Uzasadnienie
Spółka "A" Sp.j. z siedzibą w C. (zwana dajej: Spółką, Skarżącą), zaskarżyła informację Zarządu Województwa (Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa na lata 2014-2020) z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie projektu pn. "[...]", zarejestrowanego pod nr: [...]. Spółka wniosła o dopuszczenie do etapu oceny formalnej wniosku. Spółka uzasadniała, że pkt 15 Instrukcji przygotowania załączników do wniosku o dofinansowanie realizacji projektu ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach osi priorytetowej III. CZYSTA ENERGIA działania 3.4 Rózwój OZE Zintegrowane Inwestycje Terytorialne (zwana dalej: Instrukcją) – odnosi się do podmiotów wpisanych do KRS. W tym przypadku konieczne jest przedłożenie przez nie aktualnego wydruku komputerowego wypisu z KRS i taki też dokument został przez Spółkę dołączony do wniosku. Dołączenie statutu jednostki, zdaniem Skarżącej mija się z celem, gdyż z obydwu tych dokumentów w toku postępowania konkursowego ma wynikać ta sama okoliczność – sposób reprezentacji podmiotu.
W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej: P.p.s.a.) regulują w sposób kompleksowy postępowanie przed sądami administracyjnymi, co wynika wprost z art. 1 tej ustawy, zgodnie, z którym – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne).
Z mocy art. 1 § 1 i § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej; kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd administracyjny przed przystąpieniem do dokonania kontroli działalności administracji publicznej i stosowania środków określonych w ustawie (art. 3 § 1 P.p.s.a.) zobowiązany jest w pierwszej kolejności do stwierdzenia czy ma kompetencje, a więc czy jest właściwy do rozpoznania danej sprawy, bo w przypadku, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego zobowiązany jest do odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Z mocy art. 3 § 2 punkty 1 do 9 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
- 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Zgodnie z przepisem art. 3 § 2a P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.
Z kolei z mocy art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Postępowanie rozpoczęte złożeniem przez Skarżącą wniosku o dofinansowanie realizacji projektu ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2014-2020 uregulowane jest w ustawie z dnia 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014–2020 (t.j. Dz. U z 2017 r. poz. 1460).
Z mocy art. 61 ust. 1 tej ustawy w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a.
Z przytoczonego przepisu rangi ustawowej wynika jednoznacznie, że kompetencja sądu administracyjnego do rozpoznania spraw, w których stosuje się przepisy ustawy wdrożeniowej, nie wynika z przepisów P.p.s.a., a właśnie z przepisów ustawy wdrożeniowej – ustawy szczególnej (ustawodawca w art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej jednoznacznie na to wskazuje, powołując się na art. 3 § 3 P.p.s.a.), a ponadto ustawodawca jednoznacznie wskazuje sytuacje, w których wnioskodawca może wnieść skargę do sądu (używa zwrotu "w tym zakresie"). Oznacza to, że art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej nie stanowi podstawy prawnej – ustawowej do skutecznego wniesienia przez Skarżącą skargi na informację o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia na etapie weryfikacji technicznej, o której mowa w skardze.
Rozważenia wymaga jeszcze przepis art. 64 ustawy wdrożeniowej, który stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy P.p.s.a., określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52 – 55, art. 61 § 3 -6 art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika w sposób jednoznaczny, że dotyczy on takiej sytuacji procesowej, że istnieje podstawa prawna do skutecznego wniesienia skargi i w zakresie nieuregulowanym w ustawie wdrożeniowej do postępowania w tych sprawach stosuje się przepisy P.p.s.a., poza enumeratywnie wyłączonymi. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że potrzeba umieszczenia tego przepisu w ustawie wdrożeniowej wynika z tego, że ustawa wdrożeniowa zawiera przepisy dotyczące postępowania przed sądami administracyjnymi, regulujące pewne kwestie procesowe odmiennie niż przepisy P.p.s.a. (art. 61 ust. 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 oraz art. 62 i art. 63 ustawy wdrożeniowej).
Sąd podkreśla ponadto, że z art. 64 wynika, że rozstrzygnięcia wymienione w art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej nie są aktami lub czynnościami, o których w art. 3-2 pkt 4 P.p.s.a. (stosuje się do nich tylko odpowiednio przepisy P.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.).
Reasumując powyższe rozważania - w P.p.s.a. i w ustawie wdrożeniowej brak jest podstawy prawnej uzasadniającej przyjęcie właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania przedmiotowej skargi.
W konsekwencji Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zobowiązany był do odrzucenia skargi.