Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 października 2016 r. przyznano skarżącym prawo pomocy w zakresie całkowitym. Okręgowa Rada Adwokacka w [.] wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu w dniu 2 listopada 2016 r. wyznaczyła adwokata WP.
Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę i orzekł o wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu.
Od wyroku tego pełnomocnik skarżących wywiódł w dniu 21 lutego 2017 r. skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, które nie zostały opłacone w całości ani części. Została ona oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2017 r.
W piśmie z dnia 25 września 2017 r. adwokat WP ponowił wniosek o przyznane mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu, ponieważ nie zostały one pokryte w całości ani w części.
Rozpoznając powyższy wniosek należy zauważyć, że postępowanie sądowe w pierwszej instancji zostało wszczęte 1 lipca 2016 r. W myśl art. 254 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) dalej określanej skrótem "Ppsa", wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 250 § 1 Ppsa, wyznaczony na zasadzie prawa pomocy adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów.
W toku postępowania sądowego regulacje wykonawcze dotyczące opłat ulegały zmianom. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801) zostało z dniem 2 listopada 2016 r. zastąpione rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714), które w § 22 stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W rozpoznawanej sprawie postępowanie pierwszej instancji zakończyło się wyrokiem z dnia 19 grudnia 2016 r. co oznacza, że postępowanie drugoinstancyjne wszczęte zostało w czasie obowiązywania rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. (dalej powoływanego jako "rozporządzenie"), w oparciu o które należy ustalać należne adwokatowi wynagrodzenie.
W myśl § 1 ust. 4 rozporządzenia, wynagrodzenie nie może przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b), za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynagrodzenie wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1 (tj. 180 zł - § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 8 pkt 2), nie mniej niż 120 zł. Wynagrodzenie za postępowanie kasacyjne wynosi więc 120 zł, powiększone na podstawie § 4 ust. 3 rozporządzenia o kwotę podatku od towarów i usług, którego stawka - zgodnie z art. 41 i art. 146a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1221), wynosi 23 %, co łącznie stanowi wartość 147,60 zł. Pełnomocnik podjął w sprawie czynności procesowe, sporządził rozpoznaną przez Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną. Udzielił więc skarżącym pomocy prawnej. Wobec tego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 i art. 250 § 1 Ppsa oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 4 ust. 3 rozporządzenia, przyznałem należne mu wynagrodzenie.