Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowiez 24 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 757/16

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (dalej: Prezes KRUS) postanowił:

1. - umorzyć składkę na ubezpieczenie wypadkowo, chorobowo, macierzyńskie za okres od 3 lipca 2015 r. do 3 września 2015 r. w kwocie 126,00 zł, stosownie do treści art. 41a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U. z 2016 r. poz. 277 dalej - usr).
2. - odmówić umorzenia składki na ubezpieczenie emerytalno-rentowe za okres od 3 lipca 2015 r. do 3 września 2015 r. w łącznej kwocie 264,00 zł, stosownie do treści rozporządzenia Komisji (WE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie zastosowania art. 107 i 108 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy de minimis w sektorze produkcji rolnej (Dz.Urz UE L 352).

Jak wynika z akt sprawy, S. P. (dalej - wnioskodawca, skarżący) wnioskiem z dnia 29 lipca 2015 r. zwrócił się do Prezesa KRUS o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne za trzeci kwartał 2015 r.

Uzasadniając wniosek powołał się na trudną sytuację finansową oraz tym, że nie posiada aktualnie zwierzęcia na sprzedaż.

Decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr, Prezes KRUS odmówił zobowiązanemu umorzenia zadłużenia wobec KRUS za okres od lipca 2015 r. do września 2015 r.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu, wnioskodawca złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, domagając się umorzenia zaległych składek. W uzasadnieniu wniosku powołał się na trudną sytuację finansową.

Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Prezes KRUS utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2015 r. odmawiającą zobowiązanemu umorzenia należności wobec KRUS.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 8 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Rz 107/16 uchylił zaskarżoną decyzję i rozstrzygnął o kosztach postępowania.

W uzasadnieniu wskazał m.in., że z akt sprawy nie wynika jaka jest wysokość wydatków koniecznych dla egzystencji skarżącego. Szczegółowe ustalenia w tym względzie są niezbędne do oceny realnej możliwości spłaty przez niego zaległych składek i istnienia przesłanki umorzenia należności, czyli ważnego interesu zobowiązanego. Jeśli bowiem okaże się, że zapłata składek mogłaby spowodować niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych skarżącego, to niewątpliwie taki ważny interes wystąpi.

W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, że skarżący, utrzymuje się ze środków publicznych pochodzących z pomocy społecznej. Zdaniem Sądu, wskazuje to jednoznacznie, że jego potrzeby życiowe zaspokajane są poniżej poziomu minimum socjalnego, czego organ nie uwzględnił. Nie jest pewne, a raczej jest wątpliwe, czy środki jakie otrzymuje skarżący z pomocy społecznej są w ogóle wystarczające do zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Trzeba tutaj bowiem wziąć pod uwagę, że dochód miesięczny skarżącego został określony na 242,25 zł, co wynika z załączonej do akt sprawy decyzji Wójta z dnia [...] marca 2015 r. nr [...].

Sąd zwraca także uwagę, że sytuacja, w której zapłata zaległości powoduje konieczność sięgania przez zobowiązanego, pozbawionego możliwości zaspokojenia swoich podstawowych potrzeb życiowych, do innej formy pomocy państwa, powodującej również konieczność korzystania z publicznych środków finansowych, niewątpliwie nie jest zgodna z interesem tego obywatela.

W ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje wprost, że sytuacja finansowa skarżącego jest szczególnie trudna i uzasadnia stwierdzenie, że spłata zadłużenia może pociągnąć za sobą zbyt ciężkie skutki dla niego. Biorąc pod uwagę już chociażby tę okoliczność, że skarżący korzysta z publicznych środków pomocowych, trudno przyjąć, że wyegzekwowanie od strony zaległych należności jest realne, a w szczególności, że może pozostawać w zgodzie z jego interesem.

W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, zabrakło szczegółowego rozważenia i indywidualnego podejścia do szczególnej sytuacji majątkowej skarżącego, co oznacza, że zaskarżona decyzja nie mieści się w sferze swobodnego uznania, lecz nosi cechy dowolności.

Organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy - mając na uwadze wskazania Sądu - winien rozważyć, czy w stosunku do skarżącego zachodzą przesłanki uzasadniające umorzenie składek.

Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, organ ponownie badając sprawę winien poddać wnikliwej analizie sytuację życiową i materialną wnioskodawcy, ze szczególnym uwzględnieniem dochodów i niezbędnych wydatków, biorąc pod uwagę konieczność utrzymania gospodarstwa domowego na poziomie niezagrażającym egzystencji oraz uwzględniając obciążenia wynikające z innych tytułów. Na tej dopiero podstawie, organ będzie mógł sformułować realną i racjonalną ocenę dotyczącą obecnej i przyszłej sytuacji finansowej skarżącego oraz perspektyw uzyskania dochodów na poziomie umożliwiającym zapłatę składek. Ocena ta winna uwzględniać indywidualną, obiektywnie trudną sytuację zobowiązanego.

W przypadku zaistnienia jakichkolwiek wątpliwości co do merytorycznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, organ ma obowiązek przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiałów i dowodów w sprawie.

Wobec braku ustaleń w tym zakresie, zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli Sądu. Dopiero po wyczerpującym zgromadzeniu materiału dowodowego i jego analizie pod kątem istnienia przesłanek umorzenia, organ może podjąć uznaniową decyzję w przedmiocie umorzenia (lub odmowy umorzenia) należności.

Oceny istnienia przesłanek umorzenia nie należy zawężać wyłącznie do wystąpienia nadzwyczajnych zdarzeń o charakterze losowym, ponieważ treść art. 41a ust.1 pkt 1 usr wskazuje na obowiązek kierowania się ważnym interesem zobowiązanego i uwzględniania możliwości płatniczych wnioskodawcy oraz stanu funduszów emerytalno-rentowego i składkowego.

W dniu 14 marca 2016 r. skarżący podczas telefonicznej rozmowy Dyrektor Biura Informatyki i Telekomunikacji KRUS K. P. złożył wniosek o umorzenie mu także zaległych składek za pierwszy kwartał 2014 r. z powodu braku środków na utrzymanie siebie i swojej rodziny.

Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2016 r. Prezes KRUS, działając na podstawie art. 62 i 123 kpa, połączyła do wspólnego rozpoznania sprawy z wniosku z dnia 14 marca 2016 r. oraz wykonując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 marca 2016 r. o umorzenie zaległości za trzeci kwartał 2015 r. w kwocie 390 zł.

W ponownym postępowaniu organ ustalił, że wartość gospodarstwa rolnego skarżącego kształtuje się na poziomie około 81 048,32 zł jest to szacunkowa wartość użytków rolnych, wyliczona na podstawie cen zakupu/sprzedaży użytków rolnych w pierwszym kwartale 2016 r. wg danych dla w województwie podkarpackim. Szacunkowy dochód w gospodarstwie rolnym skarżącego wynosi rocznie około 3770,88 zł co daje miesięcznie kwotę 314,24 zł. Nadto na dochody wnioskodawcy za rok 2015 składają się dopłaty, jakie otrzymał z ARMiR w kwocie 4719,09 zł, świadczenie otrzymane z Gminnego Ośrodku Pomocy Społecznej w N. Ż. w okresie od stycznia 2015 r. do czerwca 2015 r. w łącznej kwocie 892,28 zł oraz w okresie od lutego 2015 r. do czerwca 2015 r. w łącznej kwocie 450 zł.

Jednocześnie organ ustalił że skarżący poniósł wydatki w roku 2015 związane: z opłatą za odpady w łącznej kwocie 45 zł, z opłatą za podatek rolny w kwocie 126 zł, z opłatą za polisę w kwotach 118,24 zł i 77,34 zł, z opłatą za rachunek za prąd z łącznej kwocie 513,68 zł, z opłatą za rachunek za butlę z gazem w kwocie powyżej 200 zł, z opłatą za rachunek za telefon w kwocie 300 zł, z zakupem żywności w kwocie 620 zł oraz z zapłatą składek na ubezpieczenie społeczne rolników za 2015 r. w kwocie 1158 zł. Wnioskodawca spłaca również kredyt bankowy w kwocie 1000 zł.

Dochody skarżącego ustalone przez organ w 2015 r. wyniosły łącznie około 9068,28 zł, zaś wydatki to kwota 10 078,26 zł, a tym samym wydatki przekroczyły kwotę jego dochodów.

Mając powyższe ustalenia na uwadze organ wskazał, że przy podejmowaniu decyzji w przedmiocie umorzenia Prezes Kasy lub upoważniony przez niego pracownik Kasy, zobowiązany jest na podstawie art. 41a ust. 1 pkt 1 usr do uwzględnienia nie tylko możliwości płatnicze wnioskodawcy, ale również stan finansów funduszu emerytalno - rentowego i składkowego. Stwierdził jednocześnie, że w przypadku wnioskodawcy istnieją przesłanki i okoliczności uzasadniające pozytywne rozpatrzenie wniosku o umorzenie składek na funduszu wypadkowo - chorobowo - macierzyńskim i z tych względów składkę na to ubezpieczenie w kwocie 126 zł umorzono.

W zakresie składki na ubezpieczenie emerytalno - rentowe, Kasa zobowiązana jest także stosować przepisy prawa unijnego w odniesieniu do pomocy publicznej zawarty w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie zastosowania art. 107 i 108 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy de minimis w sektorze produkcji rolnej.

Ponieważ skarżący nie spełnia kryteriów określonych w art. 107 i 108 Traktatu, ze względu na to, że:

1. - posiada stale trudną sytuację ekonomiczną i aktualnie nie widać możliwości zmiany w postaci osiągnięcia korzyści poprzez wzrost produkcji rolnej, który mają znaczenie dla płatnika, jak również i dla Kasy;
2. - brak pozytywnej prognozy, były udzielana pomoc w formie umorzenia zaległości pomogła stabilizacji stale trudnej sytuacji finansowej, tym samym brak jest podstaw do umorzenia składki w części emerytalno - rentowej.

Z powyższych względów organ orzekł jak w zaskarżonej decyzji.

Na powyższe rozstrzygnięcie wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Zarzucił w niej błędną interpretację przepisów, na podstawie których organ rentowy oparł swoje decyzje, a to zarządzenia Prezesa KRUS nr 31 z dnia 8 grudnia 2010 r., rozporządzenie Komisji WE nr 1408/2013 w sprawie zastosowanie art. 107 i 108 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy de minimis w sektorze produkcji rolnej. Skarżący uznał, iż organ wydający przedmiotową decyzję dokonał nadinterpretacji przepisów warunkujących podjęcie decyzji w sprawie umorzenia składek na ubezpieczenie społeczne rolników. Wskazując na przepisy rozporządzenia Komisji WE zarzucił, iż brak jest podstaw prawnych w treści decyzji, określających, jakimi kryteriami kierował się organ przy odmowie umorzenia składek na ubezpieczenie społeczne rolników.

Pełnomocnik z urzędu w ustanowiony dla wnioskodawcy stwierdził, że skarga w istocie dotyczy pkt 2 zaskarżonej decyzji i w tym zakresie popiera pisemną skargę. Jednocześnie wskazał, że organ bezpodstawnie zróżnicował przesłanki umorzenia składki ze względu na ich rodzaj. Podział ten nie ma znaczenia w aspekcie art. 41a ust. 1 pkt 2 usr. Wskazał iż, umarzając składki na ubezpieczenie wypadkowe, chorobowe i macierzyńskie organ powołał się na obie przesłanki z art. 42 1, a ust. 1 usr. Nie wytłumaczył jednak przekonująco, dlaczego w tych samych okolicznościach faktycznych różnicował swoją ocenię tylko ze względu na rodzaj składki. Wniósł także o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, albowiem wnioskodawca nie pokrył ich ani w całości ani w części.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.

Skarga jest zasadna.

Na wstępie należy wskazać, że zaskarżona decyzja w części uwzględniającej wniosek skarżącego i umarzająca należności na ubezpieczenie wypadkowe - chorobowe - macierzyńskie za okres od 3 lipca 2015 r. do 3 września 2015 r. w kwocie 126 zł jest dla niego korzystna. Oznacza to, że wyeliminowanie jej z obrotu prawnego byłoby działaniem na niekorzyść skarżącego naruszającym zasadę reformationis in pejus wyrażoną w art. 134 § 2 p.p.s.a. Skoro zatem organ w zaskarżonej decyzji częściowo uwzględnił wniosek skarżącego to w tej części należało pozostawić ją w obrocie prawnym.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu jest rozstrzygnięcie podjęte w trybie art. 41a ust. 1 usr. Z brzmienia tego przepisu wynika, że organ może umorzyć w całości lub części należności z tytułu składek na ubezpieczenie, na wniosek zainteresowanego w przypadkach uzasadnionych jego ważnym interesem, uwzględniając możliwości płatnicze wnioskodawcy oraz stan finansów funduszów emerytalno – rentowego i składkowego. Oznacza to, że organ przy rozpoznawaniu tego typu sprawy działa w ramach uznania administracyjnego. Organ ma zatem prawo wyboru rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie to nie może mieć jednak charakteru dowolnego, co oznacza, że musi być wynikiem wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 kpa), wszechstronnego zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy (art. 77 § 1 kpa), zaś decyzja winna spełniać wymogi kreślone w art. 107 § 1 i 3 kpa.

Należy podkreślić, że w przypadku decyzji uznaniowych ich prawidłowe uzasadnienie ma istotne znaczenie dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia. Szczególnie istotne jest prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięć negatywnych, które to rozstrzygnięcia winny być przekonywujące i jasno uzasadnione zarówno co do faktów jak i prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Wydanie decyzji poprzedzone więc musi być wyjaśnieniem okoliczności sprawy w aspekcie przepisu prawa materialnego (przesłanek umorzenia), oraz ich analizą z zachowaniem przepisów procedury, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja wymogów tych nie wypełnia, gdyż jej uzasadnienie nie odpowiada dyspozycji art. 107 § 1 i 3 kpa.

Organ wskazał jedynie, że analiza złej sytuacji materialnej wnioskodawców powodowała, że wniosek był zasadny częściowo. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia brak jednak wskazania dlaczego tak trudna jak ustalono sytuacja wnioskodawców uzasadnia tylko częściowe uwzględnienie wniosku. Organowi umknęło nadto, że ustalając przesłankę ważnego interesu obok możliwości płatniczych winien wziąć pod uwagę również stan finansów funduszów emerytalno – rentowego i składkowego. Kwestia ta w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nie została poruszona. Należy wskazać, że uzasadnienie nie może ograniczać się tylko do zacytowania przepisu, lecz winno wyjaśnić jak w ocenie organu, stan finansów funduszu wpływa na rozpoznanie konkretnego wniosku o umorzenie zaległości.

Odmawiając umorzenia należności organ powołał się nadto na rozporządzenie prawa wspólnotowego tj. rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy de minimis w sektorze produkcji rolnej (Dz. UE L 352). Wskazał, że skarżący nie spełnia kryteriów w określonych w art. 107 i 108 Traktatu, ze względu na to, że:

1. - posiada stale trudną sytuację ekonomiczną i aktualni i nie widać możliwości zmiany w postaci osiągnięcia korzyści poprzez wzrost produkcji rolnej, który mają znaczenie dla płatnika, jak również i dla Kasy;
2. - brak pozytywnej prognozy, by udzielona pomoc w formie umorzenia zaległości pomogła stabilizacji jego stale trudnej sytuacji finansowej, tym samym brak jest podstaw do umorzenia składki w części emerytalno - rentowej.

W uzasadnieniu organ nie wskazał na podstawie jakich okoliczności uznał i skarżącej nie spełnia kryteriów określonych w art. 107 i 108 Traktatu. Przede wszystkim należy jednak wskazać, że w trudna sytuacja ekonomiczna oraz brak pozytywnej prognozy, by udzielona pomoc w formie umorzenia zaległości pomogła skarżącemu w jego trudnej sytuacji finansowej nie są okolicznościami, które uniemożliwiają udzielenie tej pomocy. Przepis art. 107 ust. 1 Traktatu za pomoc niedozwoloną uznaje tylko taką, która poprzez zakłócenie konkurencji wpływa na wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi. Natomiast udzielenie pomocy w granicach nowo określonych limitów nie zakłóca uczciwej konkurencji i wymianie towarowej.

Wskazał należy, że pomocy de minimis nie można było udzielać gospodarstwom zagrożonym pod rządem rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1535/2007 z dnia 20 grudnia 2007r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy de minimis w sektorze produkcji rolnej (Dz. UE L 337 z 21.12.2007r.). W motywie (11) tego rozporządzenia zapisano, że niniejszego rozporządzenia nie powinno się stosować do zagrożonych przedsiębiorstw w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw, w związku z trudnościami, jakie wiążą się z ustaleniem ekwiwalentu dotacji brutto pomocy udzielanej tego typu przedsiębiorstwom. W obecnie obowiązujące rozporządzenie Komisje nr 1408/2013 zapisu takiego nie zawiera.

Nadto organ uznając, że zgodnie z tym rozporządzeniem pomoc de minimis nie może być udzielana gospodarstwom rolnym nie rokującym stałej poprawy, popadł w sprzeczność albowiem z drugiej strony udzielił pomocy poprzez częściowe umorzenie zaległości.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Prezes KRUS, działając na podstawie art. 62 i 123 kpa, połączyła do wspólnego rozpoznania sprawy z wniosku z dnia 14 marca 2016 r. oraz wykonując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 marca 2016 r. o umorzenie zaległości za trzeci kwartał 2015 r. w kwocie 390 zł.

Wprawdzie art. 62 k.p.a. mówi tylko o możliwości prowadzenia jednego postępowania dotyczącego więcej niż jednej strony, jeśli spełnione są warunki w nim określone, ale tym bardziej można i należy prowadzić jedno postępowanie dotyczące tej samej strony, jeżeli te warunki również są spełnione. Organ nie wziął jednak pod uwagę, że wniosek umorzenie zaległych składek za pierwszy kwartał 2014 r. został pierwszy raz zgłoszony przez skarżącego w czasie rozmowie telefonicznej w dniu 14 marca 2016 r. Natomiast sprawa o umorzenie zaległości za trzeci kwartał 2015 r. była na etapie ponownego rozpoznania przez Prezesa KRUS w wyniku uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w decyzji Prezesa KRUS z dnia [...] listopada 2015 r., którą to decyzją utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2015 r.

Doręczając wnioskodawcy zaskarżoną decyzję Prezes KRUS wadliwie pouczył go, że w myśl art. 127 § 3 k.p.a. służy mu prawo zwrócenia się do organu wydającego decyzje z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji za pośrednictwem Placówki Terenowej KRUS w J., która wydała decyzję. Pouczenie to byłoby prawidłowe w sytuacji, gdy decyzja dotyczyłaby jedynie wniosku o umorzenie zaległych składek za pierwszy kwartał 2014 r. Jednakże zaskarżona decyzja w żadnym elemencie nie wskazuje, że powyższa wniosek był przedmiotem jej rozpoznanie.

W ocenie Sądu niepełne i wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie nie spełnia wymogów o jakich mowa w art. 107 § 3 kpa. Tak uzasadniona decyzja narusza wyrażoną w art. 8 kpa zasadę pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa zgodnie z którą, organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Obowiązek sporządzenia decyzji zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym określonej w art. 11 kpa zasady przekonywania, która w sprawie niniejszej została również naruszona. Uchybienie tym zasadom spowodowało, że sądowa kontrola zaskarżonej decyzji nie mogła być w sposób prawidłowy przeprowadzona albowiem tak poważna wadliwość uzasadnienia nie pozwalała na ocenę, czy przy jej wydaniu organ nie dopuścił się przekroczenia granic uznania administracyjnego.

W ponownym postępowaniu organ wyda i uzasadni rozstrzygnięcie zgodnie z dyspozycją art. 107 § 1 i 3 kpa a wcześniej rozważy zasadność połączenia do wspólnego rozpoznania dwóch spraw z wniosków znajdujących się na różnym etapie postępowania. Ponadto organ winien wskazać i wyjaśnić podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia. Następnie zgodnie z tą podstawą oceni i rozważy zgromadzony materiał dowodowy co znajdzie odbicie w szczegółowym uzasadnieniu rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu faktycznym organ wskaże fakty przemawiające za podjętym rozstrzygnięciem zaś w uzasadnień prawnym wskaże i wyjaśni mające zastosowanie przepisy prawa. Winny być także uwzględnione uwagi poczynione przez Sąd w uzasadnienie wyroku z dnia 8 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Rz 107/16.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 p.p.s.a. oraz przepisów § 2, § 4 ust. 1 i ust. 3, § 21 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805). Obejmują one opłatę ze czynności radcy prawnego w kwocie 240 zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług, wyliczony według 23% stawki w kwocie 55,20 zł oraz zwrot wydatków w wysokości 254,08 zł.