Uzasadnienie
Gmina Mielec, zwana dalej skarżącą, w dniu 13 stycznia 2015 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej operatora wyznaczonego) wystąpiła do Ministra Finansów o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczących podatku od towarów i usług.
Minister Finansów, interpretacją indywidualną z dnia 23 kwietnia 2015 r., nr IBPP1/4512-37/15/AW, uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Przedmiotowa interpretacja, zawierająca pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, w terminie czternastu dni, od momentu dowiedzenia się lub możliwości dowiedzenia się o jej wydaniu, została doręczona skarżącej w dniu 27 kwietnia 2015 r.
W dniu 27 maja 2015 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, w osobie adwokata, wniosła, za pośrednictwem organu, skargę do Sądu, na interpretacją indywidualną z dnia 23 kwietnia 2015 r., nr IBPP1/4512-37/15/AW, domagając się jej uchylenia w całości.
Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie, podnosząc, że skarżąca, mimo prawidłowego pouczenia, nie wyczerpała środków zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl natomiast art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.).
Indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, podlegające zgodnie z art. 3 § 1 pkt 4 a P.p.s.a., kognicji sądów administracyjnych, są aktami administracyjnymi, wydawanymi w specjalnym trybie, uregulowanym przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Dz. U. 2012 r. poz. 749, ze zm.), od których nie przysługuje żaden środek odwoławczy. W związku z tym skuteczne wniesienie skargi na nie uwarunkowane jest uprzednim zwróceniem się do wydającego je organu o usunięcie naruszenia prawa, którego w ocenie podmiotu dążącego do wniesienia skargi organ ten miał się dopuścić, w związku z wydaniem interpretacji, w terminie 14 dni, liczonym od momentu w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu.
W niniejszej sprawie skarżąca w ogóle nie wystąpiła do Ministra Finansów z wezwaniem do usunięcie naruszenia prawa, w związku z wydaniem interpretacji z dnia 23 kwietnia 2015 r., nr IBPP1/4512-37/15/AW, tak więc jej skarga jest niedopuszczalna, w rozumieniu art. 52 § 3 P.p.s.a. i jako taka podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Mając więc na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., odrzucił skargę.
O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.