Uzasadnienie
W. P. (dalej: skarżący) złożył skargę na niewykonanie wyroku tut. Sądu z 20 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Rz 23/22 przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS), na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: P.p.s.a.), w której wniósł o wymierzenie organowi grzywny w oparciu o art. 154 § 6 tej ustawy.
W odpowiedzi na skargę ZUS wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność i przedwczesność oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Organ wskazał, że obecnie prowadzone jest postępowanie w związku ze złożeniem przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z 13 października 2022 r. w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z obowiązku opłacenia składek za miesiące od marca do maja 2020 r. Dodatkowo organ zawarł alternatywny wniosek o oddalenie skargi jako bezzasadnej i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 154 § 1 P.p.s.a w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Zastosowanie środków przewidzianych w art. 154 § 1 i 2 P.p.s.a. może mieć miejsce w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Stanowiącym przedmiot niniejszej skargi wyrokiem z 10 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Rz 23/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną przez skarżącego decyzję ZUS z 3 września 2020r. oraz poprzedzającą ją decyzję z 29 czerwca 2020r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 P.p.s.a., tj. z uwagi na ich wydanie z naruszeniem przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie jest to wyrok, o którym mowa art. 154 § 1 P.p.s.a., bowiem Sąd nie uwzględnił nim skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, lecz skargę na decyzję ZUS, którą odmówiono skarżącemu zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r. za zatrudnionych pracowników.
Z tej przyczyny skarga wniesiona na podstawie art. 154 § 1 P.p.s.a., podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., stosownie do którego sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5a P.p.s.a. wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Należy nadmienić, że skarga jest również przedwczesna, gdyż jak wynika z uzupełnionych przez organ akt administracyjnych sprawy, skarżący skorzystał z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji ZUS z 13 października 2022 r. o odmowie prawa do zwolnienia z obowiązku opłacenia składek za miesiące od marca do maja 2020 r., któremu organ nadał bieg, w związku z czym postępowanie administracyjne pozostaje w toku. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy otworzy mu drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Z przedstawionych względów, Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.