Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. C. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia (...) sierpnia 2010 r. Skarżąca wystąpiła następnie o sporządzenie uzasadnienia wyżej wymienionego wyroku i przyznanie jej prawa pomocy, poprzez zwolnienie ją od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 13 stycznia 2011 r. przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym, poprzez ustanowienie adwokata.
Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła na pełnomocnika skarżącej M. C. adwokata Ł. B., który w dniu 15 marca 2011 r. przedłożył opinię w przedmiocie braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 grudnia 2010 r., wraz z wnioskiem o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku adwokatów kwestia przyznawania wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej z urzędu została uregulowana przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348, ze zm., zwanego dalej: rozporządzeniem).
W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 b rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka minimalna, stanowiąca podstawę zasądzenia opłaty za pomoc prawną udzieloną z urzędu, wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 (240 zł w przedmiotowej sprawie, stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia), a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Ponadto § 2 ust. 3 rozporządzenia stanowi, że w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (23 %).
Mając na uwadze powyższe okoliczności przyznano adwokatowi Ł. B. kwotę 180 zł, stanowiącą 75 % stawki minimalnej, jako że nie reprezentował on skarżącej w I instancji, podwyższoną o kwotę podatku od towarów i usług, wynoszącą 41,40 zł.