Przedmiotem skargi była decyzja w przedmiocie określenia skarżącym podatku, kwestionowanie zaś przez nich uzasadnienia tego rozstrzygnięcia, miało miejsce w ramach skargi na tę decyzję. Poza tym argumenty przytoczone skardze i podniesione w niej zarzuty nie mają wpływu zmianę na przedmiotu sprawy. W tym więc zakresie wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie i jako taki został oddalony.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.