Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 10 marca 2009 r. (sygn. I SA/Rz 781/08) referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek T.C. o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Na powyższe rozstrzygnięcie strona wniosła sprzeciw, powołując się na uzyskanie wnioskowanej preferencji w innej sprawie zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie oraz załączyła formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Skutkiem prawidłowo wniesionego sprzeciwu jest utrata mocy wiążącej orzeczenia referendarskiego z mocy samej ustawy i przejście sprawy będącej jego przedmiotem do właściwości sądu – art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
W postępowaniu przed sądem administracyjnym funkcjonuje instytucja "prawa pomocy", która obejmuje możliwość zwolnienia strony od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Art. 252 § 2 P.p.s.a. stanowi, że wniosek w tej kwestii składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. Nr 227, poz. 2245). Złożenie wniosku w innej formie niż przewidują to przepisy prawa stanowi brak formalny, który podlega uzupełnieniu i dlatego T.C. pismem z dnia 6 lutego 2009r. został wezwany do złożenia przedmiotowego wniosku na urzędowym formularzu. Przesłany mu został również właściwy formularz w celu jego wypełnienia.
W odpowiedzi na wezwanie Skarżący nadesłał pismo z dnia 3 marca 2009r., w którym wyjaśnił, że ubiegał się o prawo pomocy w sprawie ze skargi na działanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie podatku od nieruchomości w nieodległym czasie, wypełnił wezwania w tym zakresie i uzyskał zwolnienie od kosztów sądowych, uznając tym samym za zbędne po raz wtóry powtarzanie tych czynności.
Przedmiotowe pismo nie czyni zadość wymaganiom powołanego wyżej art. 252 § 2 P.p.s.a. Jest to bowiem postępowanie sformalizowane, od którego nie przewidziano odstępstw. Wbrew stanowisku skarżącego, z obowiązku tego nie zwalnia skarżącego ubiegającego się kolejny raz o taką preferencję fakt, że w innej sprawie, która zawisła przed sądem w niewielkim odstępstwie czasu, uczynił zadość obowiązkom z powyższego przepisu.
Dodać należy, że wezwanie zawierało stosowne pouczenie. Ponadto także formularz wniosku PPF zawiera pouczenie o skutkach niezachowania warunków formalnych, które uniemożliwiają nadanie temu wnioskowi dalszego biegu.
Zatem skoro wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu, zawierającym oświadczenie strony o stanie rodzinnym, majątkowym i dochodach, to w myśl art. 257 P.p.s.a. wniosek taki pozostawia się bez rozpoznania.
Mając na uwadze powyższe, Sąd postanowił jak w sentencji.