Uzasadnienie
Składając skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) lipca 2016 r., dotyczącą zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r., skarżący zwrócił się jednocześnie o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. Domagając się przyznania ochrony tymczasowej nie uzasadnił on jednak swojego wniosku w jakikolwiek sposób.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia wyżej wymienionych okoliczności obciąża wnioskodawcę, który w tym celu powinien przedstawić konkretne argumenty, przemawiające za zasadnością jego wniosku, w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.
W niniejszej sprawie skarżący, formułując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie uzasadnił tego wniosku w jakikolwiek sposób. W związku z tym nie sposób jest stwierdzić, jakie w istocie będą konsekwencje wykonania skierowanej do niej decyzji.
Sama bowiem wysokość zobowiązania podatkowego, określona zaskarżonym rozstrzygnięciem, rozpatrywana w oderwaniu od kontekstu, jaki stanowi szeroko rozumiana sytuacja ekonomiczna skarżącego, nie może stanowić podstawy uwzględnienia jego wniosku, gdyż nie mieści się w kategorii przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Mając na względzie powyższe, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.