Uzasadnienie
Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych, związanych z przedmiotową sprawą. W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym, złożonym na urzędowym formularzu, podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małoletnim synem.
Wskazując wysokość miesięcznych dochodów skarżąca wskazała, że utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 2 600 zł miesięcznie brutto. Do tego pobiera alimenty na syna, w wysokości 650 zł miesięcznie.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca podkreśliła, że jest matką samotnie wychowującą syna, który cierpi na wiele przewlekłych schorzeń. Jego leczenie wiąże się ze sporymi wydatkami, dlatego też skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, związanych z przedmiotową sprawą.
Mając na uwagę fakt, że oświadczenie skarżącej nie zawierało żadnych konkretnych informacji o wydatkach skarżącej, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) wezwano ją do przedstawienia wykazu wydatków oraz rachunków i faktur je dokumentujących. Ponadto zwrócono się do skarżącej o przedłożenie zeznania podatkowego za ubiegły rok oraz wyciągu z rachunków bankowych oraz rachunków kart kredytowych.
W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie skarżąca przedstawiła dowody uiszczenia opłat za: gaz, prąd, wywóz śmieci, telefony, internet, telewizję cyfrową, podatek oraz spłatę kredytu. Na podstawie tych dokumentów, jak również dodatkowego oświadczenia skarżącej, dotyczącego wydatków na zakup żywności (700 zł miesięcznie), odzieży i środków czystości można stwierdzić, że suma wymienionych przez nią wydatków zamyka się kwotą ok 2 350 zł miesięcznie. Lista tych wydatków nie jest jednak pełna, gdyż brakuje w niej takich pozycji jak: woda, kanalizacja, ogrzewanie.
Skarżąca została wzywana także do przedłożenia wyciągu z rachunków bankowych, a także kopii zeznania podatkowego, jednakże mimo nie przedstawiła tych dokumentów.
Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 100 zł.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie, o którym mowa w przytoczonym wyżej przepisie, sprowadza się do złożenia pełnego, jednoznacznego i wiarygodnego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, a na wezwanie sądu lub rozpoznającego wniosek referendarza, dodatkowego oświadczenia i wskazanych dokumentów źródłowych, dzięki którym możliwe będzie wyjaśnienie wszelkich wątpliwości i rozbieżności. Zauważyć też należy, że obowiązek wykazania spełnienia przesłanek uzyskania prawa pomocy obciąża stronę wnioskującą o przyznanie tego prawa, do sądu należy zaś jedynie ich weryfikacja oraz ocena pod kątem przesłanek z art. 246 P.p.s.a.
W niniejszej sprawie skarżąca nie wykonała w pełnym zakresie wezwania do złożenia dodatkowych dokumentów źródłowych, gdyż nie przedstawiła ani wyciągów z rachunków bankowych, które bez wątpienia posiada (wskazuje na to fakt opłacania rachunków za pomocą przelewów bankowych), ani kopii zeznania podatkowego, które przesłała organom skarbowym w formie elektronicznej (dowód przesłania zeznania załączyła do dodatkowego oświadczenia). Brak tych dokumentów uniemożliwia zaś odniesienie się do podawanej przez nią wysokości dochodów, jak również analizę przepływu środków na jej koncie, w celu oceny zakresu jej możliwości płatniczych.
Zamiast kopii zeznania podatkowego skarżąca złożyła informację o dochodach uzyskaną od pracodawcy (płatnika), w efekcie rozpoznający wniosek, dysponując jedynie informacją o dochodach ze stosunku pracy, nie ma możliwości dokonania kompleksowej oceny jej sytuacji materialnej i zdolności płatniczych. Podobnie nieprzedstawienie wyciągu z rachunku bankowego, uniemożliwia weryfikację twierdzeń skarżącej o niemożności poniesienia związanych z niniejsza sprawa kosztów, w której wpis od skargi wynosi jedynie 100 zł i jest równy wysokości minimalnego wpisu w sprawach sądowoadministracyjnych.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.