Uzasadnienie
Skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym, na urzędowym formularzu, oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym podał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i pełnoletnią córką, która jest uczennicą III klasy liceum. Jedynym źródeł dochodu rodziny jest wynagrodzenie żony w kwocie 1 800 zł. Sam pozostaje bez stałego źródła dochodu, działalność gospodarczą zawiesił z dniem 1 marca 2016 r., nie podejmuje prac dorywczych Nie posiada żadnych nieruchomości ani innych kosztownych rzeczy poza samochodem Mazda 6 z 2003 r., ciągnika siodłowego MAN TGA z 2007 r. i naczepy KRONE z 2005 r. Koszty używania samochodu szacuje na 100-200 zł miesięcznie, natomiast samochód ciężarowy i naczepa są czasowo wycofane z ruchu. Żona jest współwłaścicielką mieszkania o pow. 100 m2 przy ul. W.P.[.] w P., które otrzymała w darowiźnie od babki.
Mieszka w nim z córką i ponosi koszty jego utrzymania. Wnioskodawca jest natomiast najemcą mieszkania przy ul. S. [.], z którym mieszka sam. W stosunek najmu tego lokalu po zmarłej matce wstąpił 26 maja 2017 r. Opłaty na media pochłaniają 550 zł miesięcznie, czynsz i pozostałe koszty za mieszkanie 350 zł, kredyt 600 zł (zaciągnięty na podniesienie standardów związanych z działalnością gospodarczą). Średnie wydatki na utrzymanie rodziny, w tym wyżywienie i koszty związane ze szkołą córki, które w całości ponosi żona, oszacował na 1 000 zł. Od żony otrzymuje także pomoc na zaspokajanie podstawowych potrzeb bytowych. Posiada niespłaconą kartę kredytową na 1291,17 zł. Z żoną mają ustanowioną rozdzielność majątkową, przez co nie ma dostępu do jej wyciągów bankowych. Rodzina nie korzysta z pomocy społecznej. Środki uzyskane ze sprzedaży pojazdów w minionym roku przeznaczył na spłatę linii kredytowej i zostały one już w całości zużyte.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) zwanej dalej "Ppsa", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ocenie referendarza sądowego wnioskodawca powyższych przesłanek nie wykazał, a przedstawione przez niego dane nie odzwierciedlają rzeczywistej sytuacji materialnej rodziny. Zadeklarowane dochody w żadnej mierze nie są wystarczające na pokrycie wszystkich zadeklarowanych wydatków. Trudno bowiem przyjąć jako wiarygodne twierdzenie, że żona osiągająca dochód 1800 zł miesięcznie jest w stanie utrzymać zamieszkiwany z córką lokal przy ul. W.P. [.] w P. i pokryć koszty ich codziennego utrzymania, a jednocześnie wspierać męża – wnioskodawcę, w jego codziennym utrzymaniu. Już tylko zestawienie wydatków związanych z utrzymaniem dwóch mieszkań i koniecznością nabycia podstawowych produktów żywnościowych wskazuje, że wskazany dochód rodziny nie może być jedynym, jakim dysponuje. Z przedstawionych wyciągów z rachunków bankowych wynika, że – pomimo deklarowanego braku aktywności zawodowej, wnioskodawca dokonuje na nie wpłat gotówkowych (4 000 zł w dniu 10 lipca 2017 r.) i otrzymuje przelewy zewnętrzne, np. w dniu 28 czerwca 2017 r. na kwotę 4 573 zł. Reguluje też należności m.in. na rzecz NC+ (500 zł), P4 sp. z o.o. (209,08 zł) oraz Orange S.A. (150,71 zł), czyli podmiotów świadczących usługi telewizji, internetu i telefonii, których nie można uznać za związane z zaspokajaniem podstawowych potrzeb bytowych, podobnie jak wydatków związanych z utrzymaniem samochodu.
Pomimo tego oświadczył, że rodzina nie korzysta z pomocy społecznej, a zarazem nie podejmuje żadnej aktywności zawodowej, choćby w formie prac dorywczych, aby poprawić sytuację materialną swoją i rodziny. Nie wykorzystuje także w pełni posiadanego majątku ruchomego (samochodu ciężarowego). Pomimo zaś oświadczenia o braku dostępu do wydruków z rachunków bankowych żony nie miał przeszkód w dostarczeniu do Sądu zaświadczenia o jej wynagrodzeniu. Natomiast ustanowienie rozdzielności między małżonkami nie zwalnia ich z obowiązku wzajemnej pomocy, w tym współdziałania dla dobra rodziny, którą przez swój związek założyli (zob. art. 23 i 27 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego).
Prawo pomocy ma służyć osobom realnie ubogim, nieposiadającym jakiegokolwiek dochodu i majątku, albo które całość posiadanych zasobów muszą przeznaczać na pokrywanie kosztów podstawowego utrzymania, które przy wykorzystaniu wszystkich swoich możliwości nie są w stanie obiektywnie ponieść takich kosztów we własnym zakresie, przez co mogą mieć ograniczony dostęp do Sądu. Tylko wtedy uzasadnione jest przerzucenie kosztów postępowania sądowego na budżet państwa, czyli w istocie pozostałych obywateli, którzy tworzą go z płaconych podatków.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 Ppsa, odmówiłem przyznania praw pomocy.