Uzasadnienie
Skarżący w sprawie ze skargi na decyzję opisaną w sentencji, wniósł także o zwolnienie od kosztów sądowych argumentując wniosek niemożnością poniesienia kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnił, że nie mieszka z żoną i synami, małżonkowie posiadają rozdzielność majątkową, składniki majątku skarżącego zostały zajęte przez organy egzekucyjne (mieszkanie), pozostaje osobą bezrobotną, utrzymuje się z wynajmu własnego mieszkania.
Wezwany do udzielenia dodatkowych wyjaśnień podał, że otrzymuje sporadycznie od żony kwoty 1000-1200 zł, które to środki przeznacza na podstawowe potrzeby życiowe – jedzenie, nie posiada żadnego środka transportu, nie korzysta z pomocy społecznej, rachunki bankowe zostały zamknięte z uwagi na brak środków –generowały tylko koszty. Skarżący wyjaśnił, że zajmuje mieszkanie innego podmiotu w zamian za nieodpłatne świadczenie usług na rzecz właściciela. Do wyjaśnień załączono decyzję organu podatkowego z 2014 r. o zabezpieczeniu na majątku skarżącego z tytułu zobowiązań w podatku akcyzowym.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., osobie fizycznej przyznane zostaje prawo pomocy z jej wniosku w zakresie częściowym (o taki ubiega się w tej sprawie skarżący żądając zwolnienia od kosztów sądowych), jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ciężar dowodu spoczywa na stronie składającej taki wniosek.
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego należało uznać, że uzasadnione jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym w postaci zwolnienia od wpisu od skargi. Skarżący wyjaśnił, że poszukuje pracy, utrzymuje się z wynajmu mieszkania, otrzymuje nieregularnie również zadeklarowane kwoty od żony (1000-1200 zł), z którą nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego. Istotne w sprawie jest także to, że skarżący wniósł łącznie 9 skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co w sytuacji finansowej skarżącego, z uwagi na toczące się postępowania egzekucyjne, mogłoby uniemożliwić zainicjowanie postępowań przed sądem administracyjnym, a to ograniczyłoby prawo do sądu skarżącemu.
Skarżący jest osobą młodą, poszukującą pracy, zatem prawdopodobieństwo poprawy jego sytuacji finansowej jest realne. Z tych powodów szerszy zakres przyznania prawa pomocy w sytuacji skarżącego jest nieuzasadniony.
Mając na względzie przytoczone okoliczności, na postawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.