Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia (...) sierpnia 2015 r., sygn. I SA/Rz 510/15, oddalił skargę S. P. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 31 marca 2015 r. W trakcie prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego skarżący korzystał z pomocy zawodowego pełnomocnika, ustanowionego dla niego z urzędu, w ramach prawa pomocy.
Pełnomocnikiem skarżącego wyznaczona została radca prawny M. S., która w dniu 24 września 2015 r. przedłożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie pełnomocnik wystąpiła o przyznanie jej wynagrodzenia za udzielenie z urzędu pomocy prawnej, która nie została opłacona, a także zwrot wydatków poniesionych na korespondencję ze skarżącym, w wysokości 6,10 zł.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku radców prawnych kwestię wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz.490, ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem).
Zgodnie z § 2 ust.1 rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Z kolei § 2 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 b rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynoszą w drugiej instancji, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Przepis § 14 ust. 2 pkt 1 c rozporządzenia stanowi natomiast, że stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji, w sprawach których przedmiotem zaskarżenia nie jest wartość pieniężna i nie dotyczą rozstrzygnięć Urzędu Patentowego, wynosi 240 zł.
W niniejszej sprawie wynagrodzenie radcy prawnego za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosić będzie 120 zł, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 b rozporządzenia, stanowiąc 50 % stawki (pełnomocnik reprezentowała skarżącego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym) minimalnej obowiązującej w postępowaniu przed sądem I instancji (w niniejszej sprawie było to 240 zł).
Przyznane pełnomocnikowi wynagrodzenie zostało, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia, powiększone o kwotę podatku od towarów i usług, obliczoną według stawki 23 %, wynoszącą w tym wypadku 27,60 zł.
Na podstawie § 15 pkt 2 rozporządzenia przyznano radcy prawnemu, tytułem zwrotu wydatków poniesionych na koszty korespondencji z klientem, kwotę 6,10 zł.