Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia "A" Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: skarżąca/spółka) z dnia [...] marca 2015 r., na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w dniu [...] sierpnia 2014 r. wierzyciel, tj. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wystawił na zobowiązanego, czyli skarżącą spółkę, tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący należności z tytułu podatku od towarów i usług za II kwartał 2014 r. Następnie zawiadomieniem z dnia 14 sierpnia 2014 r., znak: [...], organ ten dokonał zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego w ALIOR Banku S.A. Zawiadomienie o zajęciu doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 14 sierpnia 2014 r., zaś zobowiązanemu wraz z odpisem w/w tytułu wykonawczego w dniu 18 sierpnia 2014 r..
Dalej pismem z dnia 27 sierpnia 2014 r. skarżąca wniosła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], na co organ ten postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., nr [...], odmówił uwzględnienia wniesionych zarzutów z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia.
Z uwagi na zmianę właściwości organu egzekucyjnego do prowadzenia egzekucji wobec skarżącej, wierzyciel przekazał akta postępowania egzekucyjnego (pismo z dnia 3 września 2014 r.) organowi egzekucyjnemu, którym stał się Naczelnik Urzędu Skarbowego, celem dalszego prowadzenia egzekucji administracyjnej wobec spółki.
Pismem z dnia 14 stycznia 2015 r. spółka złożyła wniosek do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. (poprzedni organ egzekucyjny) o zaliczenie na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług za II kwartał 2014 r. nadpłat podatku VAT za I kwartał 2014 r. oraz III i IV kwartał 2013 r. oraz powiadomiła organ egzekucyjny o wygaśnięciu zobowiązania podatkowego, wnosząc o uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych i umorzenie postępowania egzekucyjnego.
W odpowiedzi Naczelnik Urzędu Skarbowego w W., poinformował spółkę, że jej wniosek nie może zostać uwzględniony, ponieważ postanowieniami: z dnia [...] grudnia 2013 r. nr: [...], z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] i z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W. T. i Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. przedłużyli termin dokonania zwrotu nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za III i IV kwartał 2013 r. oraz I kwartał 2014 r. - do czasu zakończenia weryfikacji rozliczeń spółki dokonywanej w ramach kontroli podatkowych. Jak podkreślił organ od w/w postanowień spółce przysługiwało prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, z którego to prawa spółka nie skorzystała.
Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego powołał się na okoliczność, iż postanowieniami z dnia [...] sierpnia 2014 r. o nr: [...], [...] i [...] odmówił zaliczenia zwrotów podatku od towarów i usług wynikających z deklaracji podatkowych VAT-7D za III i IV kwartał 2013 r. oraz I kwartał 2014 r. na poczet zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za II kwartał 2014 r., o co spółka wnioskowała w piśmie z dnia 24 lipca 2014 r. (od w/w postanowień spółka nie wniosła zażaleń do Dyrektora Izby Skarbowej w W.).
W dalszej kolejności pismem z dnia 15 stycznia 2015 r. spółka wniosła do organu egzekucyjnego o:
* zaliczenie nadpłat w podatku VAT za I kwartał 2014 r. oraz III i IV kwartał 2013 r. na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług objętego tytułami wykonawczymi nr: [...] i [...],
* zawieszenie postępowania egzekucyjnego "do czasu wydania ostatecznego postanowienia w sprawie wygaśnięcia zobowiązania na skutek zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowej tj. do czasu rozpatrzenia zarzutu",
* uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych,
* umorzenie postępowania egzekucyjnego.
Organ pismem z dnia 18 lutego 2015 r. nr [...] zawiadomił spółkę, że w zakresie wniosku o zaliczenie na poczet zobowiązania wynikającego z podatku od towarów i usług objętego tytułami wykonawczymi o nr [...] oraz [...] nadpłat w podatku VAT odpowiednio za:
I kwartał 2014 r. w kwocie 178.743,00 zł (na podstawie złożonej deklaracji VAT-7D)
IV kwartał 2013 r. w kwocie 733.313,00 zł (na podstawie złożonej deklaracji VAT-7D)
III kwartał 2013 r. w kwocie 724.503,00 zł (na podstawie złożonej deklaracji VAT-7D) właściwym organem do rozpoznania podania jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w W., w pozostałym zaś zakresie wniosku, żądania zobowiązanego zostaną rozpoznane przez organ egzekucyjny w odrębnych postępowaniach.
W celu rozpatrzenia żądania spółki zawartego w owym wniosku z dnia 15 stycznia 2015 r. odnośnie umorzenia postępowania egzekucyjnego organ - Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. - zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. o przekazanie aktualnego stanu należności objętej w/w tytułem wykonawczym.
W odpowiedzi Naczelnik Urzędu Skarbowego w W., poinformował, że spółka "A" Sp. z o.o., posiada zaległość w podatku od towarów i usług w kwocie 1.009.176,00 zł objętą tytułem wykonawczym o numerze [...] oraz, że zaległość ta wynika z deklaracji VAT-7D za II kwartał 2014 r.
W konsekwencji Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. oraz postanowieniem z tej samej daty nr [...] odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] i uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych.
W uzasadnieniu tego ostatniego postanowienia organ egzekucyjny wskazał, że wierzyciel - Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. postanowieniami: z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] i z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] oraz z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], przedłużył termin dokonania zwrotu nadwyżki podatku do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika w ramach kontroli podatkowej. Ponadto postanowieniami z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], [...] i nr [...] odmówił zaliczenia zwrotów podatku od towarów i usług wynikających z deklaracji VAT-7D za III, IV kwartał 2013 r. oraz I kwartał 2014 r.
Jak wyjaśniono w uzasadnieniu przedłużając termin dokonania zwrotu nadwyżki podatku do czasu zakończenia weryfikacji rozliczeń podatnika, organ nie dokonał tym samym zaliczenia, a więc zobowiązanie podatkowe za II kwartał 2014 r. nadal jest wymagalne, a wierzyciel potwierdził istnienie zaległości spółki objętej tytułem wykonawczym nr [...].
Na powyższe postanowienie spółka złożyła zażalenie, w którym zarzuciła naruszenie przepisów art. 59 § 1 pkt 2 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 oraz art. 34 § 1 w zw. z art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., dalej: u.p.e.a.) wskazując także na okoliczność, że wysokość nadpłat przekracza kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług, wynikających ze wskazanych tytułów wykonawczych, a tym samym, z mocy ustawy winny być one zaliczone na poczet zaległości podatkowej, co w rezultacie powinno doprowadzić do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Skarżąca wskazała również na przepisy Ordynacji podatkowej w zakresie wygaśnięcia zobowiązania podatkowego wskutek zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku stwierdzając, że zobowiązanie zostało wykonane poprzez zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowej. Z chwilą więc wystąpienia nadpłaty powinna być ona zaliczona przez organ na poczet zobowiązania podatkowego, tj. -Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. zobowiązany był do zaliczenia nadpłaty, a następnie do poinformowania o tym Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. jako organu egzekucyjnego.
Ustosunkowując się do zażalenia spółki Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że istotą postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do zrealizowania przez zobowiązanego ciążącego na nim obowiązku, przez pokrycie należności głównej wraz z odsetkami, kosztami egzekucyjnymi oraz kosztami upomnienia i postępowanie to zazwyczaj kończy się realizacją tytułu wykonawczego; może też zakończyć się jego umorzeniem ze względu na okoliczności przewidziane w art. 59 § 1 i 2 u.p.e.a., które zostały przez organ wymienione.
Organ podkreślił, że w sprawie spółka złożyła wnioski o zaliczenie nadpłat w podatku VAT za I kwartał 2014 r. oraz za III i IV kwartał 2013 r. na poczet zobowiązania wynikającego w podatku od towarów i usług powiadamiając organ egzekucyjny o wygaśnięciu zobowiązania podatkowego oraz wnosząc o uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych i umorzenie postępowania egzekucyjnego zarówno do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. jak i do Naczelnika Urzędu Skarbowego w R., przypominając, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. odmówił spółce zaliczenia zwrotów podatku od towarów i usług wynikających z deklaracji podatkowych VAT-7D za III i IV kwartał 2013 r. oraz I kwartał 2014 r. na poczet zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za II kwartał.
Ostatecznie postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr: [...] i uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych. Nie potwierdziły się - zdaniem organu egzekucyjnego - argumenty o wygaśnięciu zaległości objętych przedmiotowym tytułem wykonawczym wskutek zaliczenia nadpłaty w podatku od towarów i usług. Organ podkreślił, że jeżeli obowiązek istniał w dacie wszczęcia egzekucji i istnieje nadal, nie może być mowy o umorzeniu egzekucji z uwagi na przesłankę zawartą w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. wskazując, że wypowiedź wierzyciela w formie ostatecznego postanowienia jest istotnym elementem procedury w ramach rozpoznawania zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, zgłaszanych przez zobowiązanego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a., a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. (art. 34 § 1 i § 4 u.p.e.a.), nie zaś w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 u.p.e.a.
Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez niezastosowanie powyższego przepisu, pomimo że istniała konieczność umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na fakt, że zobowiązanie podatkowe strony wygasło.
Skarżąca postawiła także zarzut naruszenia art. 34 § 1 w związku z art. 17 § 1 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie za dopuszczalne wyrażenia stanowiska wierzyciela w sprawach dot. postępowania egzekucyjnego z pominięciem formy właściwej, tj. formy postanowienia, żądając z powyższych powodów uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał w całości argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Sąd rozpoznając sprawę bada legalność zaskarżonego postanowienia, a więc to czy jest ono zgodne z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej oraz z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie).
Oceniając pod tym kątem zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego, Sąd nie dopatrzył się podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy administracji przepisów prawa procesowego czy też materialnego.
Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2015 r. wydane w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do "A" sp. z o.o. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] obejmującego należności z tytułu podatku od towarów i usług za II kwartał 2014 r.
Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy art. 59 § 1 i § 2 u.p.e.a.
Przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały enumeratywnie wymienione w art. 59 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne umarza się:
- 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania;
- 1) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;
- 2) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa;
- 3) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego;
- 2) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny;
- 3) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego;
- 4) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu;
- 5) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;
- 4) na żądanie wierzyciela;
- 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.
Organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, zarówno w przypadku umorzenia, jak i w przypadku odmowy umorzenia. Postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego wydawane jest na wniosek wierzyciela, zobowiązanego albo też z urzędu (art. 59 § 4 u.p.e.a.).
Istotą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest jego przerwanie, uchylenie dokonanych czynności oraz rozstrzygnięcie o nie kontynuowaniu tegoż postępowania.
W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że intencją skarżącej spółki było umorzenie postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie wskazanego w skardze tytułu wykonawczego, obejmującego należności z tytułu podatku od towarów i usług za wskazany w nim okres.
W ocenie Sądu, organy egzekucyjne dokonując zasadności wniosku spółki prawidłowo wywiodły, że w sprawie nie wystąpiła żadna z obligatoryjnych przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, określonych w art. 59 § 1 pkt 1 do 10 u.p.e.a., a szczególności przesłanka wskazana w § 1 pkt 2 tegoż przepisu. Przedstawiona przez skarżącą argumentacja odnosząca się do obowiązku zaliczenia na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług nadpłat w tym podatku za inny okres rozliczeniowy, pozostaje bez wpływu na możliwość umorzenia postępowania egzekucyjnego na dzień wydania przez organ I instancji postanowienia, brak było bowiem podstaw do stwierdzenia, że zobowiązanie spółki w podatku od towarów i usług za II kwartał 2014 r. wygasło.
Jako przyczynę wygaśnięcia obowiązku można wskazać między innymi - w myśl art. 59 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.,) zaliczenie nadpłaty lub zaliczenie zwrotu podatku. W przypadku wygaśnięcia obowiązku na wskutek zaliczenia zwrotu podatku, a więc jednej z przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Tymczasem organ egzekucyjny ustalił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. postanowieniami z dnia: [...] grudnia 2013 r. nr [...], z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] oraz z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], przedłużył termin dokonania zwrotu nadwyżki podatku do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika w ramach kontroli podatkowej. Ponadto postanowieniami z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], [...] i nr [...] odmówił zaliczenia zwrotów podatku od towarów i usług wynikających z deklaracji VAT-7D za III, IV kwartał 2013 r. oraz I kwartał 2014 r. Zatem przedłużając termin dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia spółki, organ tym samym nie dokonał zaliczenia na poczet należności objętych egzekucją administracyjną nadpłaty w podatku od towarów i usług, co w konsekwencji oznaczało, że zobowiązanie podatkowe za II kwartał 2014 r. nadal jest wymagalne i tym samym istnieje zaległość objęta tytułem wykonawczym [...].
Podkreślić należy, że obowiązkiem organu egzekucyjnego prowadzącego postępowanie egzekucyjne jest umorzyć to postępowanie z urzędu, gdy w jakikolwiek sposób uzyska informacje o przyczynach uzasadniających umorzenie. Wystąpienie przesłanek stanowiących podstawę umorzenia postępowania obliguje zawsze do takiego zakończenia postępowania egzekucyjnego, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu. Przepis art. 59 § 1 u.p.e.a. jest bowiem przepisem bezwzględnie obowiązującym i ma charakter wiążący. A co za tym idzie organ musi ustalić wszystkie okoliczności sprawy, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7 i 77 Kodeksu postepowania administracyjnego – ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. (t.j. Dz,U. z 2013 r. poz. 267, ze zm., dalej: K.p.a.), tj. zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej i słusznego interesu obywatela oraz z zasadą oficjalności postępowania, czemu w sprawie organy nie uchybiły, czyniąc zadość powyższym wymaganiom.
Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenie art. 34 § 1 w związku z art. 17 § 1 u.p.e.a. poprzez uznanie przez organy za dopuszczalne wyrażenie stanowiska wierzyciela w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego z pominięciem formy właściwej dla wyrażenia stanowiska wierzyciela w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego, tj. formy postanowienia, Sąd stwierdza że jest on bezpodstawny.
Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 16 października 2013 r., sygn. I SA/Gl 193/13, (dostępny na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) iż tego rodzaju zarzut (twierdzenie skarżącego o obowiązku nadania wyjaśnieniom wierzyciela złożonym w tym postępowaniu formy procesowej zaskarżalnego postanowienia) nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Powoływany powyżej art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 K.p.a. nakazuje organom podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego.
Natomiast art. 17 § 1 u.p.e.a. stanowi, że o ile przepisy ustawy egzekucyjnej nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli ustawa egzekucyjna lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia.
Zatem art. 17 § 1 u.p.e.a. nie stanowi samoistnej podstawy prawnej do wydania postanowienia. Przepis ten wskazuje jedynie, że wymienione w ustawie egzekucyjnej rozstrzygnięcia zapadają w formie postanowienia. Niemniej możliwość wydania takiego rozstrzygnięcia musi wprost wynikać z ustawy (por. też wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 września 2010 r., sygn. I SA/Po 410/10). Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie stanowi o możliwości wydania postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela w postępowaniu w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Ustawodawca nie przewidział możliwości wypowiedzenia się wierzyciela w formie procesowej przed podjęciem rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Gdyby wierzyciel wydał takie postanowienie, to nie miałoby ono podstawy prawnej (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 września 2011 r., sygn. I SA/Gd 525/11) a tym samym nie rodziło by dla dłużnika żadnych uprawnień procesowych.
W kontekście powyższego za chybiony uznać należy zarzut, że wierzyciel, do którego zwrócił się organ egzekucyjny, winien był wydać zaskarżalne postanowienie i doręczyć je spółce, z uwagi na brak podstawy prawnej do takiego współdziałania wierzyciela. Zasadnie zatem wierzyciel odpowiedział pismem kierowanym do organu egzekucyjnego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...].
W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a równocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby uwzględnić, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).