Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, organ odwoławczy, organ II instancji) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w sprawie ustalenia P.K. i D.K. łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r.
Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji Decyzją Burmistrza Miasta z dnia [...] kwietnia 2020 r. ustalono P.K. i D.K. wysokość zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2015 r. uznając, że w skład podstawy opodatkowania w podatku rolnym wchodzą grunty rolne o pow. 0,4509 ha (0,5517 ha przeliczeniowego) a w zakres zobowiązania w podatku od nieruchomości wchodzą budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 250,15 m2, grunty o powierzchni 683 m2 i budynki pozostałe o powierzchni 5,5 m2.
W treści uzasadnienia wskazano, że pierwotnie decyzją Burmistrza Miasta z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] ustalono P.K. i D.K. zobowiązanie podatkowe w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2015 r. w wysokości 235 zł.
W dniu 15 marca 2018 r. Burmistrz Miasta poinformował SKO, że powyższa decyzja dotknięta jest wadą rażącego naruszenie prawa w związku z pominięciem wymiaru podatku od istniejącego na działce podatników budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Mając na uwadze powyższe SKO postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2018 r. wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] stycznia 2015 r. ustalającej P.K. i D.K. zobowiązanie podatkowe w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2015 r. a następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...]) stwierdziło nieważność tej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie prawomocnym wyrokiem z dnia 29 czerwca 2018 r. (sygn. akt I SA/Rz 1161/18) oddalił skargę na decyzję SKO z dnia [...] czerwca 2018 r. stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] stycznia 2015 r.
Podstawę do dokonania ponownego wymiaru stanowiła informacja o decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w z dnia [...] stycznia 2014 r. o pozwoleniu na częściowe użytkowanie rozbudowy, przebudowy i nadbudowy budynku gastronomiczno-usługowo-handlowego z częścią mieszkalną położonego w przy ul. [...] z której treści wynika, że parter, I piętro oraz część podziemia budynku o łącznej powierzchni 311,73 m2 już w 2014 r. były wybudowane, tzn. ich budowa została zakończona
W dniu 6 listopada 2019 r. organ podatkowy przeprowadził oględziny budynku przy ul. [...]. Podczas oględzin dokonano obmiarów pomieszczeń budynku w wyniku których ustalono powierzchnie użytkowe przyjęte jako podstawa opodatkowania. Ustalono, że właściciele są przedsiębiorcami i figurują w CEIDG jako przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą (P.K. od dnia 1 maja 2001 r. zaś D.K. od dnia 6 maja 1998 r.).
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r., opisaną na wstępie, Burmistrz Miasta ustalił P.K. i D.K. łączne zobowiązanie podatkowe na 2015 r. w wysokości 5.545,00 zł., w tym podatek od nieruchomości w wysokości 5.307 zł oraz podatek rolny w wysokości 138 zł
Organ uznał, że sam fakt posiadania nieruchomości przez podatników będących przedsiębiorcami jest podstawowym i wystarczającym warunkiem do zaliczenia tych nieruchomości do przedmiotów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej; nie jest istotna okoliczność faktycznego wykorzystywania nieruchomości, sposobu czy intensywności tego wykorzystywania. W ocenie organu w sprawie nie wystąpiła przesłanka, która powodowałaby, że grunty i budynki podatników mogłyby być traktowane jako nie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Organ podkreślił, że podatnicy w dniu 23 grudnia 2013 r. zwrócili się o wydanie pozwolenia na użytkowanie częściowe budynku a zatem złożenie takiego wniosku należy traktować jako zamiar inwestora przystąpienia do użytkowania obiektu. Ponieważ decyzja w sprawie pozwolenia na użytkowanie wydana została przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w w dniu 8 stycznia 2014 r. zasadne było opodatkowanie nieruchomości budynkowej od dnia 1 stycznia 2015 r.
Podatnicy nie zgodzili się z decyzją organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2020 r. i wnieśli od niej odwołania, domagając się uchylenia decyzji i umorzenia postępowania.
Zarzucili świadome naruszenie art. 68 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.), dalej: Ordynacja podatkowa, i kreowanie zobowiązania, które nie powstaje w razie doręczenia decyzji ustalającej po upływie 3 lat a także brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania pełnego materiału dowodowego co w ich ocenie narusza przepisy art. 120, art. 121, art. 122 art. 191, oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.
W ocenie odwołujących organ podatkowy I instancji dokonał ustaleń ograniczając się do wybiórczego i niepełnego rozpoznania faktów i oparł rozstrzygnięcie na okolicznościach częściowych, pasujących do przyjętego założenia, pomijając fakty istotne w sprawie.
Zdaniem podatników świadomie zignorowano art. 125 Ordynacji podatkowej nakazujący stosowanie zasady o prostocie i szybkości postępowania. Podkreślono, że organ naruszył również art. 130 Ordynacji podatkowej w związku z brakiem odsunięcia określonych osób od prowadzenia sprawy z urzędu lub na wniosek strony.
W uzasadnieniu odwołań podniesiono, że Burmistrz Miasta na przestrzeni długiego czasu nierzetelnie dokonywał ustaleń przez co jego decyzje były uchylane przez organ odwoławczy, w tym stwierdzono nieważność decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. Jednocześnie Burmistrz odmówił wyłączenia od prowadzenia sprawy osób zaangażowanych w wydawanie decyzji obarczonych winą za naruszenia prawa. Stwierdzono, że organ podatkowy posiadał dowody pozwalające na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy już w dacie wydania decyzji wymiarowej za 2015 r.
Odwołujący podnieśli, że w decyzji nieprawidłowo zakwalifikowano grunt 683 m2 jako w całości związany z działalnością gospodarczą, podczas gdy grunt wykorzystywany był i jest do kontynuacji przedsięwzięcia rozbudowy, przebudowy i nadbudowy bardzo starego budynku z pierwszych lat ubiegłego wieku.
W odwołaniach zarzucono, że z treści protokołu pomiarów pomieszczeń z dnia 6 listopada 2019 r. wynika, że przy pomiarach używany był dalmierz nie spełniający norm Głównego Urzędu Miar i Wag. Jednocześnie w protokole nie zostały zamieszczone ustalenia o faktach dotyczących użytkowania poszczególnych pomieszczeń. Podniesiono również okoliczność, ze organ przeprowadził oględzin po upływie 1 roku i 9 miesięcy od terminu pierwotnie wyznaczonego.
SKO decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] kwietnia 2020 r., podzielając ustalenia i argumentację organu I instancji.
Organ odwoławczy powołując się na art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych Dz. U. z 2014 r. poz. 849ze zm.), dalej: u.p.o.l., wskazał, że za grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważane są grunty i budynki, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust.
2. Posiadanie należy przy tym rozumieć zgodnie z art. 336 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U z 2019 r., poz. 1145 ze zm., dalej "K.c.") jako faktyczne władanie jak właściciel oraz władanie jako użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).
Organ wskazał, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., przez działalność gospodarczą rozumie się działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej (ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). W myśl art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584 ze zm.) działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Przedsiębiorcą jest z kolei podmiot, który zawodowo i we własnym imieniu podejmuje i wykonuje tę działalność.
W ocenie organu odwoławczego, aby zaistniał związek nieruchomości z działalnością gospodarczą wystarczy wykazanie, że nieruchomość jest posiadana przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą a za kryterium posiadania należy uznać istnienie stosunku prawnego posiadania, a nie faktycznego wykonywania działalności.
SKO podkreśliło, że kluczowe znacznie dla rozstrzygnięcia sprawy ma również regulacja art. 6 ust. 2 o.p.o.l., zgodnie z którą jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. W ocenie organu z ww. przepisu nie wynika jednocześnie, by powstanie obowiązku podatkowego było związane nawet z uzyskaniem ostatecznego pozwolenia na użytkowanie. Decyduje o tym moment faktycznego zakończenia prac budowlanych lub rozpoczęcia użytkowania przed ostatecznym wykończeniem.
Zdaniem organu odwoławczego, do uznania, że budowa budynku została zakończona nie jest niezbędne nawet dopełnienie wymogów przewidzianych w prawie budowlanym. Powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości uzależnione jest bowiem od zakończenia prac związanych ze wznoszeniem obiektu budowlanego lub od rozpoczęcia jego użytkowania przed ostatecznym zakończeniem robót. Powstanie obowiązku podatkowego nie jest więc uwarunkowane także uzyskaniem prawa do użytkowania budynku po spełnieniu warunków wskazanych w Prawie budowlanym. Organ podkreślił, że artykuł 6 ust. 2 u.p.o.l. stanowiąc o okolicznościach, od których uzależniony jest obowiązek podatkowy, używa określenia zakończenie budowy oraz rozpoczęcie użytkowania obiektu budowlanego, ale chodzi wyłącznie o stan faktyczny powodujący moment rozpoczęcia obowiązku podatkowego.
Organ odwoławczy wskazał, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w z dnia 8 stycznia 2014 r. potwierdza, że parter, I piętro oraz część podziemia budynku o łącznej pow. 311,73 m2 już w 2014 r. były wybudowane, tzn. ich budowa zakończona. Jednocześnie obmiar pomieszczeń na tych kondygnacjach dokonany w toku oględzin w dniu 6 listopada 2019 r. wykazał, że powierzchnia użytkowa tej części budynku wynosi 250,15 m2. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zakwestionowania obmiaru w oparciu o zarzut nie spełniania przez dalmierz norm Głównego Urzędu Miar i Wag.
Zdaniem SKO bez znaczenia są ustalenia w zakresie faktów dotyczących użytkowania poszczególnych pomieszczeń, w tym brak odniesienia się przez organ podatkowy do okoliczności nieprzystąpienia przez podatników do ich użytkowania. Organ podkreślił, że obowiązek podatkowy w przedmiotowej sprawie związany jest bowiem z zakończeniem w 2014 r. budowy budynku o charakterze gastronomiczno-usługowo-handlowy z częścią mieszkalną (w tym wypadku jego części) będącym w posiadaniu dwóch przedsiębiorców, a nie faktycznym wykorzystywaniem pomieszczeń budynku.
Organ podkreślił, że przyjęta podstawa opodatkowania dotyczy wyłącznie powierzchni objętych decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w z dnia 8 stycznia 2014 r. (znak [...]) i bezsporne jest, że żadne z tych pomieszczeń nie ma charakteru mieszkalnego.
W ocenie organu odwoławczego jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej należy uznać również grunt o pow. 683 m2 na którym usytuowany jest budynek. Decyduje o tym właśnie wykorzystanie gruntu do kontynuacji przedsięwzięcia rozbudowy, przebudowy i nadbudowy budynku posiadanego przez przedsiębiorców.
Odnosząc się do wysokości stawek, które znajdują zastosowanie w sytuacji zakończenia budowy lub rozpoczęcia użytkowania części (nawet niewykończonego) budynku będącego własnością przedsiębiorcy, organ uznał, że jeżeli cały budynek był w 2015 r. w posiadaniu przedsiębiorcy, należy go traktować jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej i obciążyć najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości. Nie ma podstaw do tego, by przykładowo część jeszcze nieużytkowaną opodatkować stawkami niższymi.
Organ odwoławczy uznał, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, gdyż z uwagi na fakt niezłożenia w terminie informacji na podatek zawierających wszystkie dane uwzględnione w decyzji okres przedawnienia wynosi 5 lat.
Organ odwoławczy nie stwierdził również podstawy do wyłączenia pracowników organu podatkowego I instancji od udziału w postępowaniu.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodzili się P.K. i D.K., którzy wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję SKO z dnia [...] sierpnia 2020 r., domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji.
Zaskarżonej decyzji zarzucili:
- 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy,
- - art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej i wykreowanie zobowiązania podatkowego które nie powstaje w razie doręczenia decyzji ustalającej po upływie 3 lat, licząc od końca roku w którym powstał obowiązek podatkowy,
- - art. 120 Ordynacji podatkowej polegające na nieprzestrzeganiu zasady o działaniu organu podatkowego w granicach prawa,
- - art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, w szczególności poprzez stosowanie zasady in dubio pro fisco,
- - art. 122 Ordynacji podatkowej polegające na naruszeniu zasady nakazującej podejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,
- - art. 125 Ordynacji podatkowej poprzez niczym nieuzasadnione i bezpodstawne długotrwałe prowadzenie postępowania przez okres od grudnia 2014 r. do 27 kwietnia 2020 r. tj. przez ponad 5 lat w I instancji bez zachowania nakazanej w prawie podatkowym szybkości, wnikliwości i prostoty postępowania,
- - art. 187 Ordynacji podatkowej polegające na naruszeniu obowiązku organu podatkowego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego,
- - art. 191 Ordynacji podatkowej polegające na naruszeniu zasady oceny całego materiału dowodowego w aspekcie uznania czy dana okoliczność została udowodniona,
- - art. 193 Ordynacji podatkowej polegające na naruszeniu zasady właściwego stosowania prawa,
- - art. 210 Ordynacji podatkowej polegające na naruszeniu zasady wskazania w decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego mającego podstawę w materiale dowodowym,
- - art. 130 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie wniosku stron o wyłączenie od postępowania i orzekania pracowników organu I instancji odpowiedzialnych i winnych ciężkiego naruszenia prawa na wcześniejszych etapach postępowania.
- - art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez niezebranie i niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz nieuwzględnienie i niedopuszczenie wniosków dowodowych podatnika - choć ich zebranie było zasadne i niezbędne do należytego rozpoznania sprawy w rezultacie czego błędnie ustalony został stan faktyczny,
- - rażące naruszenie art. 208 § 1 w związku z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez procedowanie i orzekanie w sprawie podlegającej umorzeniu z urzędu w związku z przedawnieniem możliwości kreowania zobowiązań podatkowych po upływie okresu czasu zakreślonego w ustawie
- 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
- - art. 1 i art. 8 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. prawo o miarach poprzez zastosowanie dla potrzeb podatkowych urządzenia nie spełniającego nakazanych norm metrycznych oraz błędne przyjęcie za miarodajne wyników z tego urządzenia pomimo, że pomiar wykazał zasadnicze różnice od wyniku zgłoszonego przez podatników.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm., w skrócie "p.u.s.a."), sąd administracyjny przeprowadza kontrolę pod względem zgodności z prawem aktów wydawanych przez organy administracji publicznej. Z przepisu art. 1 p.u.s.a. wynika, że sądowoadministracyjna kontrola administracji publicznej zawsze powinna uwzględniać trzy aspekty, a mianowicie: 1) ocenę zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym; b) ocenę dochowania wymaganej procedury; c) ocenę respektowania reguł kompetencji. Kontrola ta polega więc na wszechstronnym zbadaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, a sąd powinien poddać szczególnie gruntownej ocenie i analizie te wszystkie aspekty sprawy, w odniesieniu do których istnieją wątpliwości, a ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń strony.
Należy również dodać, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, tutejszy sąd doszedł do wniosku, że skarga jest niezasadna.
W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że decyzja Burmistrza Miasta z dnia [...] kwietnia 2020 r., utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją, została wydana po wcześniejszym stwierdzeniu nieważności decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2015 r. kierowanej do skarżących, którą ustalono im zobowiązanie podatkowe w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2015 r. w wysokości 235 zł. Ocena zasadności stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. poddana została kontroli sądowoadministracyjnej w wyniku której WSA w Rzeszowie prawomocnym wyrokiem z dnia 29 czerwca 2018 r. (sygn. akt I SA/Rz 1161/18) oddalił skargę na decyzję SKO z dnia [...] czerwca 2018 r. stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] stycznia 2015 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd uznał, że stanowisko organu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest prawidłowe i znajduje umocowanie w przepisach, mających zastosowanie w sprawie.
Przyjęta konstrukcja przez organ sprowadza się do wskazania, że rażące naruszenie przepisów postępowania doprowadziło do wydania decyzji, która w sposób również oczywisty (rażący) narusza przepisy prawa materialnego.
Taki stan rzeczy sprawia, że w obecnym postępowaniu Sąd nie może badać zasadności stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] stycznia 2015 r. Należy tutaj wskazać na przepisy art. 153, art. 170 oraz art. 190 p.p.s.a. Zgodnie z pierwszym z nich, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W myśl drugiego z przytoczonych przepisów, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Z kolei przepis art. 190 p.p.s.a., że sąd, któremu sprawa została przekazana (na skutek uchylenia jego rozstrzygnięcia w trybie odwoławczym), związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (...).
Trzeba zatem zauważyć, że ukształtowane na tle tych trzech norm prawnych orzecznictwo sądowe wskazuje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, przyszłe postępowanie administracyjne oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji.
Wskazane związanie orzeczeniem sądowym oznacza, że nie można w nowych postępowaniach formułować ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, chyba że istnieją ku temu wyraźne podstawy (zmiana prawa, która nie była brana pod uwagę przez Sąd). Sądy administracyjne, jak również organy i inne podmioty, zobowiązane są więc podporządkować się tym wiążącym rozstrzygnięciom w pełnym zakresie. Ratio legis wskazanych rozwiązań polega zatem na gwarancji zachowania spójności i logiki działania organów państwowych i sądów, zapobiegając w swej istocie funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie wymiaru sprawiedliwości (czyli wzajemnie sprzecznych).
Zatem Sąd orzekając w niniejszej sprawie związany jest oceną prawną wyrażoną w swoim poprzednim wyroku. W wyroku tym zostały rozpoznane i uznane za niezasadne wszystkie poniesione przez skarżących zarzuty dotyczące zasadności stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r.
Oznacza to, że w obecnym postępowaniu, kwestie te nie mogą podlegać ponownej ocenie a zarzuty w tej mierze nie zasługują na uwzględnienie.
Odnośnie zaś samego ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego organy prawidłowo uznały, że podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości powinna stanowić również część budynku niezgłoszona do opodatkowania o powierzchni 250,15 m2.
Mianowicie jak wynika z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w z dnia 8 stycznia 2014 r. budowa parteru, I piętra oraz części podziemna spornego budynku o łącznej powierzchni 311,73 m2 już w 2014 r. została zakończona. Co do zasady powinien on być przez podatników uwzględniony w podstawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2015 r.
Jeżeli zaś chodzi o przyjętą przez organ powierzchnię użytkową wspomnianego budynku 250,15 m2 to została ona ustalona przy wykorzystaniu dalmierza laserowego w trakcie oględzin budynku przeprowadzonych w dniu 6 listopada 2019 r. w obecności E.K. - upoważnionego do reprezentowania podatników. W protokole z oględzin oświadczył on, że nie wnosi zastrzeżeń dotyczących wyników pomiarów jak również sposobu ich przeprowadzenia.
Prawidłowe są ustalenia faktyczne organu podatkowego, leżące u podstaw opodatkowania powierzchni spornego budynku według stawek przewidzianych dla działalności gospodarczej.
Zgodnie z przepisem art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w rozpoznawanej sprawie, za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznawane były grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z brzmienia przepisu wynika bezspornie, że dla stwierdzenia związku posiadanej nieruchomości, o przeznaczeniu innym aniżeli mieszkalne, wystarczyło samo jej posiadanie przez osobę mającą status przedsiębiorcy. Nie jest istotne czy to ta właśnie osoba wykorzystywała posiadaną nieruchomość do osobistego prowadzenia działalności gospodarczej, czy też robił to inny podmiot; nie ma znaczenia czy nieruchomość została ujęta w rejestrze środków trwałych i podlegała amortyzacji, czy też nie.
Nie jest również istotne, czy nieruchomość należała do majątku osobistego podatnika czy też stanowiła element wspólności majątkowej wynikającej z prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej w ramach spółki cywilnej (zgodnie z uchwałą NSA z 13 marca 2017 r. II FSP 5/16 podatnikiem podatku od nieruchomości są wspólnicy spółki cywilnej). Nie ma też doniosłości prawnej fakt wybudowania spornego budynku na podstawie pozwolenia na budowę wydanego dla osoby fizycznej.
Podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie danej nieruchomości przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Tym samym o tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie rzeczywiście prowadzona, ale to, czy jest w posiadaniu przedsiębiorcy. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy części nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.
Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut skarżących, że doszło do przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Jak wynika z art. 68 § 1 Ordynacji Ordynacja podatkowej zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 (czyli powstające, jak w niniejszej sprawie poprzez doręczenie decyzji ustalającej), nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Niemniej jednak w § 2 tego przepisu ustawodawca przewidział dłuższy termin przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej, stwierdzając, że jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, lub 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący nie złożyli deklaracji podatkowej wykazującej wszystkie dane niezbędne do wydania decyzji ustalającej. Powierzchnię budynku organ ustalił dopiero po przeprowadzeniu postępowania podatkowego. Tym samym termin przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej uległ w niniejszej sprawie przedłużeniu do pięciu lat. Skoro sprawa dotyczy podatku od nieruchomości za 2015 r., termin przedawnienia upłynąłby, gdyby decyzja ustalająca to zobowiązanie, nie została doręczona skarżącym do dnia 31 grudnia 2020 r. Tymczasem decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego została doręczona D.K. w dniu 12 maja 2020 r. i P.K. w dniu 29 kwietnia 2020 r., czyli przed upływem terminu przedawnienia.
Z kolei jeżeli chodzi o zarzut niewyłączenia całego organu podatkowego - Burmistrza Miasta z powodu "urzędowo i prawomocnie ustalonego faktu" ciężkiego naruszenia prawa przy wcześniejszym orzekaniu w tej sprawie, to ta okoliczność nie mogła skutkować podjęciem takiego rozstrzygnięcia. Powody wyłączenia zostały wskazane w przepisie art. 130 § 1 Ordynacji podatkowej i żadna z okoliczności wskazanych w tym przepisie nie występowała w rozpoznawanej sprawie.
Nie jest zasadny zarzut dotyczący czasu trwania postępowania przed organami administracji czy też jego przewlekłości. Należy tutaj zauważyć, że zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez nieuzasadnione, zbyt długie prowadzenia postępowania, aby odniósł skutek musi zostać połączony z wykazaniem, że owo naruszenie przepisów postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Takiego wywodu skarżący nie przeprowadzili.
Także jeżeli chodzi o przewlekłość postępowania to zarzut ten nie mógł lec u podstaw wzruszenia decyzji, bowiem nadmierna długość postępowania nie wpływa na merytoryczne rozstrzygnięcie. Ochronie praw strony z tytułu przewlekłości postępowania służy odrębny tryb.
Dokonana kontrola zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pozwoliły na ustalenie, że zarówno podmioty, jak i przedmioty opodatkowania w niniejszej sprawie zostały ustalone w sposób prawidłowy, a wydane decyzje nie naruszają prawa.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargi.