Uzasadnienie
Decyzją z dnia (...) września 2003r. nr (...) Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, na skutek przeprowadzonej kontroli skarbowej, określił podatnikowi - E. Spółka z o.o. z siedzibą w P. - zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001r. w kwocie 77.658,00zł, tj. o 5.627,00zł wyższej od wykazanej przez Spółkę w zeznaniu rocznym CIT-8. Organ kontroli skarbowej zakwestionował wysokość kosztów uzyskania przychodów wykazanych przez Spółkę, uznając, że zostały one zawyżone. Podatnik dokonał bowiem w lipcu 2001r. darowizny w kwocie 130.000,00zł na rzecz Parafii Rzymsko-Katolickiej (...) w Kościele (...) w P., chociaż - zdaniem organu - nie posiadał własnych środków obrotowych, a działalność finansował z kredytów bankowych. Wypłacenie darowizny spowodowało zmniejszenie środków, które Spółka mogłaby przeznaczyć na spłatę zobowiązań, w tym zaciągniętych kredytów, a przez to darowizna obciążyła koszty działalności Spółki.
Organ kontroli skarbowej dokonał zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów Spółki o kwotę odsetek naliczonych od kwoty 130.000,00zł tj. -kredytu", jaki Spółka musiałaby zaciągnąć, aby sfinansować dokonaną darowiznę.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji Spółka podniosła, że kredyty bankowe zostały zaciągnięte pod koniec 2000r. i były one na bieżąco spłacane w 2001r., dlatego powiązanie kredytu z wypłaconą darowizną jest chybione. Podatnik dodał, że darowizna została dokonana w lipcu 2001r., za który to miesiąc dochód wyniósł 80.085,13zł, a z uwagi na przyjęte zamówienia można było przewidzieć dochód na koniec roku. Faktycznie dochód za 2001r. wyniósł 285.840,25zł. Uznanie, że darowizna została sfinansowana kredytem bankowym i wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów kwoty 9.065,73zł, obliczonej jako odsetki od kwoty darowizny, stanowi swoistą -karę", nie popartą żadnymi przepisami prawa.
Decyzją z dnia (...) stycznia 2004r. nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podtrzymał ustalenia organu I instancji, że darowizna na rzecz parafii poprzedzona została podjęciem przez Spółkę gotówki z banku, a gotówka ta pochodziła z kredytów bankowych przeznaczonych na finansowanie bieżącej działalności. Powyższe stwierdzenie oparto na podstawie analizy zapisów na kontach, świadczących o tym, że kwota zadłużenia Spółki z tytułu kredytów przewyższała kwotę posiadanych środków obrotowych, co oznaczało, że Spółka nie dysponowała własnymi, wolnymi środkami pieniężnymi w momencie przekazania darowizny.
Skoro Spółka nie wykorzystała w całości zaciągniętego kredytu na potrzeby własnej działalności, to nie mogła zaliczyć w koszty uzyskania przychodów odsetek od tej części kredytu, który nie został wykorzystany na działalność gospodarczą.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, E. Sp. z o.o., zwana dalej Spółką, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie art.15 ust.1 i art.16 ust.1 pkt 14 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 54 z 2000r. poz.654 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.d.p.
W ocenie skarżącej Spółki organy dokonały niedozwolonej, rozszerzającej interpretacji przepisów prawnych, a dokonane obciążenie jest swoistą -karą" za udzieloną darowiznę. W obecnej sytuacji gospodarczej prawie każda osoba prawna korzysta z kredytu bankowego, każda więc darowizna dokonana przez taką osobę obciążana byłaby dodatkowym ciężarem. Działalność gospodarcza Spółki ma charakter sezonowy, zima jest okresem przestoju, w którym wiele wydatków finansowanych jest z kredytu. Spółka zaciągnęła kredyty jeszcze w 2000r. Powiązanie kredytów z dokonaną darowizną jest chybione, ponieważ Spółka osiągnęła dochód w miesiącu czerwcu 2001r., a z uwagi na przyjęte zamówienia można było przewidzieć dochód na koniec roku.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie skarżąca Spółka dodała, że środki na darowiznę zostały wypłacone z kasy Spółki i nie miało to żadnego związku, również czasowego, z otrzymanym kredytem bankowym, a po dokonanej wypłacie w kasie Spółki zostało jeszcze ponad 128 tys. zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2001r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) i art.134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), określanej dalej jako ustawa P.p.s.a. Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Poza sporem w rozpoznawanej sprawie jest okoliczność zawarcia przez skarżącą Spółkę umowy darowizny z Parafią Rzymsko-Katolicką (...) w Kościele (...)w P. i wypłata na rzecz obdarowanej kwoty 130.000,00zł na cele kultu religijnego. Wypłata nastąpiła w dniu 30 lipca 2001r. z kasy Spółki.
Nie jest sporne również to, że Spółka korzystała w 2001r. z kredytów bankowych (inwestycyjnego i obrotowych) w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, przy czym kredyty te zostały zaciągnięte w 2000r.
Spór dotyczy możliwości zaliczenia przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów tej części odsetek od zaciągniętych kredytów, które odpowiadają wysokości odsetek od kredytu jaki musiałaby Spółka zaciągnąć, aby móc sfinansować darowiznę w kwocie 130.000,00zł.
Stosownie do treści art.15 ust.1 ustawy p.d.p. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem tych, które zostały wymienione w art.16 ust.1 tej ustawy. Wśród wyłączeń ustawodawca zapisał m.in. darowizny i ofiary wszelkiego rodzaju (art.16 ust.1 pkt 14 ustawy p.d.p.).
Rozstrzygając kwestię możliwości obciążenia kosztów działalności podmiotu gospodarczego darowizną przekazaną na rzecz parafii Sąd uznał, że - co do zasady - jest to wydatek, który nie ma wpływu na osiągnięcie przychodu, dlatego spłata kredytu, który został na ten cel zaciągnięty nie podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. Jednakże w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe nie wykazały, aby darowizna na rzecz parafii została sfinansowana ze środków pochodzących z kredytu bankowego, zaciągniętego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej.
W ocenie Sądu, aby skutecznie dokonać korekty kosztów uzyskania przychodów organy powinny wykazać ponad wszelką wątpliwość, że kredyt bankowy został przeznaczony na sfinansowanie darowizny, a nie na działalność gospodarczą, prowadzoną w celu osiągnięcia przychodu. Nie można bowiem przyjąć, że w każdej sytuacji, gdy podatnik korzysta z kredytu na działalność gospodarczą, to nie może dokonać darowizny.
W rozpoznawanej sprawie organy nie wykazały ani czasowego, ani funkcjonalnego związku dokonanej darowizny z udzielonym Spółce kredytem. Z akt sprawy nie wynika, ani kiedy dokładnie Spółka uzyskała środki pochodzące z kredytów, ani też na jakie cele i w jakim okresie środki te wykorzystała. W niniejszej sprawie nie były kwestionowane oświadczenia Spółki, że z kredytów tych finansowane były bieżące wydatki oraz inwestycje - zakupione zostały środki trwałe, a także zorganizowana część przedsiębiorstwa, dokonano remontów maszyn, urządzeń i środków transportowych.
Ponadto organy nie udowodniły stwierdzeń zawartych w decyzjach, że Spółka w momencie wypłaty darowizny nie dysponowała własnymi, wolnymi środkami pieniężnymi, podczas gdy Skarżąca zwracała uwagę na fakt, że po wypłacie darowizny w kasie Spółki pozostało ponad 128 tys. zł. Trzeba też zauważyć, że Spółka od lutego 2001r. osiągała dochód z prowadzonej działalności gospodarczej, który w ciągu roku wzrastał, a na koniec wyniósł 229.960,71zł.
Wobec braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Z tych powodów na podstawie art.145§1 pkt 1 lit.c, art.152 i art.200 ustawy P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.