Uzasadnienie
Wyrokiem z 6 grudnia 2022 r. sygn. akt I SA/Rz 462/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę J. S. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z 31 maja 2022 r. nr 9009-2022-000458, w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2020 r.
Pismem złożonym 19 stycznia 2023 r. skarżący wniósł do tut. Sądu skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. wyrokiem, wskazując na nienależyty skład sądu rozstrzygającego sprawę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego sąd winien zbadać dopuszczalność jej wniesienia.
Stosownie do art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 259, dalej: P.p.s.a.), można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.
Z powyższego uregulowania jednoznacznie wynika, że skarga o wznowienie postępowania sądowego przysługuje stronie postępowania tylko w przypadku, gdy dotyczy ono prawomocnego orzeczenia.
Należy również podkreślić, że orzeczenie, którego wznowienia domaga się strona, powinno być prawomocne w dniu złożenia skargi o wznowienie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 210/12, z 26 czerwca 2018 r., sygn. akt II FSK 424/18).
Skarżone orzeczenie musi zatem odpowiadać wymogom z art. 168 § 1 P.p.s.a, w myśl którego orzeczenie sądu administracyjnego staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy.
Zaznaczyć należy, że wymóg zakończenia postępowania prawomocnym orzeczeniem sądu stanowi podstawową przesłankę warunkującą skuteczność skargi o wznowienie postępowania, a uchybienie w tym zakresie skutkuje niedopuszczalnością wniesienia takiej skargi.
Środkiem odwoławczym od wyroku wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny jest skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 173 § 1 P.p.s.a.).
Jak wynika z akt sprawy I SA/Rz 462/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 6 grudnia 2022 r. został doręczony skarżącemu 16 stycznia 2023 r. Od powyższego wyroku skarżący w dniu 28 grudnia 2022 r. wniósł sporządzoną osobiście skargę kasacyjną, która została odrzucona przez tut. Sąd postanowieniem z 19 stycznia 2023 r. jako niedopuszczalna. Od powyższego postanowienia, skarżący wniósł zażalenie, które zostało odrzucone przez tut. Sąd postanowieniem z 22 lutego 2023 r. Z kolei postanowieniem z 22 lutego 2023 r. Sąd odrzucił sporządzoną osobiście skargę kasacyjną od wyroku z 6 grudnia 2020 r., wniesioną przez skarżącego 13 lutego 2023 r.
Jednocześnie w dniu 28 grudnia 2022 r. skarżący zgłosił w sprawie I SA/Rz 462/22 żądanie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości i ustanowienia pełnomocnika (adwokata). Prawomocnym postanowieniem z 9 lutego 2023 r. (I SPP/Rz 5/23) referendarz sądowy w tut. sądzie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy (ww. rozstrzygnięcie doręczono skarżącemu 2 marca 2023 r., skarżący nie wniósł sprzeciwu).
Należy wskazać, że termin na wniesienie skargi kasacyjnej wynosi - co do zasady - trzydzieści dni i rozpoczyna bieg od daty doręczenia stronie orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 § 1 P.p.s.a.). Początek biegu tego terminu ulega zmianie w sytuacji ubiegania się przez stronę o przyznanie prawa pomocy po wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie.
W przypadku odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika bieg terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie może rozpocząć się wcześniej niż od dnia doręczenia stronie postanowienia, a jeżeli strona wniesie środek zaskarżenia na to postanowienie - wcześniej niż od dnia doręczenia postanowienia kończącego postępowanie w tym przedmiocie. (art. 177 § 6 P.p.s.a.).
W okolicznościach niniejszej sprawy termin do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczął zatem bieg od dnia doręczenia skarżącemu postanowienia referendarza sądowego z 9 lutego 2023 r. (I SPP/Rz 5/23) w dniu 2 marca 2023 r.
Kwestionowany przez skarżącego wyrok z 6 grudnia 2020 r. wydany w sprawie I SA/Rz 462/22, nie jest więc prawomocny.
Zatem składając w dniu 19 stycznia 2023 r. skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wskazanym wyrokiem skarżący uczynił to przedwcześnie, bowiem przed uprawomocnieniem się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, w której domaga się wznowienia.
Wniesienie skargi o wznowienie postępowania przed uprawomocnieniem się orzeczenia stanowiącego podstawę jej wniesienia jest przedwczesne i jako takie winno skutkować jej odrzuceniem (por. postanowienie NSA z 19 lipca 2011 r. sygn. akt I FSK 1048/11).
Dlatego przedmiotowa skarga o wznowienie postępowania jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., który ma zastosowanie do skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 276 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeśli wniesienie skargi jest z innych przyczyn niedopuszczalne.
Z przedstawionych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 270, art. 276 P.p.s.a., Sąd odrzucił skargę o wznowienie postępowania.