Uzasadnienie
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) maja 2015 r., dotyczącej podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r., skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowego rozstrzygnięcia. Uzasadniając swój wniosek stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody majątkowej, gdyż decyzja ta jest jedną z kilkunastu decyzji ostatecznych, dotyczących podatku od towarów i usług za lata 2008-2009, obejmujących kwotę podatku wynoszącą łącznie 170 000 zł. Odsetki od tych zaległości wynoszą natomiast ok. 300 000 zł. Tak więc, w ocenie skarżącego, wyegzekwowanie od niego tych należności skutkowałoby dotkliwym uszczerbkiem w jego majątku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia wyżej wymienionych okoliczności obciąża wnioskodawcę, który w tym celu powinien przedstawić konkretne argumenty, przemawiające za zasadnością jego wniosku, w kontekście przesłanek z art. 61 § 3.
W niniejszej sprawie skarżący, uzasadniając swój wniosek, ograniczył się jedynie do przytoczenia jednej z ustawowych przesłanek uzyskania ochrony tymczasowej, tj. możliwości wyrządzenia znacznej szkody, oraz do podania łącznej wysokości wszystkich swoich zobowiązań podatkowych, wraz z odsetkami, bez przedstawienia, chociażby w zarysie, swojej aktualnej sytuacji majątkowej. W związku z tym nie sposób jest stwierdzić, jakie w istocie będą konsekwencje wykonania skierowanych do niego decyzji. Sama bowiem wysokość zobowiązań podatkowych, przytoczona w oderwaniu od kontekstu, jaki stanowi jego sytuacja ekonomiczna, nie może stanowić podstawy uwzględnienia jego wniosku, gdyż nie mieści się w kategorii przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Mając na względzie powyższe, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.