Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] stycznia 2015 r., Nr [...] ustalającą J. K. (dalej: Skarżącemu) wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r. w wysokości 237 zł.
Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa).
Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że w listopadzie 2014 r. Skarżący złożył informację o gruntach na 2015 r. deklarując powierzchnię 1,21 ha (działka 380) informację o lasach- deklarując 1,92 ha (działka 184, 266) oraz nieruchomościach i obiektach budowlanych - deklarując powierzchnię budynków mieszkalnych ogółem – 150 m2 w tym: 75 m2 kondygnacji o wysokości od 1,40 do 2,20 i 75 m2 powyżej 2,20 m (działka 380).
Określając wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego organ przyjął powierzchnię użytków rolnych -1,38 ha, leśnych -1,68 ha, budynków mieszkalnych - 75m2 powyżej 2,2 m, i - 75 m2 budynki od 1,4 do 2,2 m.
Dokonując tych ustaleń organ uwzględnił decyzję Starosty S. z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...], z której wynika, że zmieniono dotychczasowe użytki rolne na użytek leśny w dz. 266 o pow. 0,68 ha, zawiadomienie o zmianie ewidencji z dnia 16 stycznia 2015 r., decyzję Starosty S. z dnia [...] listopada 2014 r., Nr ZU[...], z której wynika, że zmieniono dotychczasowe użytki rolne na użytek zielony, w działce nr 380 i zawiadomienie o zmianie z dnia 8 stycznia 2015 r.
Do ustalenia podatku rolnego przyjęto cenę skupu żyta w kwocie 50 zł za 1 dt, podatku leśnego – cenę drewna 171,05 za 1 m3, podatku od nieruchomości –stawki podatkowe określone w uchwale Rady Gminy C. z dnia 15 grudnia 2006 r., Nr II/11/2006. Podatek rolny określono w wysokości 122 zł, leśny - 70 zł, od nieruchomości - 45 zł.
Skarżący nie zgodził się z powyższymi ustaleniami. W odwołaniu od decyzji zarzucił nieprawidłowe przyjęcie powierzchni działek. Wskazał, że w połowie 2014 r. otrzymał w spadku ugory, zachwaszczone nieużytki, a naliczono mu podatek jak za czynne gospodarstwo. Według jego obliczeń lasy zajmują -1,92 ha, użytki rolne - 0,87 ha.
Wskazaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję. Nie wdając się w spór co do istoty sprawy organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że organ I instancji przed wydaniem decyzji nie wyznaczył Skarżącemu w oparciu o art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej siedmiodniowego terminu do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Zaznaczył, że przepisu tego nie stosuje się m.in. w sprawach ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie. Tymczasem organ I instancji wydając decyzję w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r. oparł się na zmianach w ewidencji gruntów z 2015 r., które dołączył do akt, ale nie wyznaczył Skarżącemu siedmiodniowego terminu do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym.
Organ zwrócił przy tym uwagę na to, że decyzja organu I instancji w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r., w której dopełniono wymogu wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, została wydana w dniu 24 kwietnia 2015 r., a więc niemal trzy miesiące po wydaniu przedmiotowej decyzji.
W skardze na powyższą decyzję, Skarżący podnosi, że organ określając zobowiązanie podatkowe oparł się na nieaktualnych danych. Domaga się uznania decyzji Starosty S. z dnia 24 listopada 2014 r. oraz z dnia 16 grudnia 2014 r. za cały rok 2014, a także uznania danych zwartych w złożonych przez niego deklaracjach: informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, informacji o lasach, informacji o gruntach, choć jak podaje, nie są one do końca prawidłowe.
W dalszej kolejności wniósł o dokonanie: rozgraniczenia, pomiaru działek nr 380 i 266 na koszt Gminy C., uaktualnienia wielkości działek, zmian wpisów do rejestru gruntów oraz ksiąg wieczystych na koszt gminy C., zwrotu nadpłaconych podatków wraz z należnymi odsetkami oraz wypłaty odszkodowania za zajęte tereny w aktualnych cenach rynkowych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd kontroluje zaskarżone decyzje w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) - dalej: P.p.s.a., nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja kasatoryjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana w oparciu o art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem: organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
W ocenie Sądu okoliczności sprawy usprawiedliwiały wydanie tej decyzji.
W sprawach dotyczących ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie nie wydaje się postanowienia o wszczęciu postępowania – art. 165 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W takich sytuacjach, co oczywiste, nie prowadzi się postępowania i nie ma w związku z tym obowiązku wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, co wprost wynika z art. 200 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej.
Przedmiotem niniejszej sprawy jest łączne zobowiązanie pieniężne, które na podstawie art. 6 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 849), art. 6 ust. 5 i 6 i 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. 2013 r., poz. 1381), ustalane jest, jak we wcześniej cytowanym przepisie, corocznie.
Z uzasadnienie decyzji Wójta Gminy C. z dnia 26 stycznia 2015 r. wynika jednak, że decyzja ustalająca łączne zobowiązanie pieniężne na 2015 r. nie została wydana w oparciu o niezmieniony, w stosunku do poprzedniego okresu rozliczeniowego, stan faktyczny. Zaznaczyć należy, że decyzja ustalająca łączne zobowiązanie pieniężne na 2014 r. została wydana dopiero w dniu 24 kwietnia 2015 r.
Wydając decyzję organ oparł się na dołączonych do akt: zawiadomieniu Starosty S. o zmianie z dnia 16 stycznia 2015 r., będącego konsekwencją wydanej wcześniej przez Starostę S. decyzji z dnia 16 grudnia 2014 r. o zmianie użytków rolnych na użytek leśny oraz zawiadomieniu o zmianie z dnia 8 stycznia 2015 r. i poprzedzającej go decyzji o zmianie użytku rolnego na użytek zielony.
Opierając się na powyższych dokumentach organ nie wydał postanowienia o wszczęciu postępowania, nie dopuścił formalnie dokumentów jako dowodów w sprawie, jak również nie wyznaczył Skarżącemu siedmiodniowego terminu do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowy, co stanowi uchybienie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.
Uchybienia organu prowadzą do wniosków, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego.
Należy również zauważyć, że pominięcie strony postępowania, przez niewyznaczenie jej terminu do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, jest równoznaczne z pozbawieniem jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu, co również stanowi wadę tego postępowania, niemożliwą do usunięcia w postępowaniu przed organem II instancji, w przeciwnym razie doszłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjnego postępowania.
W takim stanie rzeczy uzasadnione jest uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości z uwzględnieniem wymogów formalnych – art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej.
Wnioski te są tym bardziej uzasadnione jeśli wziąć pod uwagę treść kierowanych przez Skarżącego pism, w których konsekwentnie podnosi, że organ nie uwzględnił w swoich decyzjach wprowadzonych do ewidencji zmian. Wynika z tego, że Skarżący nie miał żadnych informacji dotyczących dysponowania przez organ wyżej wymienionymi decyzjami Starosty S., oraz wynikających z nich zmian, których uwzględnienia się domaga.
Odnosząc się natomiast do zawartych w skardze żądań Skarżącego, dokonania: rozgraniczenia, pomiaru działek, zmian i wpisów w ewidencji, zwrotu nadpłaconego podatku, wypłaty odszkodowania, Sąd pragnie wskazać, że wykraczają one poza granice sprawy, której przedmiotem jest wyłącznie określenie łącznego zobowiązania pieniężnego. Każde ze wskazanych żądań wymaga inicjatywy Skarżącego podjętej w odrębnych postępowaniach i przed właściwymi organami, a wynik niniejszego postępowania na obecnym etapie nie jest od nich zależny.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.