Uzasadnienie
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I, pismem z dnia 15 września 2014 r. wezwano J. F., który podawał się za pełnomocnika skarżącego T. F. o nadesłanie pełnomocnictwa procesowego upoważniającego do działania w imieniu skarżącego przed sądem administracyjnym oraz do uiszczenia wpisu sądowego.
W terminie otwartym do uzupełnienia ww. braków formalnych skargi, J. F. złożył pismo w którym oświadczył, że cofa skargę na opisane w sentencji postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...]. Z uwagi na nienadesłanie wymaganego pełnomocnictwa, tut. Sąd wezwał skarżącego T. F. do podpisania skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia.
W odpowiedzi na powyższe, w piśmie nadanym w dniu 9 października 2014 r. skarżący oświadczył, że cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako P.p.s.a., skarżący może złożyć oświadczenie o cofnięciu skargi, które co do zasady wiąże sąd. Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W sytuacji skutecznego cofnięcia skargi, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Jednakże umorzenie postępowania sądowego z powodu cofnięcia skargi może nastąpić tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, a więc gdy wszczęła postępowanie sądowe. O skutecznym wniesieniu skargi można mówić, gdy nie zawiera ona braków formalnych. Do braków formalnych skargi zalicza się brak podpisu strony (art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a.). W przypadku natomiast, gdy skarga jest wnoszona przez pełnomocnika, który jeszcze nie złożył pełnomocnictwa, to zgodnie z art. 46 § 3 P.p.s.a., powinien on do skargi dołączyć pismo potwierdzające jego umocowanie do działania w imieniu strony. Zarówno brak podpisu strony, jak i brak stosownego pełnomocnictwa podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.
W przypadku skargi skutek niewykonania w terminie nałożonego przez Sąd obowiązku określa art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym, Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W niniejszej sprawie J. F., pomimo prawidłowego wezwania, nie uzupełnił braku formalnego skargi i nie nadesłał pełnomocnictwa do działania w imieniu T. F. Również sam skarżący, wzywany o podpisanie skargi nie uczynił zadość wezwaniu w terminie, gdyż złożył jedynie oświadczenie, że cofa skargę. W związku z powyższym należało stwierdzić, że skarga nie spełnia podstawowych wymagań, jakie zostały przewidziane dla pisma procesowego w art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 P.p.s.a. W konsekwencji skardze nie można było nadać dalszego biegu. Tym samym złożenie samego oświadczenia o cofnięciu skargi nie mogło odnieść skutku prawnego, skoro nie zostało poprzedzone przez skuteczne złożenie pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym.
Mając na względzie powyższe Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., gdyż nie spełniała ona warunków formalnych.