Uzasadnienie
Skarżąca wystąpiła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez ustanowienie dla niej adwokata. W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym, złożonym na urzędowym formularzu, podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem oraz dwójką małoletnich synów, a źródło utrzymania całej rodziny stanowi pobierane przez skarżącą i jej męża uposażenie, z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Skarżąca uzyskuje z tego tytułu 3 561,55 zł miesięcznie, a jej małżonek 3 506,48 zł miesięcznie.
Jeżeli chodzi o stan majątkowy to w oświadczeniu wymieniono: mieszkanie o pow. 52 m2 oraz samochód VW Caravelle.
Wymieniając ponoszone wydatki skarżąca nadmieniła, że opłaty za mieszkanie, żłobek, przedszkole, raty kredytu i dojazdy do pracy pochłaniają całą pensję jej męża, z tego więc względu nie stać ich na opłacenie adwokata i przyjazd do R. na rozprawę. Koszty przedmiotowego dojazdu skarżąca oszacowała na kwotę 600 zł.
Z oświadczenia skarżącej wynika także, że mieszkanie w R., na którego zakup zaciągnięty został kredyt, użycza ona nieodpłatnie swojej siostrze.
Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 100 zł.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z brzmienia przedmiotowego przepisu wynika, że instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od zasady powszechności ponoszenia kosztów sądowych przez strony i z tego względu zarezerwowana jest dla osób znajdujących się w szczególnie ciężkim położeniu materialnym.
W niniejszej sprawie sytuacja materialna skarżącej nie daje podstaw do przyjęcia, że poniesienie przez nią kosztów ustanowienia w sprawie profesjonalnego pełnomocnika może wiązać się z uszczerbkiem jej koniecznego utrzymania. Ocena taka wynika przede wszystkim z tego, że miesięczne dochody w gospodarstwie domowym skarżącej wynoszą ok. 7 000 zł, oprócz tego posiada ona możliwości uzupełnienia tych środków, chociażby poprzez wynajęcie mieszkania, które aktualnie bezpłatnie użycza siostrze. W tej więc sytuacji przerzucanie kosztów skorzystania przez nią z pomocy adwokata na podatników nie znajduje uzasadnionych podstaw.
Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżąca stwierdziła, że koszty jej przyjazdu na rozprawę do Rzeszowa to ok. 600 zł, a takich środków nie jest ona w stanie wygospodarować. Odnosząc się jednak do tych stwierdzeń, należy podkreślić, że po pierwsze osobiste stawiennictwo skarżącej na rozprawie nie jest konieczne, a po drugie, istniej możliwość skorzystania przez nią z innego, tańszego środka komunikacji, którego koszty byłyby znacząco niższe, niż wskazane 600 zł.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.