Uzasadnienie
Skarżąca D.S. w sprawie ze skargi opisanej w sentencji niniejszego postanowienia, wniosła na urzędowym formularzu wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, argumentując, że środki finansowe jakimi dysponuje rodzina skarżącej są niewystarczające, aby móc uiścić opłatę od skargi, nie ma także możliwości zaoszczędzenia stosownej kwoty z uwagi na sytuację materialną. Skarżąca podała, że mąż otrzymuje rentę w wysokości 600 zł, rodzina pobiera zasiłek rodzinny z dodatkami w wysokości 360 zł. Na stałe koszty utrzymania w miesiącu składają się wydatki na leki w kwocie ok. 100 zł, na kanalizację 30 zł, energię elektryczną ok. 100 zł, gaz ok. 100 zł, telefon 60 zł, usługi teleinformatyczne 45 zł, opłaty za wywóz odpadów 45 zł (kwartalnie). Na utrzymaniu skarżącej pozostają dwie uczące się córki.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Instytucja prawa pomocy, uregulowana w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.),dalej zwana w skrócie P.p.s.a., obejmuje m.in. zwolnienie strony postępowania sądowoadministracyjnego od kosztów sądowych i uzależniona jest od spełnienia przez wnioskującego zawartych w przepisach przesłanek do jej przyznania; w przypadku wnioskowania o prawo pomocy w zakresie częściowym – jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie –strona winna wykazać, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ocenie rozpoznającego wniosek, zasługuje on na uwzględnienie. Sytuację materialną skarżącej obrazują akta administracyjne sprawy z uwagi na jej przedmiot, tj. ulgę w postaci rozłożenia na raty zaległości z tytułu podatku rolnego. Z akt sprawy wynika, że skarżąca mieszka w domu o pow. ok. 130 m² z mężem i dwiema córkami. Mąż pobiera rentę chorobową, córki otrzymywały stypendium socjalne, a skarżąca nie posiada stałego dochodu; pracuje dorywczo za granicą. Skarżąca nie posiada żadnych oszczędności, samochodu czy innych wartościowych przedmiotów. Dlatego biorąc pod uwagę te wszystkie dane, udzielenie skarżącej prawa pomocy jest zasadne.
W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.