Uzasadnienie
Przedmiotem skarg w połączonych do wspólnego rozstrzygnięcia i rozpoznania – na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) – spraw są postanowienia Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2015r. nr nr [...] i [...], którymi wskazany organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołań przez J. T. (dalej zamiennie: Skarżąca) od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w U. dolnych z dnia [...] stycznia 2015r. nr nr [...] i [...] w sprawach – odpowiednio – przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2014r. i przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2014r.
W uzasadnieniach postanowień organ II instancji wskazał, że decyzje wydane przez organ I instancji zostały doręczone Skarżącej 26 stycznia 2015r.
Termin do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez organ I instancji wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego – Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.; dalej: K.p.a.). Termin do wniesienia odwołań upłynął z dniem 9 lutego 2015r., zaś J. T. odwołania złożyła osobiście w dniu 23 marca 2015r. Skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu.
Organ wskazał również na prawidłowość doręczenia decyzji wydanych przez organ I instancji.
Podkreślił, że na podstawie art. 134 K.p.a. zobowiązany był do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołań.
Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na postanowienia Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosła J. T., zaskarżając postanowienia w całości.
W uzasadnieniach skarg przedstawiła przebieg postępowania ze szczególnym podkreśleniem, że mimo rozstrzygnięcia organu I instancji, jego decyzje nie zostały w całości wykonane, ponieważ na jej konto wpłynęły mniejsze kwoty pieniężne niż przyznane z tytułu płatności rolnośrodowiskowej i systemów wsparcia bezpośredniego. Wskazała, że otrzymywała nieprecyzyjne informacje od pracowników organu I instancji, a następnie pisemną informację iż wobec niej nie były wydawane decyzje o ustaleniu kwot nienależnie pobranych. Zauważyła, że organ I instancji nie podjął wszelkich niezbędnych działań w rozumieniu art. art. 7 i 9 K.p.a., skoro nie udzielił jej wyczerpujących odpowiedzi na jej pytania. W jej ocenie organ zachowuje się bezczynnie.
W odpowiedziach na skargi Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, z podkreśleniem że w sytuacji stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania organ jest zobowiązany procedować w trybie art. 134 K.p.a. (wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1997r. – I SA/Gd 1482/96).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skargi nie są uzasadnione.
Okoliczności stwierdzone przez organ nie są kwestionowane przez Skarżącą, a mianowicie chodzi o prawidłowość i skuteczność doręczenia Skarżącej decyzji wydanych przez organ I instancji, datę doręczenia tych decyzji i datę wniesienia odwołań.
W tej sytuacji nie budzi wątpliwości, że Skarżąca naruszyła ustawowy termin z art. 139 § 1 K.p.a., a mianowicie, że odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dania doręczenia decyzji stronie, co zobowiązywało organ do wydania postanowień na podstawie art. 134 K.p.a. – do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Kwestią, którą rozważał Sąd było również czy organ prawidłowo zakwalifikował pismo procesowe Skarżącej z dnia 19 marca 2015r. (data wskazana jako data sporządzenia) jako zawieszające są odwołaniami w rozumieniu art. 127 § 1 w zw. z art. 128 K.p.a. W ocenie Sądu ocena organu nie może być zakwestionowana. Odwołania zostały sporządzone w sposób kategoryczny ze wskazaniem, iż są to odwołania i w tej sytuacji przy uwzględnieniu, że są one skierowane do organu wyższego stopnia w stosunku do organu który wydał decyzje (art. 127 § 2 K.p.a.) i wyrażają niezadowolenie skarżącej (art. 128 K.p.a.), to przyjąć należy, że organ był zobowiązany potraktować to pismo jako odwołania od decyzji wydanych przez organ I instancji.
Odnosząc się do okoliczności podnoszonych przez Skarżącą, a dotyczących kwestii wykonania decyzji wydanych przez organ I instancji należy zauważyć, że organ I instancji w stanowiskach odnośnie do wniesionych odwołań wskazał przyczyny. Są to jednak kwestie, z punktu widzenia granic spraw sądowoadministracyjnych zakreślonych wniesionymi skargami i aktami, które zostały zaskarżone, jako nie mające wpływu na kontrolę sądowoadministracyjną. Kwestie wykonania decyzji nie mogą być przez Sąd rozważane w ramach kontroli postanowień stwierdzających uchybienie terminu do wniesienia odwołań.
W tej sytuacji Sąd skargi oddalił – na podstawie art. 151 P.p.s.a., przy podkreśleniu, że kwestie dotyczące wykonania decyzji wydanej przez organ I instancji są sprawą odrębną i Skarżąca może uzyskać stosowne informacje w organie I instancji, gdyby się okazało że wyjaśnienia zawarte w stanowisku organu I instancji co do wniesionych odwołań (pisma z dnia 30 marca 2015r.) są niewystarczające. Skarżąca również może skorzystać z trybu skargowego do organu II instancji, także w sytuacji jakichkolwiek nieprawidłowości w zakresie działalności organu I instancji.