Uzasadnienie
J. S. wystąpił do Sądu o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych, podając w oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym, złożonym na urzędowym formularzu PPF, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, oboje zaś utrzymują się z renty skarżącego, wynoszącej 1360 zł brutto miesięcznie.
Zgodnie z wyżej wymienionym oświadczeniem majątek skarżącego obejmuje następujące składniki: dom o powierzchni 123 m3, gospodarstwo rolne o pow. 1,68 ha oraz samochód osobowy Fiat 126 p, rok produkcji 1979.
Jeżeli chodzi o ponoszone przez J. S. wydatki, to oprócz wydatków na leczenie, określonych na kwotę 230 zł miesięcznie (którą to kwotę skarżący wymienił w oświadczeniu złożonym na formularzu PPF), w dodatkowym oświadczeniu o stanie majątkowym, złożonym na wezwanie referendarza sądowego, wyszczególnił on ponadto: raty pożyczek w wysokości 690 i 272 zł miesięcznie, rachunki za prąd – 304 zł kwartalnie (rachunki prognozowane), gaz – 104 zł miesięcznie, kanalizacja 100 zł miesięcznie, telefony – 143 zł miesięcznie, węgiel – 296 zł i drewno 100 zł miesięcznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. W celu wykazania spełnienia wyżej wymienionej przesłanki strona ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy winna złożyć wiarygodne i kompletne oświadczenie o swoim stanie majątkowym, deklarując wszystkie uzyskiwane dochody oraz zgromadzony majątek, a także ponoszone przez siebie wydatki.
W niniejszej sprawie nie sposób jest przyjąć, że skarżący wykazał, że spełnia przesłanki od których ustawodawca uzależnia między innymi zwolnienie od kosztów sądowych, albowiem złożone przez niego oświadczenia są niewiarygodne. Wynika to przede wszystkim z faktu, że podawana przez skarżącego wysokość miesięcznych wydatków, wynosząca ponad 2 000 zł miesięcznie, przewyższa kwotę zadeklarowanych przez niego dochodów, określonych na kwotę 1360 zł brutto miesięcznie. Jednocześnie należy zauważyć, że w podanym przez siebie zestawieniu wydatków skarżący nie wymienił takich pozycji jak: koszty utrzymania i użytkowania samochodu, wydatki na zakup żywności, środków czystości i odzieży, których konieczność ponoszenia wynika z doświadczenia życiowego.
Wskazana wyżej dysproporcja pomiędzy dochodami, a wydatkami świadczyć może jedynie o tym, że rzeczywista wysokość dochodów w gospodarstwie domowym skarżącego jest wyższa niż podana w oświadczeniu kwota 1360 zł brutto miesięcznie, co nie pozwala na przypisanie złożonym przez niego oświadczeniom atrybutu wiarygodności, a tym samym przyjęcie, że poprzez ich złożenie skarżący wykazał spełnienie przez siebie przesłanek przyznania mu prawa pomocy.
W tej więc sytuacji, wobec braku podstaw do uwzględnienia jego wniosku Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.