Uzasadnienie
Przedmiotem postępowania jest skarga Prezydenta Miasta J] Z] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w R] z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...] w przedmiocie zwrotu wierzycielowi tytułów wykonawczych obejmujących świadczenia alimentacyjne, podpisana przez Naczelnika Wydziału B. G. Z uwagi na to, że skarga nie została opłacona i nie dołączono do niej dokumentu upoważniającego do jej podpisania, wezwano stronę skarżącą o uzupełnienie powyższych braków w terminie siedmiu dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – powoływanej dalej jako P.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Niewątpliwie brakiem formalnym skargi jest niedołączenie do niej dokumentu, z którego wynikałoby, że osoba, której podpis figuruje pod skargą była upoważniona do jej podpisania. Nie wystarczy przy tym zamieszczenie pod skargą pieczęci z zapisem "z upoważnienia". Wystarczającym dowodem mógłby być wykaz powierzonych danemu pracownikowi czynności.
Zasadą jest również, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały – art. 230 § 1 P.p.s.a. Nieuiszczenie wpisu jest z kolei brakiem fiskalnym skargi, stanowiącym podobnie jak brak formalny przeszkodę do rozpoznania skargi. Jak stanowi bowiem art. 220 § 1 sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
Wyżej wskazane braki mają charakter usuwalny, co oznacza, iż przewodniczący wyznacza termin do ich uzupełnienia, po bezskutecznym upływie którego odrzuca skargę – art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 i 220 § 3 P.p.s.a.
W niniejszej sprawie wezwania zostały doręczone Prezydentowi Miasta J.Z. w dniu 8 września 2010 r. – o uiszczenie wpisu i 14 września 2010 r. o nadesłanie upoważnienia, jednak wyznaczony w nich termin upłynął bezskutecznie odpowiednio w dniu 15 września 2010 r. i 21 września 2010 r.
Mając to wszystko na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie wyżej powołanych przepisów.