Uzasadnienie
Przedmiotem skargi B. Ś. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem SKO utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], o odmowie B. Ś. umorzenia zaległości wynikających z opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi wraz z kosztami upomnień.
B. Ś. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji, nie uzasadniając złożonego w tym przedmiocie wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), Sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wyjaśnienia wymaga, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy bowiem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne.
Przez pojęcie "wykonanie aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny stanu rzeczy lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie - nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady, cechy wykonalności nie mają decyzje odmowne (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz - do art. 61, wyd. V, LexisNexis 2011).
Wniosek B. Ś. dotyczy wstrzymania wykonania decyzji o odmowie umorzenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wraz z kosztami upomnień. Należy uznać, że żądanie skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja ta nie podlega w ogóle wykonaniu. Jest to rodzaj aktu prawnego nie noszącego znamion wykonalności. Decyzja ta nie nakłada bowiem na skarżącego żadnych nowych obowiązków. Nie zmienia ona wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw, czy obowiązków materialnoprawnych. W związku z powyższym, nie stanowi ona aktu, który może podlegać wykonaniu.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.