Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 1 grudnia 2011 r. Przewodnicząca Wydziału I wezwała skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 3 989 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis przedmiotowego zarządzenia został wysłany na adres zamieszkania skarżącego, podany w skardze, a także we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz w piśmie procesowym, stanowiącym uzupełnienie skargi. Doręczenie wezwania nastąpiło w trybie zastępczym w dniu 23 grudnia 2011 r. (zgodnie z art. 70 § 1 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.). W związku nieobecnością skarżącego w miejscu zamieszkania, adresowana do niego przesyłka, została złożona w Urzędzie Pocztowym S., o czym dwukrotnie go informowano, w dniu 9 grudnia 2011 r. i 19 grudnia 2011 r., pomimo tego nie została podjęta. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu, liczony od dnia doręczenia, upłynął z dniem 30 grudnia 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ skarga, od której, pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Mając więc na uwadze, że w przedmiotowej sprawie wpis od skargi nie został uiszczony w ustawowym terminie do dokonania tej czynności, Sąd odrzucił skargę.
Sąd podziela pogląd prezentowany w literaturze przedmiotu (Bogusław Dauter "Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego", Warszawa 2009, str. 229), że skoro przepisy ustawy nakładają na stronę obowiązek oznaczenia w pierwszym piśmie miejsca zamieszkania, a w jego braku - adresu do doręczeń lub siedziby stron, to w takim razie doręczenie pisma na wskazany adres nawet w sposób zastępczy wywołuje skutki procesowe doręczenia. Inna jest sytuacja, jeżeli sąd nie dysponuje nawet domniemaniem doręczenia (na przykład potwierdzenie w pierwszym doręczeniu wróciło z adnotacją "adresat nieznany" albo "adresat się wyprowadził"). Wtedy takie doręczenie nie jest skuteczne i sąd powinien zawiesić postępowanie na podstawie art. 125 § 1 pkt 3 P.p.s.a. lub podjąć próbę doręczenia na inny adres, jeżeli ma stosowną informację. Przedmiotowy pogląd podziela również Hanna Knysiak-Molczyk w: Marta Romańska, Hanna Knysiak-Molczyk, Tadeusz Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz", Warszawa 2011, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Wydanie IV, stwierdzając że doręczenia właściwe i zastępcze są różnymi sposobami doręczeń, ale ich ważność musi być oceniana w ten sam sposób. Przyjęcie odmiennego stanowiska doprowadziłoby w praktyce niejednokrotnie do niemożności skutecznego zainicjowania postępowania lub nieuzasadnionych przypadków ustanawiania kuratora procesowego, choć wskazany adres strony byłby adresem aktualnym i rzeczywistym
W niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek informacji odnośnie zmiany miejsca zamieszkania przez skarżącego lub innych okolicznościach świadczących o tym, że nie zamieszkuje on pod wskazanym przez siebie adresem, z tego też względu doręczenie zastępcze wywołało skutki procesowe jakie ustawodawca wiąże z faktem doręczenia.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.