Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania K.K. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] stycznia 2011 r. nr (...) ustalającej zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2008 r. w wysokości 189.473 zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Wnioskiem z dnia 12 września 2013 r. skarżąca wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej (dalej: organ II instancji) o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wydaną przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej (dalej: organ I instancji z dnia 13 stycznia 2011 r, opisaną wyżej.
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. organ II instancji wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie.
Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. organ II instancji odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] lipca 2011 r., opisanej wyżej.
Następnie, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Na powyższą decyzję K.K. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.
W piśmie procesowym z dnia 1 sierpnia 2014 r. skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu podatkowego.
W związku z nieprecyzyjne sformułowanym wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji pełnomocnik skarżącej został wezwany o doprecyzowanie żądania skarżącej i wskazanie czy wniosek dotyczy decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] czy decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...].
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik wskazał, że wniosek o wstrzymanie dotyczy decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] stycznia 2011r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi, może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie.
Z uwagi na fakt, iż wstrzymanie wykonania skarżonego aktu możliwe jest jedynie na wniosek skarżącego, to skarżący winien przedstawić w składanym wniosku okoliczności, które - jego zdaniem - świadczą o konieczności udzielenia mu tymczasowej ochrony. Uwzględnienie wniosku uwarunkowane jest tym, by wskazane przez skarżącego okoliczności mieściły się w wymienionych wyżej przesłankach w postaci zachodzenia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem kwestionowanego rozstrzygnięcia.
Strona wnioskująca o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinna określić, na jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może ją narazić wykonanie zaskarżonej decyzji.
W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W uzasadnieniu wniosku ograniczyła się do stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody ponieważ jest schorowaną emerytką, której Urząd Skarbowy wznowił potrącenia egzekucyjne na kwotę 500 zł obejmującą 1/3 świadczenia emerytalnego co powoduje trudności związane z bieżącym utrzymaniem oraz finansowaniem kosztów leczenia, generując zadłużenie w spółdzielni mieszkaniowej w konsekwencji grożąc skarżącej eksmisją.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym.
Podsumowując, stwierdzić należy, że powołane przez skarżącą we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności nie przesądzają o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a.
Jednocześnie Sąd nadmienia, że brak przesłanek do wstrzymania zaskarżonego aktu nie przesądza o losie skargi. Zaskarżona decyzja zostanie poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym.
Uznając wniosek skarżącej za niezasadny Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji postanowienia.