Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę TS. W dniu 17 października 2018 r. wpłynął do Sądu na urzędowym formularzu PPF wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
W złożonym oświadczeniu wnioskodawca podał, że jest osobą pokrzywdzoną, nie jest stroną w sprawie. Po uwzględnieniu dochodów i wydatków ma ogromny deficyt budżetowy. Utrzymuje się z uposażenia rodzinnego w kwocie 3300 zł. Miesięczne koszty utrzymania szacuje na 3150 zł. Nie prowadzi natomiast księgowości i nie gromadzi żadnych kwitów. Nie zadeklarował jakiegokolwiek majątku.
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) zwanej dalej: "Ppsa", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z uwagi na to, że rozpoznawany wniosek jest kolejnym, drugim zgłoszonym w toku niniejszego postępowania, na uwadze należało mieć obecnie także dyspozycję art. 165 Ppsa. Zgodnie z nim, postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Tak więc w obecnym stadium postępowania ocenie podlega to, czy od dnia 26 kwietnia 2019 r., względnie 23 maja 2018 r., kiedy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, w sytuacji wnioskodawcy nastąpiły na tyle istotne zmiany, które uzasadniałyby zmianę wcześniejszego orzeczenia w przedmiocie prawa pomocy.
W ocenie referendarza sądowego wnioskodawca nie wykazał, aby zmiany takie zaszły i że ziściły się którekolwiek z wymienionych wyżej przesłanek prawa pomocy. Dochód majątkowy wnioskodawcy jest identyczny jak poprzednio, deklarowane koszty utrzymania również. W dalszym ciągu nie zadeklarował jakiegokolwiek majątku. Nie uszczegółowił ponoszonych wydatków (np. na czynsz, energię elektryczną, gaz i inne media oraz żywność i inne podstawowe wydatki związane z zaspokajaniem podstawowych potrzeb bytowych), aby uprawdopodobnić zadeklarowaną kwotę wydatków na swoje utrzymanie. Ze złożonego oświadczenia wynika, tak jak wcześniej, że wydatki nie przewyższają osiąganego dochodu. Mając zaś zaspokojone potrzeby mieszkaniowe (wnioskodawca nie wyjaśnił tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, ale z urzędu referendarzowi wiadome jest, że podanym adresem posługuje się od dłuższego czasu) oraz stałość dochodu, znacznie przewyższającego wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę, nie można było przyjąć, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Na podstawie ujawnionych informacji nie można było ocenić, czy poniesienie pełnych kosztów postępowania może odbyć się z uszczerbkiem dla jego własnego, podstawowego utrzymania. Tym bardziej nie wykazano, aby od 26 kwietnia 2018 r. sytuacja materialno-bytowa wnioskodawcy uległa istotnej zmianie, pogorszeniu.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 165 oraz art. 258 § 2 pkt 7 Ppsa, odmówiłem uwzględnienia wniosku i zmiany postanowienia z dnia 26 kwietnia 2018 r.