Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę WL na opisaną w sentencji decyzję z powodu nieuiszczenia wpisu.
Z zachowaniem ustawowego terminu pełnomocnik skarżącej zaskarżył to orzeczenie zażaleniem, w którym zawarł – z powołaniem się na art. 196 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1362 ze. zm., aktualny tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) dalej określanej skrótem "P.p.s.a.", wniosek o wstrzymanie jego wykonania.
Powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 kwietnia 2018 r., oddalając go.
W dniu 24 maja 2018 r. wpłynęło do Sądu zażalenie WL. Z uwagi na wątpliwość co do jego treści (w nagłówku odnosiło się do postanowienia Sądu, a uzasadnienie wskazywało na zarządzenie sędziego) zarządzeniem z dnia 7 czerwca 2018 r. polecono wezwać stronę skarżącą do sprecyzowania przedmiotu zaskarżenia, tj. czy jest nim postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 kwietnia 2018 r. o oddaleniu wniosku zgłoszonego na podstawie art. 196 P.p.s.a., czy też zarządzenie sędziego WSA z dnia 26 kwietnia 2018 r. o pozostawieniu wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu bez rozpoznania. Na udzielenie odpowiedzi wyznaczono termin 7 dni pod rygorem przyjęcia, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Na doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 25 czerwca 2018 r. wezwanie odpowiedzi nie udzielono. Wobec powyższego Sąd przyjął, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie z dnia 26 kwietnia 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie (opatrzone datą 23 maja 2018 r.) podlega odrzuceniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jako niedopuszczalne, ponieważ żaden przepis P.p.s.a. nie przewiduje na rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 196 cyt. ustawy zażalenia ani innego środka prawnego.
Jak wynika z art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiot został taksatywnie wymieniony w wyliczeniu zawartym w tym przepisie w punktach od 1 do 10. Nie wymieniono w nich postanowienia, którego przedmiot jest taki, jak postanowienia, na które skarżąca wniosła zażalenie.
Skoro w żadnym przepisie P.p.s.a. nie wymieniono postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, to postanowienie takie nie podlega zaskarżeniu zażaleniem, a tym samym, z mocy art. 163 § 2 P.p.s.a., nie wymagało sporządzenia uzasadnienia. Wniesione na takie orzeczenie zażalenie uznać należało za niedopuszczalne i podlegające odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., o czym postanowiono w punkcie I sentencji postanowienia.
Z uwagi na uiszczenie w dniu 20 czerwca 2018 r. opłaty sądowej od zażalenia w kwocie 100 zł, z powodu odrzucenia zażalenia podlegała ona zwrotowi, o czym postanowiono w punkcie II sentencji na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.