Uzasadnienie
Przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie są decyzje Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z 1 sierpnia 2023 r.:
- 1) nr 9009-2023-001478 w przedmiocie kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2019 rok (skarga I SA/Rz 532/23),
- 2) nr 9009-2023-001479 w przedmiocie kwoty nienależnie pobranych płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami ONW na 2019 rok (skarga I SA/Rz 533/23), którymi utrzymano w mocy decyzje Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Leżajsku z dnia 3 kwietnia 2023 r.:
- 1) nr 0175-2023-003773 o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w łącznej wysokości 1 950,10 zł na 2019 r.
- 2) nr 0175-2023-003977 o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami w łącznej wysokości 537 zł na 2019 r.
Decyzje te wydano w następujących okolicznościach.
Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Leżajsku, decyzją nr 0175-20202-003535 z dnia 19 czerwca 2020 r. przyznał R. S. (skarżący) płatności bezpośrednie w łącznej wysokości 16 320,84 zł, zaś decyzją nr 0175-2020003536 z dnia 19 czerwca 2020 r. przyznał skarżącemu płatność dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (płatność ONW) w wysokości 2 470,20 zł — stanowiącą płatność ONW typ specyficzny strefa I. Wskazanymi decyzjami zostały wypłacone środki pieniężne również do deklarowanej spornej działki nr [...] do żądanej powierzchni, tj. do obszaru 2,20 ha (tj. 1,20 ha działki rolnej N oraz 1,00 ha działki rolnej O), a tym samym drugiej stronie konfliktu kontroli krzyżowej - która deklarowała ten sam obszar działki nr [...] w ramach swojego wniosku - tj. beneficjentowi: "W" płatności do spornego obszaru 2,20 ha zostały odmówione.
Zgodnie ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zawartym w wyroku z dnia 9 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Rz 678/21 organ I instancji po przeprowadzeniu ponownego postępowania wyjaśniającego w sprawie przyznania płatności bezpośrednich i ONW na rok 2019 dla "W" - decyzjami z dnia 25 sierpnia 2022 r. rozstrzygnął w sprawie konfliktu kontroli krzyżowej na linii "W" - skarżący dotyczącej obszaru 2,20 ba działki ewidencyjnej nr [...] w następujący sposób. Prawo do płatności bezpośrednich i ONW na rok 2019 do obszaru działki ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 1,20 ha (tj. powierzchnia deklarowana przez skarżącego w 2019 r. jako działka rolna N) przyznano "W", natomiast do pozostałej spornej powierzchni 1,00 ha (tj. deklarowanej przez skarżącego działki rolnej O) potwierdzono uprawnienie do płatności na rzecz skarżącego.
W związku z powyższymi okolicznościami, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Leżajsku, zawiadomieniami z dnia 31 stycznia 2023 r. wszczął z urzędu postępowania administracyjne w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i ONW przyznanych skarżącemu za rok 2019.
Organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i ONW decyzjami z dnia 3 kwietnia 2023 r., w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ustalił skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2019 w wysokości 1 950,10 zł oraz kwotę nienależnie pobranych płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) za rok 2019 w wysokości 537,00 zł stanowiących część przyznanej płatności na mocy decyzji organu I instancji z dnia 19 czerwca 2020 r., wypłaconych skarżącemu w dniu 30 czerwca 2020 r.
Po rozpatrzeniu odwołań skarżącego, opisanymi na wstępie decyzjami Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji utrzymał zaskarżone decyzje w mocy.
Organ II instancji wskazał, że przedmiotem badania w postępowaniu o wydanie decyzji z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2157 z póź.zm., dalej ustawa o Agencji) jest ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków z wymienionych w tym przypisie funduszy.
Dalej organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowań. W ocenie Dyrektora wskazane okoliczności świadczą o tym, że skarżący nie użytkował części pastwiskowej wskazanej i przysługującej mu w ramach udziałów we Wspólnocie zgodnie z wyznaczonym zakresem pracy, ale bezumownie i wbrew uchwale użytkował i pobierał pożytki z miejsca o powierzchni spornej i deklarowanej we wniosku: 1,00 ha (tj. wskazanego kontrolerom w dniu 25 marca 2022 r.). Tym samym powierzchnia 1,00 ha nie została wykluczona z wniosku o płatności bezpośrednie i płatności ONW na rok 2019 skarżącego. Uznać zatem należy, że wypłacono nienależnie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przypadające do powierzchni 1,20 ha działki ewidencyjnej nr [...] (tj. działki rolnej N deklarowanej przez skarżącego w ramach wniosku o płatności na rok 2019).
Według organu II instancji w każdym przypadku stwierdzenia wypłaty nienależnych lub nadmiernych płatności rodzajowo określonych środków publicznych należy dochodzić zwrotu tych płatności, co jest zgodne art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o Agencji. Wyżej wskazany przepis nie uzależnia konieczności wydania decyzji od przyczyny, z powodu której nastąpiła taka wypłata.
Przedstawiając sposób wyliczenia organ odwoławczy ustalił, że kwota nienależnie pobranych przez skarżącego płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wynosi łącznie 1 950,10 zł i stanowi sumę nienależnie pobranych płatności z tytułu jednolitej płatności obszarowej w wysokości 1396,69 zł oraz płatności redystrybucyjnej w wysokości 553,41 zł. Natomiast zgodnie z przedstawionymi wyliczeniami, ustalono skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami w wysokości 537 zł stanowiącej kwotę nienależnie pobranej płatności z tytułu ONW typ specyficzny strefa I. Zdaniem Dyrektora w przedmiotowej sprawie nie został spełniony warunek wynikający z art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz.
UE L 227 z 2014, str. 69 z późn. zm.) tj. łącznego wystąpienia wymienionych powyżej przesłanek, ponieważ nie można uznać, że płatność została dokonana na skutek pomyłki ARiMR, gdyż płatności wypłacone w dniu 30 czerwca 2020 r. nie wynikły z pomyłki organu lecz ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności jest konsekwencją wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Rz 678/21 jak również ustaleń zawartych w ostatecznych decyzjach Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Leżajsku w przedmiocie przyznania "W" płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i ONW na rok 2019. Z przedmiotowych decyzji wynika bowiem, że skarżący nie był uprawniony do otrzymania płatności bezpośrednich i ONW na rok 2019 względem obszaru działki nr [...] o powierzchni 1,20 ha.
Organ odwoławczy stwierdził, że przeliczone kwoty do zwrotu w przypadku jednolitej płatności obszarowej (tj. 1 396,69 zł) oraz płatności redystrybucyjnej (tj. 553,41 zł) przekraczają kwotę stanowiącą równowartość 100 euro, przeliczoną na złote według kursu euro, ustalonego zgodnie z art. 106 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013. Natomiast w przypadku płatności za zazielenienie wskazał, że obliczona kwota do zwrotu w wysokości 365,84 zł jest mniejsza niż równowartość kwoty 100 euro (tj. 437,82 zł) - dlatego zdaniem Dyrektora, organ I instancji słusznie odstąpił od jej odzyskiwania.
Natomiast ustalona kwota nienależnie pobranych płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2019 stanowi kwota 537 zł. Przekracza ona kwotę stanowiąca równowartość 100 euro, przeliczoną wyżej na złote według kursu euro, ustalonego zgodnie z powyżej powołanym art. 11 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. Według organu odwoławczego zgodnie z przytoczonymi przepisami prawa, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Leżajsku prawidłowo wskazał, że w odniesieniu do ustalonych w zaskarżonej decyzji, jak również w niniejszej decyzji kwoty płatności w wysokości 537 zł, nie zachodzą przesłanki uzasadniające odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności. Dlatego też skarżący zobowiązany jest do zwrotu nienależnie wypłaconych należności — przyznanych jako część płatności ONW na mocy decyzji z dnia 19 czerwca 2020 r.
Dyrektor stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło przedawnienie obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności o którym mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, EUROTOM) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE Nr L 312, s. 1 z 23.12.1995 r. z późn. zm., dalej rozporządzenie nr 2988/95).
W myśl art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 za datę dopuszczenia nieprawidłowości w przedmiotowych sprawach organ uznał dzień 29 maja 2019 r., tj. dzień złożenia przez skarżącego wniosków o przyznanie płatności na rok 2019 - a zatem przedawnienie nastąpiłoby z dniem 29 maja 2023 r. Jednakże w rozpatrywanych sprawach nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia w wyniku skutecznego doręczenia skarżącemu, w dniu 2 lutego 2023 r. zawiadomień o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, wskazującego wyraźnie na stwierdzone nieprawidłowości, a następnie w wyniku skutecznego doręczenia skarżącemu decyzji z dnia 3 kwietnia 2023 r. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Leżajsku, w której organ I instancji ustalił skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2019 w łącznej wysokości 1 950,10 zł oraz kwotę nienależnie pobranych płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) za rok 2019 w łącznej wysokości 537 zł.. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzeń odbioru, powyższe decyzje zostały doręczone skarżącemu w dniu 5 kwietnia 2023 r., zatem przed upływem okresu przedawnienia.
Według organu odwoławczego pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest również zarzut naruszenia przepisów art. 7, art. 10 oraz art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a.
Na powyższe decyzje Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie skarżący złożył, właściwie jednobrzmiące skargi (różniące się jedynie rodzajem płatności), do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżając je w całości i wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz decyzji poprzedzających wydanie zaskarżonych decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego.
Zaskarżonym decyzjom zarzucono:
- 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, przede wszystkim art. 10 k.p.a. poprzez brak możliwości zapoznania się skarżącego z zebranym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, oraz
- 2. naruszenie przepisów prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 przez jego błędną wykładnię i w konsekwencji jego błędne zastosowanie, skutkujące bezpodstawnym żądaniem zwrotu przyznanej pomocy - w sytuacji gdy przedmiotowy stan sprawy wskazuje na to, że upłynął okres przedawnienia i żądanie organu jest bezpodstawne.
W odpowiedzi na skargi Dyrektor wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje.
Skargi nie są uzasadnione. Organy nie naruszyły prawa procesowego przy gromadzeniu materiału dowodowego oraz dokonywaniu jego oceny w zakresie przyjętych ustaleń faktycznych, a następnie prawidłowo zastosowały prawo materialne, co do ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2019 r., jak i ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) za 2019 r.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do najdalej idących zarzutów naruszenia art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 przez jego błędną wykładnię i w konsekwencji jego błędne zastosowanie przypomnieć należy, że w myśl przywołanego przepisu okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust.
- 1. Zasady sektorowe mogą jednak wprowadzić okres krótszy, który nie może wynosić mniej niż trzy lata. W przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się okres przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość ustała. W przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu. Przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo. Upływ terminu przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia, jeśli do tego czasu właściwy organ władzy nie wymierzył kary; nie dotyczy to przypadków, w których postępowanie administracyjne zostało zawieszone zgodnie z art. 6 ust.
- 1. Natomiast ust. 3 stanowi: "Państwa Członkowskie zachowują możliwość stosowania dłuższego okresu niż okres przewidziany odpowiednio w ust. 1 i 2".
Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 2988/95: "Nieprawidłowość oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniedbania ze strony podmiotu gospodarczego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę w ogólnym budżecie Wspólnot lub w budżetach, które są zarządzane przez Wspólnoty, albo poprzez zmniejszenie lub utratę przychodów, które pochodzą ze środków własnych pobieranych bezpośrednio w imieniu Wspólnot, albo też w związku z nieuzasadnionym wydatkiem".
Z akt sprawy wynika, że w analizowany stanie faktycznym mamy do czynienia z nieprawidłowością polegająca na zgłoszeniu do dopłat powierzchni gruntów których skarżący faktycznie nie posiadała, a do płatności w tym zakresie uprawniona była "W". Okoliczność ta została przesądzona prawomocnym wyrokiem WSA w Rzeszowie z 25 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Rz 151/23, którego ustalenia są wiążące dla składu orzekającego zgodnie z art. 170 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 zwanej "p.p.s.a.")
W orzecznictwie Trybunału Unii Europejskiej przyjmuje się, że art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach gdzie naruszenie przepisu prawa Unii zostało wykryte dopiero po powstaniu szkody, termin przedawnienia rozpoczyna bieg z chwilą, w której wystąpiły zarówno działanie lub zaniechanie podmiotu gospodarczego stanowiące naruszenie prawa Unii, jak i szkoda w budżecie Unii lub w zarządzanych przez nią budżetach. Wniosek taki jest zgodny z celem owego rozporządzenia, który to akt zgodnie ze swoim art. 1 ust. 1 zmierza do ochrony interesów finansowych Unii. W istocie dies a quo znajduje się w chwili zdarzenia, które miało miejsce jako ostatnie, to znaczy albo w dacie wystąpienia szkody, jeżeli szkoda ta powstała po działaniu lub zaniechaniu stanowiącym naruszenie prawa Unii, albo w dacie teso działania lub zaniechania, jeżeli dana korzyść została przyznana przed owym działaniem lub zaniechaniem.
Ponadto wniosku tego nie podważa argument, zgodnie z którym dies a quo stanowi dzień wykrycia nieprawidłowości, ponieważ chwila, w której organy dowiedziały się o nieprawidłowości, jest bez znaczenia dla momentu rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia (...) art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich należy interpretować w ten sposób, że szkoda powstaje w chwili wydania decyzji o przyznaniu refundacji wywozowej odnośnemu eksporterowi. To od tej chwili bowiem istnieje rzeczywiście szkoda w budżecie Unii.
Nie można uznać tej szkody za istniejącą przed datą ostatecznego przyznania tej korzyści, ponieważ oznaczałoby to przyznanie, że termin przedawnienia dla żądania zwrotu tej kwoty może rozpocząć bieg już w chwili, w której nie została ona jeszcze przyznana. (vide m.in.: sprawa Pfeifer & Langen GmbH & Co. KG v. Bundesanstalt fiir Landwirtschaft und Ernahrung (orzeczenie wstępne) wyrok z dnia 11 czerwca 2015 r. sygn. akt C- 52/14).
W przypadku nienależnie pobranych przez skarżącego płatności za 2019 r., naruszenie prawa nastąpiło w dniu 29 maja 2019 r., tj. w chwili złożenia wniosku z nieprawidłową deklaracją, natomiast szkoda rozumiana jako nieuprawniona wypłata płatności miała miejsce w dniu 30 czerwca 2019 r. z chwilą przelania środków na rachunek bankowy skarżącego. Wobec tego, że początek biegu terminu przedawniania wyznacza moment powstania szkody czyli 30 czerwca 2019 r. to należy stwierdzić, że 4- letni termin przedawnienia upływał w dniu 30 czerwca 2023 r. (organ przyjął, że jest to 29 maja 2023 r.) Jednak w dniu 2 lutego 2023 r. w wyniku skutecznego doręczenia skarżącemu w dniu 2 lutego 2023 r. zawiadomień o wszczęciu postępowań administracyjnego w sprawach ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, wskazujących wyraźnie na stwierdzone nieprawidłowości, a następnie w wyniku skutecznego doręczenia skarżącemu decyzji z dnia 3 kwietnia 2023 r. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Leżajsku doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia.
Brak jest wobec tego podstaw do uznania, że wygasło prawo organu I instancji do ustalenia w decyzjach kwoty nienależnie pobranych płatności przyznanej na 2019 r., w związku z nieprawidłowościami stwierdzonymi w zakresie braku posiadania przez skarżącego spornej działki rolnej. Wobec powyższego zarzut naruszenia przepisu art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 uznać należy za chybiony. Natomiast wskazany przez skarżącego wyrok NSA zapadł w innym stanie faktycznym i nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie.
Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. Zauważyć trzeba, że zgodnie z art. z art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1505, dalej: ustawa o Agencji), jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art.
81. Zauważyć również należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1775 z póź.zm.) do postępowań w sprawach indywidualnych o przyznanie płatności do gruntów rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, ale ze znacznymi modyfikacjami. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 2 pkt 4 tej ustawy organ, przed którym toczy się postępowanie zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Analogiczne uregulowanie zawiera art. 27 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2021 r. poz. 182, z późn.zm). Wskazane regulacje przewidują, że niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania organ, udziela nie z urzędu, lecz na żądanie strony. Jak wynika zaś z akt sprawy organ II instancji przed wydaniem decyzji wystosował do skarżącego zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego z dnia 19 lipca 2023 r. informując o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzeniem się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżący skorzystał z możliwości zapoznania się materiałami i dowodami zebranymi w sprawie i udzielono mu wyjaśnień i informacji o faktycznych i prawnych okolicznościach sprawy o czym świadczy protokół z 26 lipca 2023 r.
Z powyższych względów zarzuty skargi jako bezzasadne nie mogły przynieść skutków oczekiwanych przez skarżącego.
Sąd po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o kryteria wskazane w art. 134 § 1 p.p.s.a., nie znalazł podstaw do uchylenia, lub stwierdzenia jej nieważności. Wobec tego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s
- - ---------------------- 6/15