Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 kwietnia 2009 r. J.M., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "A", reprezentowany przez pełnomocnika doradcę podatkowego, wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2009r. (nr [...]) w przedmiocie określenia: 1) kwoty wynikającej z długu celnego, 2) kwoty podatku akcyzowego z tytułu importu oraz 3) kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 czerwca 2009 r. skarżący J.M. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od ww. skargi przedmiocie określenia długu celnego w kwocie 100 zł z pouczeniem, że nieusunięcie tego braku w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia spowoduje odrzucenie skargi (w przedmiocie długu celnego). Pismo to oraz wezwanie o podpisanie skargi z dnia 23 kwietnia 2009 r. a także odpis odpowiedzi na skargę zostało mu doreczone - zgodnie z zalegającymi w aktach potwierdzeniami odbioru - 5 czerwca 2009 r.
W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że stosownie do treści art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- zwanej w skrócie P.p.s.a.- pełnomocnikiem strony w postępowaniu przed sądami administracyjnymi "może być adwokat lub radca prawny (...), a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne". Do przepisów szczególnych należy art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996r.
o doradztwie podatkowym (Dz.U. z 2002r. Nr 9, poz. 86 ze zm.), uprawniający doradcę podatkowego "do występowania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu, w zakresie sądowej kontroli decyzji administracyjnych, w sprawach dotyczących obowiązków podatkowych". Sprawy dotyczące obowiązków podatkowych, zgodnie z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2004r., sygn. akt GSK 693/2004, system LexPolonica), należy rozumieć w sposób wynikający z ustawy Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) i w tym kontekście sprawy dotyczące należności celnych nie są sprawami dotyczącymi obowiązków podatkowych, dlatego doradcy podatkowemu nie można przyznać prawa do reprezentowania strony w tego rodzaju postępowaniach.
15 lipca 2009r. J.M. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w przedmiocie długu celnego, który upłynął 12 czerwca 2009 r., dokonując równocześnie wpłaty należnej kwoty. W uzasadnieniu tego wniosku krótko wyjaśnił, że wezwanie do zapłaty wpisu odebrała pracownica i zapomniała o przekazaniu przesyłki skarżącemu.
Rozpoznając wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- zwanej w skrócie P.p.s.a.- jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Wykazanie okoliczności braku winy w uchybieniu terminowi spoczywa zgodnie z treścią przepisu art. 87 § 2 P.p.s.a. na stronie, która uchybiła terminowi do dokonania czynności. O braku winy można mówić wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody przezwyciężyć nawet przy użyciu największego wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt II GZ 47/2009, system LexPolonica)
Oceniając działanie skarżącego w rozpoznawanej sprawie, nie można stwierdzić, że było ono niezawinione. Okoliczności faktyczne powołane we wniosku, tj. nieoddanie przesyłki przez pracownicę nie wskazują na to, że uchybienie terminu nastąpiło na skutek zdarzeń wyjątkowych czy szczególnych, których nie można było uniknąć i które mogłyby usprawiedliwiać niedopatrzenie pracownicy skarżącego. Decydując się upoważnić konkretną osobę do odbioru korespondencji, skarżący powinien liczyć się z konsekwencjami takiej decyzji, a jako uczestnik postępowania sądowego winien dochować szczególnej staranności w zakresie prowadzenia własnych spraw.
Należy dodać, że do skarżącego kierowane były trzy odrębne pisma: wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi w przedmiocie długu celnego poprzez jej podpisanie, odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu i odpis odpowiedzi organu na skargę. Pierwsze dwa ww. pisma objęte zostały terminem siedmiu dni do ich wykonania z pouczeniem o skutkach niezastosowania się do wezwań. Z zalegających w aktach potwierdzeń odbioru wynika, że odebrała je w tej samej dacie (5 czerwca 2009r.) ta sama osoba upoważniona do odbioru korespondencji. Skarżący zareagował w terminie na wezwanie do podpisania skargi, natomiast w przypadku wezwania do uiszczenia wpisu, w dniu 15 lipca 2009r. skarżący zgłosił rozpatrywany wniosek, równocześnie uiszczając należną kwotę opłaty w kasie sądu.
Zatem – skoro skarżący był w stanie prawidłowo podejmować inne czynności objęte wezwaniem doręczonym w tej samej dacie, to stwierdzić należy, że brak jest przesłanek do uznania, że nie mógł on w terminie uiścić należnego wpisu od skargi, i tym samym nie ma podstaw do uznania braku po jego stronie winy w uchybieniu terminowi.
Konkludując – przywrócenie terminu jest instytucją służącą ochronie zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu. Taka ochrona przysługuje jednak wyłącznie w przypadku, kiedy skarżący nie mógł dokonać czynności procesowej w terminie z przyczyn od siebie niezależnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2005r., sygn. akt FZ 707/2004, system LexPolonica).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.