Uzasadnienie
W.Ł wniósł w dniu 8 listopada 1994r, skargę zatytułowaną jako pozew do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie skierowany przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P., Urzędowi Skarbowemu w P., Urzędowi S. w J. i Inspektoratowi ZUS w J., w którym domagał się zasądzenia kwoty 431900zł tytułem zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993r. Wezwanie skarżącego o uzupełnienie skargi przez dokładne określenie rodzaju decyzji będącej przedmiotem skargi nie odniosło skutku, co dawało podstawę do odrzucenia skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt. 3 P. p. s. a.
Gdyby natomiast przyjąć ślad za Dyrektorem Izby Skarbowej, że podatnik wniósł skargę na bezczynność organu o której mowa w art. 216 § 1 kpa, to również podlegałaby ona odrzuceniu w oparciu o art. 58 § 1 pkt. 6 P. p. s. a. Stosownie bowiem do art. 52 § 1 P. p. s. a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia.
W rozpatrywanym przypadku na nie załatwienie sprawy w terminie podatnikowi przysługiwałoby zgodnie z art. 37 kpa zażalenie do organu administracji państwowej wyższego stopnia, którego jednak nie wniósł, co ostatecznie prowadziłoby do odrzucenia skargi.