Uzasadnienie
"A" w upadłości z siedzibą w D., reprezentowana przez pełnomocnika - adwokata, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Dyrektor Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych pobranego z tytułu wypłaconych w latach 2009-2011 należności.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 5 września 2016 r. wezwano pełnomocnika "A" do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 576 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma znajdującego się w aktach sprawy powyższe wezwanie zostało prawidłowo doręczone w dniu 9 września 2016 r. na adres pełnomocnika wskazany w skardze.
Zakreślony termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął z dniem 16 września 2016 r. Wpis nie został uiszczony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest uiszczenie wpisu sądowego. Zgodnie bowiem z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
Skarga jest zaś pismem wszczynającym postępowanie w myśl art. 230 § 2 p.p.s.a.
Brak wpisu uniemożliwia sądowi podjęcie jakiejkolwiek czynności. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z uwzględnieniem § 2, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W przypadku, gdy pismem jest skarga, pod rygorem jej odrzucenia – art. 220 § 3 p.p.s.a.
W przedmiotowej sprawie strona skarżąca, pomimo wezwania, nie uiściła wpisu od skargi.
Wobec powyższego, skargę, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. należało odrzucić.