Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 listopada 2014 r., sygn. I SA/Rz 873/14, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie przyznała skarżącemu prawo pomocy, ustanawiając dla niego adwokata, zaś Sąd, wyrokiem z dnia 15 października 2015 r., sygn. I SA/Rz 729/15, oddalił skargę skarżącego.
Pełnomocnikiem skarżącego został wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką, w dniu 26 listopada 2015 r., adwokat P. K., który w dniu 23 grudnia 2015 r., przedłożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, od wyroku z dnia 15 października 2015 r., wnosząc jednocześnie o przyznanie mu wynagrodzenia za sporządzenie przedmiotowej opinii, które to wynagrodzenie, zgodnie z jego oświadczeniem, nie zostało do tej pory uiszczone.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku adwokatów kwestię wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej z urzędu, jeżeli chodzi o sprawy, które nie zostały zakończone w danej instancji przed dniem 1 stycznia 2016 r. (§ 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz.1801)), reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz.461, zwane dalej: rozporządzeniem).
Zgodnie z § 2 ust.1 rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Z kolei § 2 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 b rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynoszą 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W niniejszej sprawie stawka minimalna za prowadzenie sprawy w pierwszej instancji wynosiła 240 zł, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia, w związku z tym wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej odpowiadać będzie 75 % tej kwoty (180 zł), jak stanowi z § 18 ust. 1 pkt 2 b rozporządzenia, gdyż pełnomocnik nie reprezentował skarżącego w postępowaniu przed sądem I instancji.
Przyznane pełnomocnikowi wynagrodzenie zostało, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia, powiększone o kwotę podatku od towarów i usług, liczoną według stawki 23 %, tj. o 41,40 zł.
Mając na uwadze powyższe, przyznano adwokatowi P.K. kwotę 221,40 zł, obejmującą należny podatek od towarów i usług w wysokości 41,40 zł.