Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2016r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO) po rozpatrzeniu odwołania S. D. (dalej: podatnik/skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2016r., nr [...], w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości na 2016r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Z uzasadnienia decyzji oraz akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] stycznia 2016r., Prezydent Miasta P. ustalił podatnikowi wysokość podatku od nieruchomości na 2016r. w kwocie 70.509,00zł. Jako podstawę opodatkowania organ I instancji przyjął budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej za okres od stycznia do grudnia 2016r.: 2.636,72 m2 według stawki 22,86zł, budowle związane z prowadzeniem działalność gospodarczej - podstawa: 84.063,09 zł według stawki 2,00%, grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - podstawa - 9 609,00 m2 według stawki 0,89zł. Organ I instancji wskazał, że przedmiot i podstawa opodatkowania została ustalona na podstawie Informacji Podatkowej składanej przez podatnika lub zapisów w ewidencji gruntów i budynków miasta P., która jest źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym, w tym w postępowaniu podatkowym. Natomiast wysokość podatku została ustalona na podstawie obowiązujących stawek podatkowych.
Od decyzji organu I instancji podatnik wniósł odwołanie, po rozpatrzeniu którego, SKO powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2016r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy wskazał, że podatnik jako osoba fizyczna - zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014r., poz.849) - dalej: u.p.o.l. – złożył informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych na 2016r. w tym przeznaczonych na prowadzenie działalności gospodarczej, w której wskazał przedmiot opodatkowania, tj. w pozycji D 1 pkt 1 dotyczącej powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - powierzchnię: 9 609,00m2; w pozycji D 2 pkt 2 dotyczącej powierzchni użytkowej budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - powierzchnię: 2.636,72m2. Organ II instancji podkreślił, że informacje podane przez podatnika są dla organu wiążące i wyjaśnił, że stosownie do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2015r., poz. 520), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Podatek od nieruchomości wymierzany jest na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, które mają walor dokumentu urzędowego.
SKO wskazało, że podatnik zgłosił do opodatkowania w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą całość posiadanej nieruchomości położonej przy ul. [...] w P. i nie dokonał zmian danych zawartych w informacji podatkowej. Zarzut niedokonania ustaleń w tym zakresie organ II instancji uznał za bezzasadny.
Odnośnie zarzutu dotyczącego braku ze strony organu podatkowego zwolnienia od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis, SKO wskazało, że inicjatywna w tym zakresie należy do podatnika, który sam decyduje w kontekście spełniania przez niego określonych uchwałą warunków, czy skorzystać z tego rodzaju narzędzi czy nie, a podatnik takiej inicjatywy nie podjął.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przekroczenia maksymalnej stawki podatku od nieruchomości za budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, organ odwoławczy wskazał, że nie doszło do takiego przekroczenia, gdyż zastosowane stawki podatkowe mieszczą się w granicach przewidzianych w pkt 2 obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 5 sierpnia 2015r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2016r. (M.P. z 2015r., poz.735) – dalej: obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 5 sierpnia 2015r.
Za niezasadny organ II instancji uznał również zarzut naruszenia art. 210 § 4 ustawy z dnia 19 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 613) – dalej: O.p., stwierdzając, że uzasadnienie rozstrzygnięcia spełnia w niezbędnym zakresie wymagania ww. przepisu.
Na powyższą decyzję SKO podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu I instancji.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:
- I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.
- 1) § 1 pkt 1 uchwały Nr 159/2014 Rady Miejskiej w P. z dnia 18 września 2014r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis, który stanowi, iż zwolnione od podatku są powierzchnie użytkowe budynków lub ich części powstałe w wyniku nowej inwestycji, a także wartości budowli lub ich części utworzonych w wyniku nowej inwestycji, oraz powierzchni użytkowej gruntów zabudowanych tymi budynkami lub budowlami, zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w związku z nową inwestycją na terenie Miasta P..
- 2) art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r. poz.23) – dalej: k.p.a., przez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy organ dopuścił się w niej uchybień i naruszeń;
- a) art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez opodatkowanie podatkiem od nieruchomości całości gruntu, podczas gdy z normy tej jasno wynika, że chodzi o grunty, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a skarżący nie wykorzystuje całości gruntu na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Organ nie zbadał również czy budynek został oddany do użytkowania, a budowa dla całego budynku się zakończyła, w związku z czym nie ustalono czy budynek nie podlega zwolnieniom dla nowo budowanych obiektów;
- b) art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., przez pominięcie, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nie tylko całe budynki, ale również ich części, a podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia użytkowa. Organ pominął fakt, iż skarżący nie wykorzystuje całej powierzchni budynku, a jedynie jego część, wobec czego do podstawy opodatkowania powinna zostać wzięta pod uwagę powierzchnia części budynku, stanowiąca użytkowaną część. Wskazać należy, że I piętro budynku jest w chwili obecnej nieużytkowane, wobec czego opodatkowaniu nie powinna podlegać, a już na pewno nie po stawkach dla powierzchni użytkowej;
- c) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez przyjęcie dla opodatkowania całej powierzchni użytkowej, podczas gdy opodatkowaniu podlega powierzchnia, wykorzystywana na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, a skarżący części budynku w ogóle nie wykorzystuje;
- d) art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., przez przyjęcie wyższej stawki opodatkowania dla części budynku, który nie jest użytkowany i związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, podczas gdy przepis ten zakłada wprost stosowanie wyższej stawki, dla budynków lub ich części, związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a nie zebrano dowodów na to, że strona lub inny podmiot chociażby na piętrze budynku prowadził działalność gospodarczą;
- e) art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., przez pominięcie tej normy i zastosowanie wyższej stawki opodatkowania, niż dopuszczalna w ustawie maksymalna jej wysokość, tj. stawki 22,86 zł za m2, podczas gdy przepis ten przewiduje maksymalną stawkę w kwocie 17,31 zł od m2;
- f) art. 210 § 1 pkt 6) O.p., przez brak uzasadnienia faktycznego zawartego w decyzji rozstrzygnięcia, organ ograniczył się bowiem jedynie do przedstawienia przepisów i norm, dotyczących określania wysokości wymiaru podatku od nieruchomości, a więc przedstawił uzasadnienie prawne, a pominął część uzasadnienia faktycznego, dotyczącego konkretnego podatnika i wyjaśnienia, dlaczego określił taką, a nie inną wysokość podatku od nieruchomości w przedmiotowej sprawie;
- g) art. 210 § 4 O.p., przez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji;
- h) art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p., przez brak ustaleń w zakresie rzeczywiście wykorzystywanych powierzchni na cele, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez skarżącego i nie przeprowadzenie żadnych dowodów w tym zakresie, co pozwalałoby na dokonanie właściwej oceny przeprowadzonych dowodów i wydanie rozstrzygnięcia zgodnego ze stanem faktycznym sprawy;
- 3) art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a., przez zaniechanie przez organ II instancji przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący i wyjaśniający wszystkie okoliczności, a ponadto odniesienie się do części z zgromadzonych w sprawie dowodów i dokonanie ich oceny w sposób nielogiczny, sprzeczny z doświadczeniem życiowym, pomimo ustawowego obowiązku organu do pełnego i dokładnego gromadzenia środków dowodowych. Ponadto jako dowód organ powinien dopuścić wszystko co przyczyni się do rozstrzygnięcia sprawy, a nie jest sprzeczne z obowiązującym porządkiem prawnym. Organ zupełnie pominął, iż skarżący nie wykorzystuje całej powierzchni budynku, a jedynie jego część, wobec czego do podstawy opodatkowania powinna zostać wzięta pod uwagę powierzchnia części budynku, stanowiąca użytkowaną część;
- 4) art. 80 k.p.a., przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w konsekwencji czego organ stwierdził brak podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji, podczas gdy organ nie ustalił czy podatnik wykorzystuje całą powierzchnię budynku, czy też jedynie jego część, na jakie cele jest wykorzystywana zajmowana powierzchnia, jaka stawka podatkowa obowiązuje w przedmiotowej sprawie;
- 5) art. 107 § 3 k.p.a., przez nie wskazanie, którym dowodom organ II instancji dał wiarę i oparł na nich swoje rozstrzygnięcie, a którym odmówił mocy dowodowej, wraz ze wskazaniem przyczyn takiej decyzji.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że nie wykorzystuje całej powierzchni budynku, budowli i gruntów na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a jedynie ich część – budynek jest nowo postawiony i skarżący nie prowadzi w nim działalności. Zdaniem skarżącego, skoro w żaden sposób nie wykorzystuje części budynku i gruntów na cele, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a stanowią one jedynie składnik jego majątku, ich powierzchnia nie powinna być opodatkowania stawką podatku wyższą, związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Skarżący zarzucił również, że organ I instancji w sposób nieprawidłowy zastosował dla budynków i ich części, związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej stawkę - 22,86zł od m2 ponieważ, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., stawka za m2 nie powinna być wyższa niż 17,31zł. Organ posłużył się uchwałą Rady Miejskiej w P. w sprawie ustalania wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta P., która jest sprzeczna z aktem wyższego rzędu, tj. z u.p.o.l., która stanowi, że wysokość stawek podatku od nieruchomości określa rada gminy w drodze uchwały z zastrzeżeniem, iż nie mogą one przekroczyć wymienionych w ustawie podatkowej wartości.
Ponadto skarżący zarzucił, że organy obu instancji nie przeprowadziły w sposób poprawny dowodów i nie ustaliły wielu okoliczności, m.in. organ nie ustalił czy podatnik wykorzystuje całą powierzchnię budynku, czy też jedynie jego część, na jakie cele jest wykorzystywana zajmowana powierzchnia, jaka stawka podatkowa obowiązuje w przedmiotowej sprawie. W ocenie skarżącego, organy podatkowe, nie podjęły niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nie zebrały w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a ponadto nie dokonały oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie. Wynikiem powyższych uchybień jest brak uzasadnienia podstawy faktycznej decyzji, organ ograniczył się jedynie do przywołania przepisów prawa, które w jego ocenie miały zastosowanie w przedmiotowej sprawie, ale brak jest uzasadnienia dokonania subsumcji tych przepisów w odniesieniu do skarżącego i uzasadnienia wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia w sprawie, co uzasadnia naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 O.p.
W odpowiedzi na skargę, organ II instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718, dalej: P.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.
Skarga jest niezasadna.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest wysokość ustalonego podatnikowi przez organ podatkowy podatku od nieruchomości na 2016r.
Zdaniem organów podatkowych, podatek od nieruchomości został podatnikowi ustalony według właściwej stawki oraz zgodnie z danymi wskazanymi przez podatnika w informacji podatkowej i wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków.
Skarżący kwestionuje natomiast zastosowaną przez organ podatkowy stawkę podatku od nieruchomości, podnosząc, że nie wykorzystuje części budynku i gruntów na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, zatem ich powierzchnia nie powinna być opodatkowana wyższą stawką podatku związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponadto zdaniem skarżącego, doszło do przekroczenia określonej w u.p.o.l. maksymalnej stawki podatku od nieruchomości za budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko organów podatkowych.
Zgodnie z art. 1a pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016r., gruntami, budynkami i budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej są grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.
Zgodnie z ww. zastrzeżeniem, do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się:
budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;
gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016r., poz. 290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.
Jak wynika z brzmienia tego przepisu ustawodawca, co do zasady, wszystkie grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy traktuje jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, za wyjątkami, o których mowa w art. 1a ust. 2a u.p.o.l.; nie ma bowiem warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę.
Skarżący w niniejszej sprawie jest przedsiębiorcą – co nie jest w sprawie kwestionowane. Zgodnie zatem z powołanym wyżej przepisem art. 1 a pkt 3 u.p.o.l., wszelkie grunty będące w jego posiadaniu, jako przedsiębiorcy, należy traktować jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, za wyjątkami, o których mowa w art. 1a ust. 2a u.p.o.l. W niniejszej sprawie jednak z żadnym z tych wyjątków nie mamy do czynienia.
Odnosząc się do zarzutów skargi, należy wskazać, że stosownie do art. 6 ust. 3 i 6 u.p.o.l. osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według określonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia w trakcie roku podatkowego zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, tj. w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 9 kwietnia 2016r. skarżący złożył stosowną informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych na 2016r., w tym przeznaczonych na prowadzenie działalności gospodarczej, w której wskazał przedmiot opodatkowania – całą posiadaną nieruchomość, tj. w pozycji dotyczącej powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków, powierzchnię 9.609,00m2; a w pozycji odnoszącej się do powierzchni użytkowej budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - powierzchnię 2.636,72m2.
Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że zarówno dane zawarte w Informacji podatkowej, jak i dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, są dla organów podatkowych wiążące. Skoro zatem skarżący zgłaszając nieruchomość do opodatkowania nie wskazał, że nie wykorzystuje całej nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą – wręcz przeciwnie, zadeklarował do opodatkowania całą nieruchomość jako związaną z działalnością gospodarczą - ograny podatkowe prawidłowo przyjęły do opodatkowania całość zgłoszonej przez podatnika nieruchomości.
Za niezasadny Sąd uznał zarzut dotyczący przekroczenia maksymalnej stawki podatkowej określonej w u.p.o.l. Wbrew twierdzeniom skarżącego, stawka ustalona w drodze uchwały Rady Miejskiej Nr 198/2015 z dnia 26 listopada 2015r. w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta P. (Dz. Urz. Woj. Podk. z 2015r., poz. 3675) dla budynków i ich części, związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości 22,86zł za m2, mieści się w granicach przewidzianych w pkt 2 obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 5 sierpnia 2015r.
Z przedstawionych względów Sąd uznał zarzuty naruszenia wymienionych w skardze przepisów u.p.o.l. za bezzasadne.
W ocenie Sądu, niezasadny jest również zarzut dotyczący braku zastosowania wobec skarżącego zwolnienia podatkowego w postaci pomocy de minimis. Stosownie bowiem do § 7 uchwały nr 159/2014 Rady Miejskiej z dnia 18 września 2014r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis, przedsiębiorca ubiegając się o zwolnienie z podatku od nieruchomości na warunkach określonych w tej uchwale, zobowiązany jest do przedłożenia wniosku, którego wzór stanowi załącznik nr 1 do uchwały, wraz z wymienionymi we wniosku dokumentami stanowiącymi jego integralną część.
Z powyższego wynika, że pomoc ta może być przyznana wyłącznie na wniosek zainteresowanego podmiotu. Bezspornym jest, że skarżący nie wystąpił ze stosownym wnioskiem, a co za tym idzie, taka pomoc nie mogła mu zostać udzielona.
Odnośnie zarzutów naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a., należy wskazać, że nie doszło do takiego naruszenia, gdyż przepisy k.p.a. nie miały zastosowania w niniejszym postępowaniu podatkowym, w którym stosuje się przepisy ustawy O.p.
Niezasadne są również, zdaniem Sądu, zarzuty naruszenia wymienionych w skardze przepisów O.p. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że uzasadnienie decyzji organu I instancji - uwzględniając specyfikę postępowania wymiarowego, gdzie dowodami są zazwyczaj dane podane przez podatnika w Informacji Podatkowej czy dane z ewidencji gruntów i budynków - spełnia w niezbędnym zakresie wymagania określone w art. 210 § 4 O.p. Zdaniem Sądu, warunki te spełnia również uzasadnienie zaskarżonej decyzji.
W ocenie Sądu, w przedmiotowym postępowaniu organy zebrały i rozpoznały materiał dowodowy wystarczający do podjęcia zapadłych rozstrzygnięć. Stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób wszechstronny i nie budzi wątpliwości. Dokonana ocena zebranego materiału dowodnego nie była zaś dowolna.
Z przedstawionych względów, nie znajdując podstaw do uchylenia wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć, na podstawie art. 151 P.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji.