Uzasadnienie
J. M. wniósł skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami ONW za 2017 rok, w której zawarł wniosek o przyznanie mu prawa pomocy.
Referendarz sądowy pismem z dnia 17 września 2018r. wezwał Skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Powyższe wezwanie wraz z drukiem PPF zostało doręczone Skarżącemu w dniu 27 września 2018r.
Mimo doręczonego wezwania Skarżący nie złożył formularza PPF.
W związku z powyższym Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 12 października 2018r. pozostawił wniosek bez rozpoznania.
W terminie otwartym do zaskarżenia ww. zarządzenia Skarżący wniósł sprzeciw, w którym podniósł, że nie rozumie treści dokumentów, które do niego dotarły. Wskazał ponadto, że odpowiedź na otrzymane pisma nadał w terminie. Skarżący przedstawił ponadto argumentację dotyczącą nieprawidłowości zaskarżonej przez niego decyzji
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r., poz. 1302, zwanej dalej: P.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
W niniejszej sprawie zaskarżone sprzeciwem zarządzenie należało utrzymać w mocy, ponieważ wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie spełniał wymogów formalnych, gdyż nie został złożony na urzędowym formularzu.
Zgodnie z art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zostać złożony na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru. Wnioskodawca, który nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest wzywany do uzupełnienia tego braku, poprzez złożenie wniosku w siedmiodniowym terminie na stosownym druku - w wypadku osoby fizycznej – druku PPF. Konsekwencją niezastosowania się do wezwania w zakreślonym terminie, jest pozostawienie takiego wniosku bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.).
Skarżący, pomimo wezwania, nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF, w związku z tym jego wniosek prawidłowo pozostawiono bez rozpoznania, na podstawie art. 257 P.p.s.a.
Odnosząc się do argumentacji Skarżącego zawartej w sprzeciwie należy wyjaśnić, że Skarżący w piśmie z dnia 4 sierpnia 2018r. wniósł skargi na trzy decyzje Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], [...], [...]. Skargi te zostały zarejestrowane kolejno pod sygnaturami: I SA/Rz 792/18, I SA/Rz 793/18 i I SA/Rz 794/18.
Skarżący odpowiedział na wezwanie Referendarza sądowego o złożenie wniosku na formularzu PPF tylko w jednej sprawie o sygn. I SA/Rz 794/18. Należy zaznaczyć, że na nadesłanym formularzu PPF Skarżący zaznaczył, że dotyczy on sprawy o sygn. I SA/Rz 794/18
W niniejszej sprawie (I SA/Rz 793/18) Skarżący nie złożył formularza PPF mimo, że został on odrębnie wezwany o jego nadesłanie a przesyłka zawierająca ww. wezwanie wraz z drukiem PPF została mu doręczona w dniu 27 września 2018r.
Zatem z uwagi na niezłożenie wniosku na formularzu PPF, mimo prawidłowego wezwania w tym przedmiocie i pouczenia o terminie oraz skutkach braku jego nadesłania, Sąd, na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.