Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] września 2017r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2017r., w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec I. G.(dalej: skarżąca) na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez "A" S.A.
W skardze na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, że jej żądanie ma służyć zapobieżeniu szkody jaką spowoduje wyegzekwowanie dochodzonej przez wierzyciela kwoty. Skarżąca wskazała, że utrzymuje się ze skromnej emerytury i nie posiada środków finansowych na uregulowanie zobowiązania względem wierzyciela bez uszczerbku w swoim utrzymaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 383) – dalej: P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Na wstępie wskazać należy, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności Sąd ma obowiązek zbadania czy ten akt lub czynność podlega wykonaniu. Wniosek o wstrzymanie wykonalności dotyczyć może bowiem jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania.
Zagadnienie to ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie, ponieważ skarżąca domaga się wstrzymania wykonania postanowienia w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzonej wobec niej egzekucji administracyjnej.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tylko tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Cechy tej nie mają akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego – dalej: NSA, z dnia 31 stycznia 2006r., II FZ 882/05, dost. CBOiS).
W ocenie Sądu, zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, nie nadają się do wykonania i nie podlegają wykonaniu, a zatem nie jest możliwe wstrzymanie ich wykonania na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.
Postanowienie w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym zawiera negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w tym postępowaniu, ma w istocie charakter odmowny. Tym samym, stanowi rozstrzygnięcie proceduralne niewywierające skutku w sferze wykonalności postanowienia. Nie obliguje strony do działania, nie może być ono wykonane w trybie przymusowym (w postępowaniu egzekucyjnym). Nie powoduje również powstania skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakłada na nią nowych praw bądź obowiązków podlegających wykonaniu. Postanowienie takie nie podlega wstrzymaniu w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a., gdyż nie posiada cech, które mogłyby spowodować potencjalne wystąpienie przesłanek wymienionych w tym przepisie, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z przedstawionych względów, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.