Uzasadnienie
Decyzjami z dnia [...] sierpnia 2008r. znak: [...]; [...]; [...]; [...] po rozpoznaniu odwołań "A" Sp. z o.o. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2008r. znak: [...]; [...]; [...]; [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2005 - 2008 Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzje organu I instancji i przekazało sprawy do ponownego rozpatrzenia, celem przeprowadzenia postępowania dowodowego.
W postępowaniu podatkowym ustalono, iż podatnik Spółka z o.o. "A" z siedzibą w R., na podstawie odpowiednich umów, jest dzierżawcą gruntów Miasta S. o powierzchni 29 572m2 i właścicielem usytuowanych na nich budynków. Należny podatek od nieruchomości za lata 2005 - 2008r Spółka uiszczała na podstawie złożonej do organu podatkowego deklaracji podatkowej przyjmując do podstawy opodatkowania powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynoszącą 29572 m2 i powierzchnię budynku związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej 6938 m2.
Prezydent Miasta, na podstawie własnych źródeł informacyjnych ustalił, iż podatnik pominął w składanej deklaracji powierzchnię 1850,69 m2 budynku -piętro i w związku z tym, wyżej opisanymi decyzjami z dnia [...] maja 2008r. określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2005- 2008 przyjmując dla celów podatkowych, iż powierzchnia budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi 8789m2.
W odwołaniach od powyższych decyzji Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art.6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 121 poz. 844) - zwanej dalej ustawą o p.o.l.- poprzez nieuzasadnione objęcie podatkiem od nieruchomości piętra budynku o powierzchni 1850,69 m2 oraz na podstawie art.226 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji. Spółka podniosła, iż przepis art. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazuje, iż aby konkretny budynek lub jego część mogła być objęta obowiązkiem podatkowym budowa winna być zakończona albo powinno nastąpić rozpoczęcie użytkowania. Tymczasem w przedmiotowej sprawie przesłanki te nie zostały spełnione, gdyż inwestycja piętra budynku nie została ukończona, a piętro to nie jest użytkowane i do takiego użytkowania się nie nadaje, z uwagi na brak odpowiedniej infrastruktury w tym konicznych mediów i ogrzewania. Ponadto Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w S. nie wydał pozwolenia na użytkowanie pietra.
Uchylając zaskarżone decyzje i przekazując sprawy do ponownego rozpoznania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż organ podatkowy wstępnie w sposób prawidłowy podjął z zastosowaniem art. 272 i 274 Ordynacji podatkowej właściwe działania zobowiązując podatnika w ramach czynności sprawdzających do wyjaśnienia wątpliwości, jednakże zgodnie z art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej miał on obowiązek podjęcia w postępowaniu wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, oraz zobowiązany był zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, czego w przedmiotowej sprawie nie uczynił.
Organ odwoławczy podkreślił, iż zgodnie z art.6 ust.2 ustawy o p.o.l., okolicznością od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, a obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo, w którym rozpoczęto użytkowanie budynku lub jego części przed ich ostatecznym wykończeniem. Organ podatkowy powinien zatem przeprowadzić działania w celu ustalenia zakończenia przez podatnika budowy budynku lub rozpoczęcia jego użytkowania. W postępowaniu ustalono jedynie, iż Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...].12.2003r. znak: [...] ustalił termin wykonania robót budowlanych, przewidzianych w zatwierdzonym projekcie budowlanym do końca 2004 roku. Jednakże organ podatkowy I instancji w ramach współpracy z tym organem nie wyjaśnił czy istotnie inwestycja ta została zakończona.
Ponieważ podatnik twierdził, że budynek ten (piętro) nie jest obecnie użytkowany, należało w tym zakresie przeprowadzić postępowanie dowodowe, czego organ podatkowy nie uczynił. W szczególności dowodem mogą być zgodnie z art. 181 Ordynacji podatkowej materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, a gdy w sprawie wymagane będą wiadomości specjalne organ może dopuścić dowód z opinii biegłego w trybie art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej.
W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Spółka zarzuciła powyższym decyzjom naruszenie art. 1a ust 3; art. 4 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1 a ust 1 pkt 5 oraz art. 6 ustawy o p.o.l. oraz wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji organu I instancji w całości. Zaskarżonym decyzjom Spółka zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu do opodatkowania powierzchni budynku, która nie jest przez podatnika użytkowana, gdyż do użytkowania się nie nadaje, z uwagi na brak odpowiedniej infrastruktury w tym podstawowych mediów. Skarżąca zarzuciła też zastosowanie do piętra budynku identycznej stawki podatkowej jak do pozostałej powierzchni budynku, na skutek czego nastąpiło naruszenie art. 1 a ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zgodnie z którym w sytuacji gdy część budynku znajdującego się w posiadaniu przedsiębiorcy nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych - do jej opodatkowania winny mieć zastosowanie stawki inne niż przewidziane dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Ponadto podniosła, iż organy podatkowe w sposób nieuprawniony przyjęły, iż budynek użytkowany przez podatnika to budynek dwukondygnacyjny, podczas gdy w rzeczywistości jest to budynek parterowy z antresolą, która zgodnie z zasadami ewidencjonowania powierzchni gruntów i budynków nie jest wliczana do powierzchni użytkowej lokalu. Skarżąca zarzuciła również, iż rozpoznający sprawę organ odwoławczy pominął zupełnie fakt objęcia przez organ I instancji podatkiem od nieruchomości powierzchni antresoli - która to konstrukcja, nie będąca w przekonaniu skarżącego kondygnacją budynku - nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
W ocenie skarżącej wskazuje na to treść § 3 pkt 19 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 15 czerwca 2002r.), zgodnie z którym przez antresolę należy rozumieć górną część kondygnacji lub pomieszczenia - co wskazuje na odróżnienie antresoli od kondygnacji budynku, czy też art. 2 ust 1 pkt 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego (Dz.U. z 2005r. nr 31 poz. 266) - zgodnie z którym za powierzchnię użytkową lokalu nie uważa się powierzchni balkonów, tarasów, i loggii, antresoli, szaf i schowków w ścianach, pralni, suszarni, wózkowni, itd.
Również art. 3 ust 5 ustawy z dnia 2 lipca 1994r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz.U. z 1998r. nr 120 poz. 787) stanowi, że przez powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego rozumie się powierzchnie wszystkich pomieszczeń znajdujących się w lokalu a w szczególności: pokoi, kuchni, spiżarni, przedpokoi, alków, holi, korytarzy, łazienek oraz innych powierzchni służących mieszkalnym i gospodarczym potrzebom najemcy, bez względu na ich przeznaczenie i sposób użytkowania, nie uważa jednak za powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego powierzchni balkonów, tarasów, loggii, antresoli, szaf i schowków w ścianach, pralni, suszarni, wózkowni, strychów, piwnic i komórek przeznaczonych do przechowywania opału.
W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skarg.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1270 ze zm.) zwanej dalej jako p.p.s.a, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skargi nie są zasadne.
Zaskarżone decyzje SKO uchylające decyzje Prezydenta Miasta i przekazujące sprawy do ponownego rozpoznania celem przeprowadzenia postępowania dowodowego - nie naruszają prawa.
Zgodnie z art. 6 ust 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006r. nr 121, poz. 884)powstanie obowiązku podatkowego w podatku od budynku lub budowli uzależnione jest przede wszystkim od istnienia budowli albo budynku lub ich części. Obowiązek podatkowy powstaje wtedy z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Ponieważ okoliczność istnienia budowli jest w sprawie bezsporna okoliczności takie jak rozpoczęcie jej użytkowania oraz zakończenie budowy mają pierwszorzędne znaczenie dla ustalenia powstania samego obowiązku podatkowego, jako okoliczności konstytuujące obowiązek podatkowy jako taki. Słuszne jest stanowisko organu odwoławczego, iż tych okoliczności organ I instancji nie wyjaśnił. Kwestie podnoszone przez podatnika w formie zarzutów takie jak rodzaj budowli, ilość kondygnacji tejże budowli, kwestia zaliczenie antresoli do kondygnacji budynku bądź też wyodrębnienie jej jako części składowej budynku innej niż kondygnacja- podniesiona dopiero w skargach, rzutujące w konsekwencji na kwestię opodatkowania powierzchni tejże antresoli, bądź też ostateczne wykorzystanie powierzchni do określonego rodzaju działalności rzutujące na stawkę podatkową - to kwestie mające istotne znaczenie dla ustalenia samej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, które wymagają wyjaśnienia, ale charakter prawny zobowiązania podatkowego wymaga zatem ustalenia w pierwszej kolejności w stanie faktycznym sprawy okoliczności powodujących powstanie obowiązku podatkowego a następnie dopiero rozważanie kwestii prawidłowości ustalenia zobowiązania podatkowego, jego wysokości i terminu płatności.
Zgodnie z art. 233 §2 organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy uznać za prawidłowe postępowania organu II instancji, który w toku postępowania odwoławczego, dostrzegając błędy organu I instancji w ustaleniu elementów stanu faktycznego rzutujących na kwestię powstania w stosunku do podatnika obowiązku podatkowego, uchylił decyzje przekazując sprawy do ponownego rozpoznania celem przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie wyszczególniając w uzasadnieniu decyzji okoliczności których ustalenie przez organ I instancji powinno było nastąpić przed wymierzeniem podatnikowi podatku od nieruchomości, a których zaniechanie legło u podstaw uchylenia decyzji. Podkreślono także okoliczności, od których uzależnione jest powstanie obowiązku podatkowego, nie przesądzając w jakikolwiek sposób czy okoliczności te w przedmiotowej sprawie zachodzą oraz nie przesadzając innych, podnoszonych przez skarżącego w formie zarzutów, okoliczności istotnych dla ewentualnego późniejszego ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego.
Takie działanie organu, wbrew twierdzeniom skarżącego, należy uznać za prawidłowe. Wyjaśnienia wszystkich wyszególnionych wyżej okoliczności wymagałoby przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, do czego nie był zobowiązany organ odwoławczy. Organ odwoławczy zasugerował nawet środki dowodowe z jakich powinien skorzystać organ odwoławczy, tj. dowód z oględzin budynku stanowiącego przedmiot opodatkowania zgodnie z art. 181 Ordynacji podatkowej, ewentualnie dopuszczenie dowodu z opinii biegłego zgodnie z art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej.
W związku z powyższym, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.