Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A. N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2017 r. nr [...], stwierdzające niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym. Skarga została wniesiona drogą elektroniczną z wykorzystaniem elektronicznej skrzynki podawczej e-PUAP - Izby Administracji Skarbowej i opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym.
Pismem z dnia 16 października 2017 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie lub nadesłanie podpisanego oryginału skargi. Powyższe wezwanie wraz z pouczeniem, że nieusunięcie wskazanego braku w terminie 7 dni od daty jego doręczenia spowoduje odrzucenie skargi, zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 października 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania k. 17 akt sądowych).
W odpowiedzi na wezwanie A. N. wniósł drogą elektroniczną pismo z dnia 20 października 2017 r., opatrzone podpisem elektronicznym, w którym stwierdził, że skarga spełnia wymogi ustawowe. Wyraził przekonanie, że podpisanie skargi podpisem elektronicznym jest prawnie dopuszczalne, dlatego wezwanie o jej podpisanie jest bezzasadne.
Mimo upływu wyznaczonego terminu ww. brak formalny - nie został usunięty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skarga składana do sądu administracyjnego jest pismem procesowym, które aby mogło zostać merytorycznie rozpoznane musi spełniać określone wymogi formalne. Jednym z nich, stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) - jest podpisanie skargi przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Nieusunięcie pomimo wezwania określonego braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie powoduje odrzucenie skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).
Wyjaśnienia wymaga, że żaden z przepisów P.p.s.a. nie przewiduje możliwości wnoszenia pism procesowych, składanych w poszczególnych sprawach, jak również ich podpisywania elektronicznie. Nie przewiduje także możliwości prowadzenia w formie elektronicznej akt sprawy. W związku z tym wnioskować należy, że pod pojęciem "podpis" należy rozumieć wyłącznie podpis własnoręczny – zindywidualizowany znak graficzny, właściwy dla konkretnej osoby. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2014 r., sygn. I OPS 10/13, który stwierdził, że w aktualnym stanie prawnym, w postępowaniu sądowoadministracyjnym – z uwagi na treść art. 46 P.p.s.a., nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym, w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r., poz. 262, ze zm., zwanej dalej ustawa o podpisie elektronicznym), w tym także za pośrednictwem organu administracji publicznej, za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
Zauważyć należy, że o tej okoliczności skarżący był już wielokrotnie pouczany w innych sprawach sądowych - inicjowanych przez niego, że aktualnie obowiązujące przepisy, regulujące postępowanie przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości wnoszenia pism w formie elektronicznej. Możliwość taka wystąpi dopiero od dnia 15 maja 2018 r., tj. po wejściu w życie przepisu art. 4 ustawy z dnia 10 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 183, ze zm.), zmieniającego art. 46 § P.p.s.a., poprzez dodanie do niego § 2 a – 2 d.
Skarżący zarządzaniem z dnia 16 października 2017 r. został wezwany o podpisanie skargi lub nadesłanie podpisanego oryginału skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis wezwania został doręczony A. N. w dniu 18 października 2017 r., zatem zakreślony termin do uzupełniania ww. braku formalnego skargi upłynął w dniu 25 października 2017 r.
Ponieważ skarżący nie wykonał ww. zarządzenia, dlatego skarga nie może być rozpoznana i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 58 § 3 P.p.s.a.