Uzasadnienie
J. C. i G. P. wspólnicy [...] s.c. w R. skierowali do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej: WSA) skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: DIAS) z [...] czerwca 2022 r. nr [...], w przedmiocie odmowy wyłączenia spod egzekucji nieruchomości zajętych w postępowaniu egzekucyjnym. W skardze podnieśli, że ich zdaniem pomimo brzmienia art. 40 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479 ze zm.; dalej: u.p.e.a.), nie jest wykluczona możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Takie stanowisko wynika z orzecznictwa NSA np. wyrok z 12 września 2000 r., I SA/Po 535/02 i z 21 czerwca 2002 r., I SA/Bk 968/99.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej odrzucenie wskazując, że na ostateczne postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie odmowy wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, co wprost wynika z art. 40 § 2 u.p.e.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest złożenie jej w odniesieniu do aktu lub czynności objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2, § 2a i § 3 P.p.s.a.
Art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a., stanowi że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie.
W przedmiotowej sprawie należy jednak uwzględnić regulację szczególną, na mocy której, kognicja sądowoadministracyjna została w sprawie wyłączona.
Regulacja art. 38 u.p.e.a. dopuszcza możliwość wyłączenia na wniosek osoby trzeciej prawa majątkowego lub rzeczy, z której prowadzona jest egzekucja administracyjna.
W okolicznościach niniejszej sprawy istotne jest, że organ egzekucyjny orzekając o odmowie wyłączenia spod egzekucji nieruchomości działał na podstawie art. 38 § 1 i 2 u.p.e.a.
Stosownie do art. 40 § 2 u.p.e.a. na ostateczne postanowienie w sprawie odmowy wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Osobie, której żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa nie zostało uwzględnione, przysługuje natomiast prawo żądania zwolnienia ich od zabezpieczenia lub egzekucji administracyjnej w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Osoba ta odpis pozwu o zwolnienie kieruje równocześnie do organu egzekucyjnego.
Przedmiotowa skarga okazała się tym samym niedopuszczalna, gdyż dotyczy sprawy spoza zakresu właściwości sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Dodać należy, że w zaskarżonym postanowieniu DIAS prawidłowo poinformował Skarżących, że postanowienie to jest ostateczne w administracyjnym toku instancji i że nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego.
Odnosząc się do argumentacji Skarżących o możliwości wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie do sadu administracyjnego, wskazać należy, że powoływane orzecznictwo NSA w zakresie art. 40 § 2 u.p.e.a., jest nieaktualne. Powyższa regulacja w obowiązującym brzmieniu, wyklucza możliwość zaskarżenia ostatecznego postanowienia w sprawie odmowy wyłączenia spod egzekucji nieruchomości zajętych w postępowaniu egzekucyjnym.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga nie mieści się we właściwości sądu administracyjnego i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.