Uzasadnienie
Skarżąca G.C., wniosła na urzędowym formularzu wniosek o ustanowienie radcy prawnego w sprawie opisanej drugostronnie. Jako uzasadnienie (pkt 5 formularza: należy wskazać fakty, z których wynika, że wniosek jest zasadny) podała w nim m.in., że Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] unika umorzenia zaległości. Wedle oświadczenia skarżąca nie posiada jakiegokolwiek majątku, zarówno nieruchomego jak i ruchomego, jedynym dochodem jest emerytura w kwocie 636 zł brutto.
Wzywana, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., do złożenia dodatkowego oświadczenia dotyczącego stanu majątkowego i możliwości płatniczych (wezwanie referendarza z 22 grudnia 2008r.) skarżąca oświadczyła, że jest osobą samotną, emerytką o najniższym uposażeniu, nie jest właścicielką jakiegokolwiek lokalu mieszkalnego i nie posiada prawa do takiego lokalu. Z racji swojego przewlekłego schorzenia (w załączeniu przedłożono zaświadczenie lekarskie) ponosi znaczne wydatki na leki, nie korzysta z pomocy socjalnej, w tym zapomóg. Poza wskazanymi powyżej informacjami Skarżąca nie złożyła innych wyjaśnień zastrzegając, że cyt. "wszystkie moje uwarunkowania egzystencji bytu są pod ochroną danych osobistych".
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., osobie fizycznej przyznane zostaje prawo pomocy z jej wniosku w zakresie częściowym - o taki ubiega się w tej sprawie Skarżąca żądając ustanowienia pełnomocnika, jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ciężar dowodu spoczywa na stronie składającej taki wniosek.
W ocenie rozpoznającego wniosek Skarżąca nie uwiarygodniła, że nie jest w stanie ponieść kosztów pełnomocnika z wyboru. Bez wątpienia kwota świadczenia emerytalnego, tj. 636 zł, pomniejszona jeszcze jak wynika z akt sprawy o kwotę egzekwowanej należności, nie zabezpiecza w istniejących realiach ekonomicznych utrzymania. Dlatego zwrócono się do wnioskodawczyni o wyjaśnienia, które pozwoliłyby na poznanie jej sytuacji i podjęcie rozstrzygnięcia. Takie wnikliwe badanie znajduje swoje usprawiedliwione podstawy, bowiem środki pochodzące na pokrywanie kosztów pomocy prawnej przyznawanej w ramach instytucji prawa pomocy są środkami publicznymi, a zatem ich rozdysponowanie podlega pewnych ścisłym regułom. Bezspornie zatem każdy ubiegający się o taką pomoc winien wykazać, że nie może w pełni własnymi siłami i z własnych środków zaspokoić swoich usprawiedliwionych potrzeb, a co za tym idzie nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z prowadzeniem sprawy przed sądem.
W rozpoznawanej sprawie Skarżąca w istocie odmówiła ujawnienia swojej rzeczywistej sytuacji materialnej i życiowej, uniemożliwiając ustalenie istnienia przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy. Oczywistym jest, że koszty codziennego, nawet bardzo skromnego utrzymania przewyższają deklarowany dochód (396 zł), ale nie mając oglądu na faktyczną sytuację materialną, niezasadnym byłoby przyznanie skarżącej prawa pomocy.
W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.