Uzasadnienie
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, zarządzeniem z dnia 18 października 2018 r., sygn. I SA/Rz 796/18, pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy. Powodem wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia był fakt niewykazania się przez osobę składająca w imieniu skarżącej wniosek o przyznanie prawa pomocy (R. N.) umocowania do występowania w jej imieniu przed sądami administracyjnymi, tj. posiadania statusu pracownika spółki.
Powołując się na treści art. 35 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) referendarz stwierdził, iż poza zawodowymi pełnomocnikami osobę prawą w postępowaniu sądowoadministracyjnym może reprezentować wyłącznie pełnomocnik, będący jednocześnie jej pracownikiem. R.N., powołujący się na udzielone mu pełnomocnictwo generalne, mimo skierowanego do niego wezwania nie wykazał swojego zatrudnienia w spółce. W tej sytuacji rozpoznający wniosek o prawo pomocy uznał, że wniosek ten dotknięty jest brakiem formalnym, a jego nieuzupełnienie w zakreślonym terminie musi skutkować pozostawieniem go bez rozpoznania.
Sprzeciw od zarządzenia referendarza złożył R. N., domagając się merytorycznego rozpoznania złożonego wniosku i przyznania skarżącej prawa pomocy.
W uzasadnieniu sprzeciwu podał, że jego umocowanie do występowania w imieniu spółki wynika z udzielonego mu pełnomocnictwa generalnego. Przyznał jednocześnie też, że nie jest pracownikiem spółki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Zasady reprezentowania stron postępowania przed sądem administracyjnym określają przepisy art. 34 – 44 P.p.s.a. Wynika z nich, że osoba prawna może działać nie tylko przez pełnomocników zawodowych, ale także swojego pracownika (art. 35 § 2 P.p.s.a.). W tym celu konieczne jest jednak udokumentowanie posiadania przez pełnomocnika takiego statusu.
W niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy dla skarżącej został podpisany przez osobę, która wprawdzie działała jako jej pełnomocnik, na podstawie pełnomocnictwa generalnego, nie wykazała jednak posiadania statusu pracownika spółki, wobec czego nie mogła reprezentować mocodawcy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Posiadania statusu pracownika R. N. nie wykazał także, będąc wzywanym do uzupełnienia tego braku przez Przewodniczącego Wydziału I. W dodatku, w sprzeciwie pełnomocnik wyraźnie przyznał, że nie jest pracownikiem spółki. Nie mógł więc, w związku z art. 35 § 2 P.p.s.a., w jej imieniu złożyć wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że referendarz prawidłowo pozostawił wniosek spółki bez rozpoznania.
Z tego względu Sąd, na podstawie art.260 § 1 P.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.