Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej, decyzją z dnia (...) lipca 2010 r., nr (...), określił w prawidłowej wysokości kwotę długu celnego, powstałego w wyniku dopuszczenia do obrotu importowanego towaru. Przedmiotowa decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 22 lipca 2010 r., do rąk jego pełnoletniego domownika – M. P., wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.
M. P. w dniu 30 sierpnia 2010 r. nadał w Urzędzie Pocztowym w K. skargę na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Celnej, zamieszczając w jej treści wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku podał, że tuż przed doręczeniem zaskarżonej decyzji musiał pilnie wyjechać za granicę w ważnych sprawach osobistych, skąd powrócił dopiero 26 sierpnia 2010 r., co uniemożliwiło mu terminowe złożenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a./ sąd postanowi na wniosek strony o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Natomiast, w myśl art. 87 § 2 P.p.s.a., w treści wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Zgodnie z ugruntowanym zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie stanowiskiem o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego, w danych warunkach wysiłku. Stanowisko takie wyraził między innymi Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 2 października 2002 r., sygn. V SA 793/03, (publ. Monitor Prawniczy z 2002 r., nr 23, str. 1059), który to pogląd Sąd w obecnym składzie w całości podziela.
Odnosząc zaprezentowany powyżej pogląd do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ skarżący nie uprawdopodobnił w sposób dostateczny, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nie jest przez niego zawinione. Sam fakt wyjazdu za granicę nie może być bowiem utożsamiany z przeszkodą w dokonaniu czynności procesowej, której pokonanie obiektywnie byłoby niemożliwe, zwłaszcza że z treści wniosku nie wynika, że skarżący nie miał informacji o fakcie wydania i doręczenia decyzji, która została odebrana przez jego dorosłego domownika. Podkreślić także należy, że brał on udział w postępowaniu celnym i miał świadomość, że w sprawie zostanie wydane rozstrzygnięcie przez organ odwoławczy, dlatego też powinien był przewidywać konieczność takiego zorganizowania swoich spraw, aby zapewnić realizację poszczególnych czynności procesowych, np. poprzez ustanowienie odpowiedniego zastępstwa.
Brak jest także w złożonym przez niego wniosku jakichkolwiek informacji odnośnie jego miejsca pobytu za granicą, a ponadto sam fakt wyjazdu i pobytu poza granicami kraju nie został w żaden sposób uprawdopodobniony. Skarżący nie przedłożył bowiem jakichkolwiek dokumentów wskazujących bezpośrednio lub pośrednio na fakt jego wyjazdu i pobytu za granicą, poprzestając jedynie na złożeniu lakonicznego oświadczenia w tym zakresie. Mając jednak na uwadze treść art. 86 § 1 i art. 87 § 2 P.p.s.a nie sposób na tej podstawie przyjąć, że w ten sposób uprawdopodobnił on brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., oddalił wniosek o przywrócenie.