Uzasadnienie
Występując o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, skarżąca złożyła oświadczenie zgodnie z którym pozostaje ona we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem i dzieckiem, a łączny dochód całej rodziny wynosi 2 000 zł brutto miesięcznie (skarżąca zarabia 1 600 zł brutto miesięcznie, natomiast jej małżonek, pracujący na ¼ etatu, 400 zł brutto miesięcznie).
Jeżeli chodzi o zgromadzony majątek to w oświadczeniu podano, że obejmuje on następujące składniki: dom jednorodzinny o pow. 100 m2, nieruchomość rolną o pow. 0,1139 ha oraz dwa samochody - Ford Mondeo, rok. prod. 1997 oraz Peugeot Partner rok prod. 1998.
W obszernym uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca podkreśliła, że nie stać jej na uiszczenie bardzo wysokiej opłaty stosunkowej od wniesionej skargi, z uwagi na niskie dochody. Nadmieniła ponadto, że jej pełnomocnik zgodził się reprezentować ją w przedmiotowej sprawie za kwotę 1 000 zł, którą to sumę pożyczyła od znajomych.
W związku z faktem, że oświadczenie skarżącej okazało się niepełne, w stopniu uniemożliwiającym ustalenie jej rzeczywistej sytuacji materialnej, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 5 lutego 2014 r. została ona wezwana do złożenia dodatkowego oświadczenia, miedzy innymi poprzez podanie wysokości miesięcznych wydatków na utrzymanie oraz przedłożenie stosownych dokumentów źródłowych, potwierdzających te fakty.
W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie skarżąca przedłożyła zestawienie wydatków, zgodnie z którym jej wydatki, w ujęciu miesięcznym, obejmują następujące pozycje: prąd – 160 zł, wywóz szamba - 100 zł, wywóz odpadów komunalnych - 15 zł, ogrzewanie - 200 zł, internet - 41 zł, spłata kredytu hipotecznego - 750 zł, zakup żywności - 1000 zł, telefon - 109 zł, paliwo do samochodów - 400 zł. Oprócz tego skarżąca ponosi wydatki na ubezpieczenie samochodów w wysokości 313 zł i 356 zł rocznie, przeprowadzanie przeglądów tych pojazdów - 200 zł rocznie oraz dokonywanie ich bieżących napraw - 1 000 zł rocznie.
Wysokość zobowiązań podatkowych skarżącej, z tytułu podatku rolnego i podatku od nieruchomości wynosi 60 zł, w ujęciu kwartalnym.
Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 500 zł, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 30 stycznia 2014 r.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 4 grudnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270, ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Owo wykazanie, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie, następuje przede wszystkim poprzez złożenie, pełnego, jednoznacznego i przede wszystkim wiarygodnego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, a na żądanie sądu lub rozpoznającego wniosek referendarza, dodatkowego oświadczenia, zawierającego wyczerpujące odpowiedzi na postawione pytania.
W niniejszej sprawie nie sposób przyjąć, że skarżąca wykazała spełnienie przez siebie przesłanek przyznania prawa pomocy, ponieważ złożone przez nią oświadczenia o stanie majątkowym i wysokości uzyskiwanych dochodów są niewiarygodne. Wynika to przede wszystkim z tego, że wysokość ponoszonych przez skarżącą wydatków, wymienionych w przedłożonym zestawieniu, przewyższa prawie dwukrotnie wysokość deklarowanych dochodów, które zostały zadeklarowane w wysokości 2 000 zł brutto miesięcznie. Suma wydatków, w ujęciu miesięcznym wynosi natomiast 2 775,80 zł, a zwrócić należy uwagę, że nie są to wszystkie wydatki, gdyż wskazana wyżej ich suma nie obejmuje wydatków na utrzymanie samochodów i opłacenie podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego.
Nadwyżka wydatków nad przychodami, o której wyżej mowa świadczyć może jedynie o tym, że rzeczywista wysokość dochodów skarżącej i jej męża jest w istocie wyższa od deklarowanej, a złożone oświadczenia, pomijające te dodatkowe dochody, są wybiórcze, co czyni je niewiarygodnymi. Z tego też względu nie można na ich podstawie stwierdzić, że skarżąca spełniła przesłanki przyznania prawa pomocy.
Niezależnie od powyższego w tym miejscu należy zaznaczyć, że wbrew stanowisku skarżącej wpis od skargi w przedmiotowej sprawie nie jest wpisem stosunkowym, lecz stałym i wynosi 500 zł. Nie jest więc liczony od wartości przedmiotu zaskarżenia.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.