Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia {...} października 2020r., nr{...}, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: DIAS), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika {...} Urzędu Celno-Skarbowego z dnia {...} sierpnia 2018r. nr{...}, stwierdzającą powstanie długu celnego w przywozie na kwotę [.],00 zł.
Jak wynika z akt sprawy, w dniu 7 października 2015r. w Oddziale Celnym objęto procedurą tranzytu zewnętrznego towar (odzież, obuwie, torby, plecaki, etui, parasole, ręczniki, artykuły papierowe) o łącznej masie 11.220,32 kg (975 opakowań) według zgłoszenia celnego T1 o nr MRN [.]. Jako nadawcę towaru wskazano – "B" odbiorcę towaru/kraj wysyłki/wywozu/kraj przeznaczenia – "C" (Massiv Sayram, Szymkent, Kazachstan); kraj wysyłki – PL; kraj przeznaczenia – KZ; głównego zobowiązanego – "A" (dalej: spółka "A" główny zobowiązany/Skarżąca).
Z treści zgłoszenia celnego wynikało, że przewozu towaru dokonano środkiem transportu o nr rej. [.]. Zgodnie z deklaracją zawartą w zgłoszeniu tranzytowym przedmiotowy towar miał zostać dostarczony do łotewskiego urzędu celnego przeznaczenia ZILUPES MKP (LV000723) w terminie do 14 października 2015r. W trakcie realizacji procedury tranzytu, w dniu 9 października 2015r. w systemie NCTS została zarejestrowana zmiana urzędu przeznaczenia na inny łotewski urząd, tj. REZEKNES 2 MKP (LV000742), gdzie zanotowano przybycie i zamknięcie operacji z wynikiem kontroli A2 (uznano za zgodnie). Wygenerowany został komunikat IE045 (zakończenie operacji tranzytowej).
Jak wynikało z pisma łotewskiej administracji celnej z dnia 29 czerwca 2016r., procedura tranzytu z dnia 7 października 2015r. została zakończona w sposób nieprawidłowy, bez kontroli celnej, przez łotewski Punkt Kontroli Celnej Rezekne II (LV000742) na podstawie informacji złożonej w urzędzie celnym przeznaczenia, że towary zostały wywiezione poza teren Unii Europejskiej transportem kolejowym, zgodnie z kolejowymi listami przewozowymi (SMGS). Po dokonaniu dodatkowych sprawdzeń ustalono, że towary objęte ww. procedurą tranzytu nie zostały przemieszczone za kolejowymi listami przewozowymi.
Ponadto pismem z dnia 5 stycznia 2017r. łotewska administracja celna poinformowała o wszczęciu postępowania karnego w związku z nieprawidłowym zakończeniem procedur tranzytowych.
Główny zobowiązany w reakcji na wezwanie organu poinformował, że tranzyt został otwarty na zlecenie firmy "E"., do pisma załączono kserokopie dokumentów: dokument tranzytowy, wydruk komunikatu IE045, wydruk ze śledzenia operacji tranzytowych, faktura nr [.], potwierdzenie odbioru i przejęcia odpowiedzialności za przesyłkę w tranzycie, list przewozowy CMR, paszport kierowcy (nieczytelna kopia) i dowody rejestracyjne środka przewozowego. W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji do przedłożenia oryginałów ww. dokumentów Spółka poinformowała, że ich nie posiada. Przedłożyła robocze tłumaczenie faktury nr [.] oraz kartę z klasyfikacją taryfową.
Powiadomieniem z dnia 22 grudnia 2018r. Naczelnik {...}Urzędu Celno-Skarbowego poinformował głównego zobowiązanego oraz przewoźnika –"F" Ukrainy o zamiarze wydania decyzji w zakresie długu celnego, w związku z usunięciem spod dozoru celnego towarów podlegających należnościom przywozowym. W reakcji na powyższe, przedstawicie "D" wyjaśnili, że w przypadku wskazanych operacji tranzytowych firma nie była przewoźnikiem, gdyż jako podmiot ukraiński nie może dokonywać przewozów na terytorium Unii Europejskiej.
Na podstawie informacji z systemu viaTOLL stwierdzono, że pojazd o nr rej. [.] wskazany jako środek transportu w przedmiotowym zgłoszeniu celnym przemieszczał się po polskich drogach w okresie od 5 do 26 października 2015r. W dniu 5 października 2015r. ww. środek transportu został zarejestrowany po godzinie 15-tej na drodze krajowej DK77 na odcinku Jarosław Centrum – Jarosław, a następnie na odcinku Przeworsk, po godzinie 16-tej - na drodze krajowej DK4, na odcinku Granica m. Łańcut – na drodze do Krzemienicy, a następnie na odcinku Granica m. Rzeszów – na drodze do Malawy. W dniu 7 października 2015r. ww. środek transportu został zarejestrowany po godzinie 19-tej na drodze krajowej DK4 na odcinkach: Granica m. Rzeszów – droga do Malawy, Granica m. Łańcut – na drodze do Krzemienicy, granica m. Przeworsk-Mirocin. Po godz. 20-tej pojazd ten został zrejestrowany na drodze krajowej DK77 na odcinku Jarosław-Centrum.
Organ I instancji ustalił, że towar w magazynie czasowego składowania nie był poddawany żadnym czynnościom, które w jakikolwiek sposób wpłynęłyby na jego wartość.
Konsekwencją ustaleń podjętych w przedmiotowej sprawie było wydanie decyzji z dnia{...} sierpnia 2018r. nr{...}, zgodnie z którą, Naczelnik{...} Urzędu Celno-Skarbowego stwierdził powstanie długu celnego w przywozie na dzień 15 października 2015r. w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru objętego procedurą tranzytu zewnętrznego w dniu 7 października 2015r. wg zgłoszenia celnego T1 o nr MRN [.] i określił kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości [...],00 zł. Moment powstania długu celnego powiązano z dniem 15 października 2015r., tj. dniem następnym po dniu wyznaczonym jako termin dostarczenia towaru do urzędu przeznaczenia. Za dłużników długu celnego zostali uznani: główny zobowiązany oraz przewoźnik.
W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez głównego zobowiązanego, DIAS opisaną na wstępie decyzją z dnia {...} października 2020r. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy.
W uzasadnieniu organ II instancji przyjął, że towar objęty procedurą tranzytu nie został przedstawiony w wyznaczonym terminie i w stanie niezmienionym w zadeklarowanym urzędzie celnym przeznaczenia (LN/000723). Wprawdzie w zmienionym łotewskim urzędzie przeznaczenia odnotowano przybycie i zamknięcie operacji z wynikiem kontroli A2 i wygenerowano komunikat IE045 - zakończenie operacji tranzytowej - to jednak w wyniku podjętych czynności kontrolnych przez łotewskie władze celne, zakwestionowano te zapisy. Łotewska administracja celna ustaliła bowiem, że towary objęte były procedurą MRN [.], która została zakończona nieprawidłowo, bez kontroli celnej, przez łotewski Punkt Kontroli Celnej Rezekne II (LV000742) na podstawie informacji złożonej w urzędzie celnym przeznaczenia, że towary zostały wywiezione poza teren UE transportem kolejowym. Przy czym ustalono, że przedmiotowe towary nie zostały przemieszczone za wskazanymi kolejowymi listami przewozowymi.
Łotewskie władze celne przekazały też informację, że nie posiadają dokumentów potwierdzających, że towary objęte przedmiotowym zgłoszeniem tranzytowym zostały wywiezione poza teren UE oraz nie posiadają informacji odnośnie ich możliwej lokalizacji.
Organ II instancji zaznaczył, że pismo łotewskiej administracji celnej z dnia 29 czerwca 2016r., informujące o powyższych okolicznościach, ma charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art.194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2020r. poz. 1325 ze zm., dalej: O.p.).
Organ podkreślił również, że główny zobowiązany, mimo wezwania, nie przedstawił tzw. dokumentów alternatywnych, potwierdzających zakończenie procedury tranzytu.
Zdaniem organu II instancji należało więc uznać, że towar objęty ww. zgłoszeniem tranzytowym został usunięty spod dozoru celnego, a zamknięcie operacji tranzytowej w systemie NCTS komunikatem IE045 nie powinno mieć miejsca. Zawarta w systemie NCTS informacja o jej zamknięciu wynikała z wprowadzenia w błąd organu, na co wskazują informacje nadesłane przez łotewską administrację celną. O usunięciu towaru spod dozoru celnego świadczą ustalenia dokonane w ramach współpracy międzynarodowej (zarówno towar, jak i środek transportu nie zostały przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia), brak dowodów alternatywnych określonych w art. 366 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z dnia 11.10.1993r. ze zm., dalej: RWKC) oraz fizyczny brak towaru.
W związku z powyższym DIAS stwierdził, że na podstawie art. 203 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992r. ustanawiającego wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19.10.1992r,. s. 1 ze zm., dalej: WKC) powstał dług celny w przywozie, w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom przywozowym. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie ani daty, ani miejsca faktycznego usunięcia towaru spod dozoru celnego (wyładowania towaru z samochodu). Zatem za datę powstania długu celnego należało przyjąć pierwszy dzień roboczy po upływie terminu na przedstawienie towaru w urzędzie przeznaczenia, tj. dzień 15 października 2015r.
Odnosząc się do wartości celnej towarów organ II instancji wskazał, że z uwagi na zaistniałe w sprawie okoliczności, tj. brak szczegółowych informacji o towarach, fizyczny brak towarów, brak przeznaczenia towarów na rynek wspólnotowy, nie mogły być zastosowane metody: wartości transakcyjnej, wartości transakcyjnej towarów identycznych, wartości transakcyjnej towarów podobnych, ceny jednostkowej oraz wartości kalkulacyjnej. Według DIAS należało zastosować metodę wskazaną w art. 31 ust. 1 WKC (tj. metodę ostatniej szansy). Dla potrzeb ustalenia wartości celnej towarów według tej metody przyjęto wartości wynikające z faktury handlowej nr [.] z dnia 12 sierpnia 2015r. towarzyszącej towarom w momencie ich wyprowadzenia na magazyn czasowego składowania, a następnie w procedurze tranzytu oraz wskazanych przez organ I instancji faktur przedłożonych na etapie złożenia towarów w magazynie czasowego składowania.
W przekonaniu DIAS, organ I instancji zasadnie odmówił wiarygodności zapisom faktury nr [.] z dnia 7 października 2015r., dołączonej do zgłoszenia tranzytowego T1 o nr MRN [.], stwierdzając, że wartość towarów określona w tej fakturze (45.533,79 USD) była znacznie niższa od wartości tych towarów określonych w fakturach, na podstawie których towary zostały przewiezione pod procedurą tranzytu na obszar UE i pierwotnie wprowadzone do magazynu czasowego składowania "F" w T. (tj. 414.780,65 USD i 73.259,40 EUR). Z ustaleń organu I instancji wynikało, że towar objęty czasowym składowaniem został wyprowadzony z magazynu czasowego składowania (łączna waga brutto 11.220,32 kg) i objęty w dniu 24 września 2015r. procedurą tranzytu według zgłoszenia celnego T1 o nr MRN [.]. W dniu 2 października 2015r. całość towaru objętego ww. zgłoszeniem tranzytowym została zgłoszona do kolejnej procedury tranzytu według zgłoszenia T1 o nr MRN [.], z kolei w dniu 7 października 2015r. towar ten został objęty czasowym składowaniem w magazynie czasowego składowania [.] i w tym samym dniu zgłoszony do procedury tranzytu zewnętrznego według zgłoszenia T1 o nr MRN [.].
Podczas składowania nie zaistniały żadne okoliczności uzasadniające tak znaczny spadek wartości towaru. Z tych przyczyn, w ocenie DIAS, zasadnie organ I instancji stwierdził, że wartość określona w fakturze nr [.] z dnia 7 października 2015r., została umyślnie zaniżona w celu obniżenia ewentualnych należności celno-podatkowych ciążących na towarach. Fakt zaniżenia wartości towarów na etapie wyprowadzania z magazynu i objęcia procedurą tranzytu potwierdził świadek JS.
W ocenie DIAS, w sprawie zaistniały okoliczności do uznania za dłużnika spółkę "A". na podstawie art. 203 ust. 3 tiret 4 w zw. z art. 96 ust. 1 WKC - jako głównego zobowiązanego w procedurze tranzytu uruchomionej w dniu 7 października 2015r., poprzez złożenie ww. zgłoszenia celnego. Procedura nie została zakończona, a główny zobowiązany nie wykonał obowiązku przedstawienia towaru wraz z dokumentami w urzędzie celnym przeznaczenia, co jest podstawowym warunkiem zakończenia procedury tranzytu zgodnie z art.92 WKC. Za dłużnika należało również uznać przewoźnika – firmę "C" (Ukraina), który realizował usługę transportową towarów znajdujących się w ww. procedurze tranzytu i był zobowiązany do ich przedstawienia w urzędzie celnym przeznaczenia w nienaruszonym stanie, czego nie uczynił. Podstawą prawną odpowiedzialności przewoźnika jest art. 203 ust.3 tiret 4 w zw. z art. 96 ust. 2 WKC.
DIAS wskazał, że w przedmiotowej procedurze tranzytu - wbrew twierdzeniom przewoźnika - przewoźnikiem towaru niewątpliwie była ta firma, o czym świadczą: zapisy w zgłoszeniu tranzytowym (w polach S07, 21, D), a także dane z systemu viaTOLL. Potwierdzają one przemieszczanie się pojazdu o nr rej. [.] po polskich drogach od 5 do 26 października 2015r. Ponadto, zleceniodawca tranzytu ("E".) poinformował, że przewoźnikiem realizującym procedurę tranzytu była "B", a towar został załadowany na środek transportu o nr rej. [.], kierowany przez M.T. W ocenie DIAS brak jest dowodów na to, że ww. przewoźnik nie podjął się wykonania zlecenia oraz nie przewoził towarów w procedurze tranzytu – przeciwnie z danych widniejących na zgłoszeniu celnym wynika, że na towar znajdujący się na pojeździe o nr. rej. [.], nałożono 2 zamknięcia celne i towar zwolniono do procedury tranzytu.
W świetle zgromadzonego materiału dowodowego DAIS uznał, że przewoźnik wiedział, iż dokonuje przewozu towarów objętych procedurą tranzytu i ponosi odpowiedzialność za powierzony towar. Ustalenie przewoźnika nie nastąpiło tylko poprzez wskazanie jego danych przez głównego zobowiązanego, ale również wynikało bezpośrednio ze zgłoszenia tranzytowego.
DIAS stwierdził więc, że decyzja została skierowana do wszystkich ustalonych na tym etapie dłużników. Wbrew stwierdzeniom głównego zobowiązanego, w toku postępowania przeprowadzono szereg czynności zmierzających do ustalenia zarówno kręgu dłużników, jak również miejsca i okoliczności usunięcia towaru spod dozoru, m.in. prześledzono w dostępnych systemach obsługujących ruch towarowy, drogę towaru od momentu wejścia na polski obszar, wezwano zarówno głównego zobowiązanego, jak i przewoźnika do złożenia wyjaśnień i przekazania informacji w zakresie przebiegu procedury, uzyskano dane z systemu viaTOLL pozwalające na prześledzenie trasy przejazdu środka przewozowego, na którym znajdował się towar. Jednakże nie udało się ustalić ani miejsca, ani okoliczności usunięcia towaru spod dozoru.
Na powyższą decyzję spółka "B" złożyła skargę do tut. Sądu, wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
- 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w związku z art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. z 2018 r. poz. 167 - dalej: Prawo celne) poprzez brak jakichkolwiek ustaleń i wyjaśnień w kwestii dokonania w systemie NCTS rejestracji przybycia i zamknięcia operacji z wynikiem kontroli A2, tj. bez rewizji, oraz wygenerowania komunikatu IE045;
art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w związku z art. 73 Prawa celnego poprzez rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wybiórczy i dowolny, co skutkowało brakiem dostatecznych ustaleń i wyjaśnień w kwestii dokonania ingerencji w systemie NCTS oraz niesłusznym, bezpodstawnym uznaniem za udowodnioną okoliczność, iż doszło do zewnętrznej ingerencji w systemy administracji celnej, w sytuacji gdy brak jest jakichkolwiek dowodów (np. dokumentu w postaci prawomocnego wyroku skazującego), potwierdzających, iż faktycznie doszło do zewnętrznej ingerencji w systemy administracji celnej;
art. 201 § 1 pkt 2 O.p. w związku z art. 73 Prawa celnego w związku z art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy - Prawo celne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 1228) poprzez ich niezastosowanie i nie zawieszenie niniejszego postępowania do czasu wyjaśnienia kwestii zewnętrznej ingerencji w systemy administracji celnej oraz przekazania polskiej administracji celnej informacji w przedmiocie zewnętrznej ingerencji w systemy administracji celnej, art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 73 Prawa celnego poprzez rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, pozbawiony ustaleń w kwestii zakończenia operacji tranzytowej w systemie NCTS, pomimo iż wyjaśnienie tej kwestii oraz ustalenie kręgu osób odpowiedzialnych za zakończenie tej operacji jest niezbędne w celu ustalenia wszystkich dłużników powiązanych z usunięciem towaru spod dozoru celnego, jak również dokładnego zbadania stanu faktycznego, zgodnie z wynikającą z przepisów prawa ogólną zasadą prawdy obiektywnej, art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 73 Prawa celnego poprzez niepodjęcie wszystkich wymaganych czynności w postępowaniu oraz nieprzeprowadzenie wszystkich wymaganych dowodów w sprawie, w tym w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie wyjaśnień z udziałem kierowcy, tylko i wyłącznie z tej przyczyny, że skarżony organ nie dysponował jego adresem, art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 73 Prawa celnego poprzez niepodjęcie wszystkich wymaganych czynności w postępowaniu oraz nieprzeprowadzenie wszystkich wymaganych dowodów w sprawie, w tym w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie wyjaśnień zmierzających do ustalenia, co stało się z towarem, z udziałem odbiorcy (odbiorców) towaru, art. 180 § 1 O.p. w związku z art. 73 Prawa celnego poprzez uznanie za dowody w sprawie obcojęzycznych dokumentów bez ich urzędowego przetłumaczenia na język polski, podczas gdy posługiwanie się nimi w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji publicznej jest sprzeczne z prawem - art. 27 Konstytucji RP oraz art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy o języku polskim, art. 210 § 1 pkt 5 i pkt 6 O.p. w związku z art. 73 Prawa celnego poprzez brak w zaskarżonej decyzji właściwego rozstrzygnięcia oraz szczegółowego uzasadnienia w zakresie odnoszącym się do ustalenia miejsca, w którym nastąpiło powstanie długu celnego w świetle art. 215 WKC, a w konsekwencji do ustalenia czy skarżony organ jest właściwy w przedmiotowej sprawie, art. 210 § 1 pkt 5 i pkt 6 O.p. w związku z art. 73 Prawa celnego poprzez brak w zaskarżonej decyzji właściwego rozstrzygnięcia oraz szczegółowego uzasadnienia w zakresie odnoszącym się do ustalenia wartości celnej towaru.
- 2) przepisów prawa materialnego, tj.:
art. 29 WKC poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące przyjęciem do obliczenia wartości celnej towarów w oparciu o metodę wartości transakcyjnej faktury, która nie dotyczy sprzedaży w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty;
art. 29 i art. 31 w związku z art. 68 i art. 71 ust. 2 WKC poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące pominięciem wartości celnej towarów podanej w zgłoszeniu i bezzasadnym obliczeniem tej wartości na podstawie dokumentów, z których wynika wyższa wartość celna towarów niż podana w zgłoszeniu, którego organy celne nie zakwestionowały;
art. 78 ust. 2 WKC poprzez jego niezastosowanie, skutkujące bezprawną kontrolą operacji handlowych dokonanych przed zgłoszeniem towaru do operacji tranzytowej, a w konsekwencji pominięcie wartości celnej towarów podanej w zgłoszeniu i bezzasadnym obliczeniem tej wartości na podstawie dokumentów, z których wynika wyższa wartość celna towarów niż podana w zgłoszeniu, którego organy celne nie zakwestionowały;
art. 31 ust. 1, art. 31 ust. 2 lit. b i lit. g oraz art. 214 WKC poprzez ich niezastosowanie, skutkujące pominięciem wartości celnej towarów podanej w zgłoszeniu i arbitralnym obliczeniem tej wartości w oparciu o dokumenty, z których wynika wyższa wartość celna towarów niż podana w zgłoszeniu, którego organy celne nie zakwestionowały;
art. 31 ust. 2 lit. b WKC poprzez niezastosowanie, skutkujące przyjęciem na potrzeby celne przy ustalaniu wartości celnej towarów wyższej z dwóch alternatywnych wartości;
art. 31 ust. 2 lit. e WKC poprzez niezastosowanie, skutkujące przyjęciem do ustalenia wartości celnej towaru cen na wywóz do kraju niebędącego częścią obszaru celnego Wspólnoty;
art. 215 WKC poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące błędnym określeniem miejsca powstania długu celnego, a w konsekwencji - uznaniem, że skarżony organ jest właściwy w przedmiotowej sprawie;
art. 203 w zw. z art. 213 WKC poprzez jego niezastosowanie, polegające na nie prowadzeniu przedmiotowego postępowania także z udziałem kierowcy oraz nie wydaniu w stosunku do niego zaskarżonej decyzji, co skutkowało, iż krąg dłużników długu celnego został określony w sposób niepełny;
art. 203 w zw. z art. 213 WKC poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżąca spółka jest zobowiązana solidarnie do zapłaty kwoty wynikającej z długu celnego;
art. 65 ust. 4 i ust. 6 Prawa celnego poprzez jego błędne zastosowanie, skutkujące naliczaniem odsetek po dniu, w którym przepis ten przestał obowiązywać, tj. po dniu 20 sierpnia 2016 r.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca zarzuciła, że organ II instancji niesłusznie i bezpodstawnie przyjął za organem I instancji, iż doszło do zewnętrznej ingerencji w systemy administracji celnej. Według Skarżącej w powyższym zakresie organ I instancji nie podjął dostatecznych ustaleń i wyjaśnień w kwestii dokonania ingerencji w systemie NCTS, co prowadzi do wniosku, iż twierdzenie o rzekomej ingerencji w systemy administracji celnej jest jedynie hipotezą. Skarżąca podniosła, że w chwili obecnej nie wiadomo, kiedy i gdzie miało dojść do takiego działania oraz że brak jest informacji o ewentualnych sprawcach takich działań.
Ponadto organ wydał swoją decyzję przedwcześnie z uwagi na fakt, iż zaniechał ustalenia, kto i dlaczego dokonał zakończenia procedury tranzytu objętej niniejszym postępowaniem w systemie NCTS. W ocenie Skarżącej ustalenia dotyczące osób odpowiedzialnych za tę ingerencję są kluczowe, bo osoby te winny być uznane za odpowiedzialne za usunięcie towaru spod dozoru celnego. W szczególności organy nie przeprowadziły stosownych czynności z udziałem kierowcy, mimo że ustalono jego dane. Nie ustalono także ewentualnego odbiorcy towaru wskazanego w fakturze oraz tego czy towar do niego dotarł.
Ponadto skarżąca zarzuciła, że ograny błędnie obliczyły wartość celną towarów, przyjmując dokumenty dołączone do deklaracji czasowego składowania, zamiast tych dołączonych do zgłoszenia celnego, bez wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn i podstawy prawnej takiego działania. Skarżąca podniosła, że nie jest kompetencją organów podważanie wartości transakcyjnej ustalonej przez strony w fakturze dołączonej do zgłoszenia celnego, a uzgodniona przez strony transakcji cena za towar nie może podlegać dowolnym zmianom i modyfikacjom organów, które nie mają pełnej wiedzy odnośnie cech czy stanu towaru. Bezpodstawnie przyjęto, że faktury, na podstawie których wyliczono wartość celną towarów, dotyczą tych samych towarów w sytuacji, gdy dokumenty te nie zostały przedstawione przy zgłoszeniu celnym. Błędnie wyliczono wartość celną w oparciu o System Analizy Zgłoszeń Celnych ALINA (dalej: SAZC ALINA), gdyż dotyczy ona jedynie 13 rodzajów towarów, podczas gdy rozstrzygnięcie organu odnosi się do 45 rodzajów towarów, a zatem wyliczona wartość celna jest niepełna.
Ponadto w odniesieniu do niektórych towarów nieprawidłowo przyjęto wartość wyższą (z faktur) z dwóch alternatywnych wartości, przez co zawyżono kwotę należności. Bezprawnie dokonano wyliczeń na podstawie faktury proforma dołączonej do dokumentu czasowego składowania, która nie jest fakturą handlową i nie potwierdza dokonania transakcji.
Skarżąca zarzuciła również, że dokumenty, na których organ oparł swe rozstrzygnięcie, w tym faktury dołączone do zgłoszenia, nie zostały przetłumaczone na język polski, w związku z czym nie mogły one stanowić dowodu w sprawie. Wskutek braku tłumaczenia dokumentów Skarżąca nie miała możliwości zweryfikowania ustaleń organu, w szczególności odnoszących się do wyliczenia wartości celnej i rodzaju towarów przyjętych do wyliczenia tej wartości przez organ.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 65 ust. 4 i ust. 6 Prawa celnego, Skarżąca podniosła, że przepisy te obowiązywały jedynie do 20 sierpnia 2016r., po czym zostały uchylone, zatem bezpodstawnie naliczano odsetki na ich podstawie po tym dniu.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Na wstępie zaznaczyć należy, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r. poz. 137), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.- dalej: P.p.s.a.), sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zaznaczyć, że w związku z wejściem w życie w dniu 1 maja 2016r. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE serii L Nr 269 z dnia 10 października 2013r. ze zm.) oraz związanych z nim rozporządzeń Komisji i wobec braku przepisów przejściowych w nowych regulacjach, należy stosować przyjętą przez doktrynę krajową, jak i ukształtowaną przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), zasadę stosowania uchylonych przepisów do oceny zdarzeń, które miały miejsce pod ich rządami (zob. np. wyrok BFH z dnia 1 lutego 2000 r., VII R 16/99, w sprawie C-201/04 z dnia 23 lutego 2006r.).
Zatem w odniesieniu do długów celnych powstałych przed dniem 1 maja 2016r., dla ustalenia odpowiedzialności za powstały dług celny i kręgu podmiotów odpowiedzialnych, będą miały zastosowanie obowiązujące wówczas przepisy WKC i RWKC. Takie stanowisko prawidłowo przyjęto też w zaskarżonej decyzji.
Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy uznania Skarżącej za dłużnika długu celnego w związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego.
W myśl art. 91 ust. 1 pkt a WKC, procedura tranzytu zewnętrznego pozwala na przemieszczanie z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty: a) towarów niewspólnotowych, niepodlegających w tym czasie należnościom celnym przywozowym i innym opłatom ani środkom polityki handlowej. Zgodnie zaś z art. 91 ust. 2a WKC przemieszczenie to odbywa się z zastosowaniem procedury zewnętrznego tranzytu wspólnotowego. Z kolei art. 92 ust. 1 WKC stanowi, że procedura tranzytu zewnętrznego zostaje zakończona, a obowiązki zobowiązanego spełnione, gdy towary objęte tą procedurą i właściwe dokumenty zostaną przedstawione, zgodnie z przepisami tej procedury, w urzędzie celnym przeznaczenia. Organy celne zamykają procedurę tranzytu zewnętrznego, jeżeli są w stanie stwierdzić, na podstawie porównania danych dostępnych w urzędzie wyjścia i danych dostępnych w urzędzie przeznaczenia, że procedura została w prawidłowy sposób zakończona (art. 92 ust. 2 WKC).
Poza sporem jest, że w dniu 7 października 2015r. w Oddziale Celnym objęto procedurą tranzytu zewnętrznego towar, na podstawie dokumentu tranzytowego T1 MRN [.]. Przedmiotowy towar został wyprowadzony z magazynu czasowego składowania, a następnie zwolniony do procedury tranzytu w Oddziale Celnym.
Zgodnie z deklaracją zawartą w zgłoszeniu tranzytowym przedmiotowy towar miał zostać dostarczony do łotewskiego urzędu celnego przeznaczenia ZILUPES MKP (LV000723) w terminie do 14 października 2015r. W trakcie realizacji procedury tranzytu, w dniu 9 października 2015r. w systemie NCTS została zarejestrowana zmiana urzędu przeznaczenia na inny łotewski urząd, tj. REZEKNES 2 MKP (LV000742), gdzie zanotowano przybycie i zamknięcie operacji z wynikiem kontroli A2 (uznano za zgodnie). Wygenerowany został komunikat IE045 (zakończenie operacji tranzytowej).
W okolicznościach przedmiotowej sprawy, w świetle poczynionych ustaleń nie ulega wątpliwości, że mimo wygenerowanego komunikatu IE045 procedura tranzytu nie została prawidłowo zamknięta, a towar objęty zgłoszeniem celnym nie został przedstawiony w oddziale celnym przeznaczenia, tj. REZEKNES 2 MKP (LV000742)
Organy orzekające w niniejszej sprawie zasadnie uznały, że komunikat systemowy IE045 nie jest ostatecznym i niepodważalnym dowodem potwierdzającym prawidłowość realizacji procedury tranzytu. Komunikat taki wygenerowany w systemie NCTS ma charakter wyłącznie informacyjny i podlega weryfikacji w postępowaniu kontrolnym. Gdyby zatem okazało się, że do wysłania komunikatu doszło na podstawie nieprawdziwych danych albo w wyniku stwierdzonych nieprawidłowości, np. wskutek zewnętrznej, bezprawnej ingerencji do systemu, organy celne mogą podejmować działania w celu dochodzenia należności.
W ocenie Sądu, informacje przekazane przez łotewskie organy celne, że przedmiotowa procedura tranzytu została zakończona nieprawidłowo, bez kontroli celnej, a towary objęte ww. procedurą tranzytu nie zostały przemieszczone za kolejowymi listami przewozowymi, a ponadto, że nie jest znane miejsce, gdzie znajduje się towar, jak również miejsce bezprawnego usunięcia towaru spod dozoru celnego, w sposób jednoznaczny dowodzą, że procedura tranzytu została zamknięta nieprawidłowo, a towar został usunięty spod dozoru celnego. Informacje sporządzone przez łotewskie organy celne mają status dokumentów urzędowych, które w myśl art.194 § 1 O.p. stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.
Skarżąca Spółka nie przedstawiła zaś żadnych dowodów, które mogłyby treść tych dokumentów podważyć. Nie zostały też przedstawione żadne dowody na to, że towar opuścił obszar Wspólnoty w inny sposób. Wbrew stanowisku Skarżącej, nie jest konieczne przeprowadzenie postępowania w kwestii zewnętrznej ingerencji w systemie NCTS. Brak było również podstaw faktycznych i prawnych do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie zewnętrznej ingerencji w systemy administracji celnej. Powołany przez Spółkę przepis art. 201 § 1 pkt 2 O.p. nie ma zastosowania do postępowania w sprawach celnych.
Organy prawidłowo ustaliły krąg dłużników odpowiedzialnych za powstały dług celny uznając, że są nimi Skarżąca i "D".
Odpowiedzialność Skarżącej jako głównego zobowiązanego ma charakter obiektywny, odpowiada ona na zasadzie ryzyka za wszelkie naruszenia przepisów odnoszących się do przestrzegania procedury tranzytu zewnętrznego, niezależnie od ustalenia ewentualnie innych osób odpowiedzialnych za usunięcie towaru spod dozoru celnego. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że towar objęty zakwestionowanym zgłoszeniem nie został przedstawiony w urzędzie celnym przeznaczenia. Obowiązek w tym zakresie został wprost wymieniony w art. 96 ust. 1 lit. a WKC, który na głównego zobowiązanego nakłada odpowiedzialność za przedstawienie w urzędzie celnym przeznaczenia towaru w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towaru. W związku z niewywiązaniem się z powyższego obowiązku organy zasadnie obciążyły Skarżącą odpowiedzialnością za powstanie długu celnego na podstawie art. 203 ust. 3 tiret czwarty WKC.
Obiektywny charakter ma również odpowiedzialność "D"jako przewoźnika. Jest to odpowiedzialność za sam skutek niewykonania obowiązku przedstawienia towaru w urzędzie celnym przeznaczenia, oparta na zasadzie ryzyka i nie wymagająca ustalenia winy po stronie tego podmiotu (zob. wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2017r.,I GSK 767/15, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 96 ust. 2 WKC, nie naruszając określonych w ust. 1 obowiązków głównego zobowiązanego, osoba przewożąca towar, która przyjmuje towary, wiedząc o tym, że są one objęte procedurą tranzytu wspólnotowego, jest również zobowiązana do przedstawienia ich w nienaruszonym stanie w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towaru. Nie ulega wątpliwości, że "D"pełniła funkcję przewoźnika w zakwestionowanej procedurze, o czym świadczą bezpośrednie zapisy w zgłoszeniu tranzytowym, gdzie jako przewoźnika wskazano tę firmę oraz potwierdzają dane z sytemu viaTOLL.
W konsekwencji ciążył na niej obowiązek przedstawienia towaru w stanie nienaruszonym w urzędzie celnym przeznaczenia. Z informacji przedstawionych przez łotewską administrację celną wynika, że "D:z tych obowiązków się nie wywiązała. Towar nie został dostarczony do łotewskiego urzędu celnego przeznaczenia, wbrew przyjętemu zobowiązaniu, wynikającemu z art. 96 ust. 2 WKC. Nie jest znane miejsce znajdowania się towaru, jak również miejsce bezprawnego usunięcia towaru spod dozoru celnego. Tym samym przewoźnik nie wywiązał się z obowiązków wynikających z zastosowania procedury celnej tranzytu zewnętrznego, co prowadzi do obciążenia "D" odpowiedzialnością za dług celny w oparciu o art. 203 ust. 3 tiret czwarty w zw. z art. 96 ust. 2 WKC.
W świetle zarzutów skargi w kwestii odpowiedzialności kierowcy M.T. za dokonany przewóz, należy wskazać, że to przewoźnik ponosi pełną odpowiedzialność za działania osób, którym wykonanie przewozu powierzył. Dla ustalenia odpowiedzialności Skarżącej oraz LTD [.] za powstały dług celny nie ma znaczenia rola kierowcy, jaką pełnił w tej procedurze. Fakt, że główny zobowiązany korzystał z pomocy osób trzecich, nie może aktualnie stanowić trafności podnoszonego zarzutu naruszenia art. 203 ust. 3 WKC, poprzez nieuznanie za dłużnika celnego podmiotów, które mogły wiedzieć, że towar został usunięty spod dozoru celnego.
Nadmienić należy, że z akt sprawy wynika, iż organy podjęły próby pozyskania od przewoźnika danych adresowych kierowcy, jednakże wezwania te pozostały bez odpowiedzi. Natomiast przedłożona przez głównego zobowiązanego na etapie postępowania przed organem I instancji kserokopia paszportu kierowcy była nieczytelna.
Z uwagi na brak możliwości ustalenia okoliczności dotyczących usunięcia towaru spod dozoru celnego, nie można było określić osób będących dłużnikami w oparciu o art. 203 ust. 3 tiret 1-3, który stanowi, że dłużnikami są:
- – osoba, która usunęła towar spod dozoru celnego,
- – osoby, które uczestniczyły w tym usunięciu, i które jednocześnie wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towar zostaje usunięty spod dozoru celnego,
- – osoby, które nabyły lub posiadały towar, i które w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie wiedziały bądź powinny były wiedzieć, że jest to towar usunięty spod dozoru celnego.
W związku z powyższym organ prawidłowo obciążył odpowiedzialnością głównego zobowiązanego oraz przewoźnika, na podstawie art. 203 ust. 3 tiret czwarty, zgodnie z którym, dłużnikami są: odpowiednio osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru lub wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar ten został objęty.
W kwestii zarzutu naruszenia art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 73 Prawa celnego poprzez niepodjęcie wszystkich wymaganych czynności w postępowaniu oraz nieprzeprowadzenie wszystkich wymaganych dowodów w sprawie, w tym w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie wyjaśnień zmierzających do ustalenia, co się stało z towarem z udziałem odbiorcy (odbiorców) towarów, należy wskazać, że kluczową kwestią prowadzonego postępowania było ustalenie czy towar wraz z dokumentami został przedstawiony w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie. Ponadto, organy celne Republiki Łotwy poinformowały, że nie mają dowodów na to, że towary przybyły na terytorium Republiki Łotwy lub zostały bezprawnie usunięte spod dozoru celnego na terytorium Republiki Łotwy. Łotewskie służby celne nie posiadają również informacji o miejscu znajdowania się towarów ani o miejscu bezprawnego usunięcia towarów spod dozoru celnego. W świetle powyższego zarzuty dotyczące nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego z udziałem odbiorcy towarów również należy uznać za bezzasadne.
Wbrew stwierdzeniom głównego zobowiązanego, nawet ustalenie faktu co stało się z towarem, nie uwalnia Skarżącej z odpowiedzialności za powstały dług celny, w związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego w tranzycie. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez TSUE w wyroku z dnia 29 października 2015r.
w sprawie C-319/14 - usunięcie spod dozoru celnego, o którym mowa w art.203 ust.1 WKC należy rozumieć w ten sposób, że obejmuje ono każde działanie lub zaniechanie stanowiące dla właściwego organu celnego choćby chwilową przeszkodę w dostępie do towaru podlegającego dozorowi celnemu i w przeprowadzeniu kontroli przewidzianych w art.37 ust.1WKC. Aby doszło do usunięcia spod dozoru celnego, wystarczy więc, że towar był obiektywnie usunięty spod ewentualnych kontroli, niezależnie od tego, czy właściwy organ w rzeczywistości dokonał tych kontroli. Ponadto sam fakt, że towary zostały wyprowadzone z obszaru celnego UE, nie jest sprzeczny z tym, aby uchybienie obowiązkowi przedstawienia tych towarów w odnośnych urzędach celnych zostało zakwalifikowane jako usunięcie spod dozoru celnego, które prowadzi do powstania długu celnego na podstawie art.203 WKC.
Odnosząc się do zarzutu błędnego ustalenia przez organy wartości celnej towarów, należy wskazać, ze wbrew twierdzeniom Skarżącej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy szczegółowo wyjaśnił przyczyny ustalenia tej wartości z zastosowaniem metody wskazanej w art. 31 ust. 1 WKC tj. metody ostatniej szansy. Z uwagi na brak szczegółowych informacji o towarach (rodzaj towaru, skład materiałowy) fizyczny brak towarów, jak również to, że podstawą ustalenia ich wartości nie mogła być wartość transakcyjna, gdyż były one sprzedawane w celu wywozu poza obszar UE, prawidłowo sięgnięto do metody ostatniej szansy, dla określenia ich wartości celnej. W tym celu, zasadnie posłużono się jako wartością wyjściową, stanowiącą główny wyznacznik ceny, wartością towarów wyrażoną w fakturach, na podstawie których towary zostały przywiezione w ramach procedury tranzytu na obszar UE i wprowadzone do magazynu czasowego składowania w Tomaszowie Lubelskim, a następnie przedłożone na etapie wprowadzania tych towarów do magazynu czasowego składowania w Rzeszowie.
Podkreślić należy, że tzw. metoda ostatniej szansy, wykorzystywana jest w ostatniej kolejności, gdy nie ma już możliwości ustalenia tej wartości innymi metodami, które z natury pozwalają na określenie wartości w sposób najbliższy wartości rzeczywistej. Zgodnie z art. 31 ust. 1 WKC, jeżeli wartość celna przywożonych towarów nie może być ustalona na podstawie art. 29 i 30, jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami:
- – porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r.,
- – artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r.,
- – przepisów niniejszego rozdziału.
Metoda ostatniej szansy ma umożliwić ustalenie wartości celnej w sposób najbardziej zbliżony do wartości rzeczywistej, niemniej jednak z przyczyn obiektywnych nie zapewnia ona jej określenia w sposób stuprocentowo dokładny. Ma ona więc charakter zbliżony do szacowania tej wartości, w oparciu o tego rodzaju dane (wskaźniki, współczynniki), które są dostępne.
W niniejszej sprawie wartości towarów wyrażone na fakturach handlowych wykorzystanych przez organ do ustalenia wartości celnej w ramach metody ostatniej szansy stanowią w zasadzie jedyną dostępną informację o towarach, w tym o ich wartości. Wobec tego organy, dysponując jedynie takimi danymi, dokonały ich porównania z wartościami wynikającymi z informacji zamieszczonych w systemie SAZC ALINA. Na tej podstawie, w zestawieniu z informacjami wynikającymi ze zleceń wydania towarów, określiły wartości celne.
Taki sposób ustalania wartości celnej uznać należy za prawidłowy, zgodny z regulacjami WKC i w zasadzie jedynie możliwy. Co prawda, w myśl art. 31 ust. 2 pkt e WKC, wartość celna ustalana z zastosowaniem ust. 1 nie może być określana na podstawie cen na wywóz do kraju niebędącego częścią obszaru celnego Wspólnoty, jednakże zastosowany w niniejszym przypadku sposób kalkulacji tej wartości nie stoi w sprzeczności ze wskazaniem, wynikającym z zacytowanego przepisu. Zakazuje on bowiem posługiwania się wskaźnikami opartymi na cenach stosowanymi generalnie na wywóz do kraju niebędącego częścią Wspólnoty, z czym w omawianym przypadku nie mamy do czynienia. Organy nie czyniły ustaleń, w zakresie wartości celnej towarów, w oparciu o dane dotyczące eksportu poza obszar Wspólnoty, realizowanego przez inne podmioty, ale o jedynie dostępne dane co do towarów objętych zgłoszeniem celnym, konfrontowane z informacjami odnośnie wartości dotyczących dopuszczonych do obrotu towarów na terenie kraju. Tak więc, taki sposób kalkulowania wartości poszczególnych towarów uznać należy za zasadny i odpowiadający prawu.
Podobnie nie sposób podzielić argumentacji związanej z przyjmowaniem jako wartości celnej towarów wyższej z dwóch alternatywnych wartości. Zarzuty w tym zakresie są zbyt ogólnikowe, przez co nie sposób jest w sposób kompleksowy odnieść się do nich. Poza tym należy podkreślić, że podstawowym kryterium przyjętym za podstawę ustalenia wartości celnej, była wartość wynikająca z faktur, dane zaś z SAZC ALINA, stanowiły swoistego rodzaju punkt odniesienia, służący przede wszystkim potwierdzeniu rynkowej de facto wartości przyjętych na podstawie faktur. Co istotne dane te zostały wykorzystane do weryfikacji wartości towarów wynikających z faktur, a nie do jej ustalenia. Tak więc nawet w sytuacji, w której wartości z systemu byłyby nieco niższe, to wobec nieprecyzyjnego zdefiniowania towarów na fakturach, nie mogłoby stanowić podstawy do podważenia stanowiska organów. Określając wartości celne całego asortymentu organy, z opisanego powyżej względu, oparły się na ocenie ich pogrupowanych kategorii, stąd wystąpienie drobnych różnic w zakresie danego i konkretnego asortymentu jest możliwe i jako takie nie może prowadzić do dyskwalifikowania całości poczynionych ustaleń.
Wbrew zarzutom skargi, w zaskarżonej decyzji zawarto właściwe ustalenia oraz szczegółowe uzasadnienie w zakresie odnoszącym się do ustalenia wartości celnej towaru oraz faktu wykorzystania do określenia wartości celnej towarów faktur towarzyszących towarom w chwili ich wprowadzenia do magazynu czasowego składowania (tj. na podstawie dokumentów, z których wynika wyższa wartość towarów) w sytuacji, gdy organ nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających powiązanie pomiędzy towarami wskazanymi w dokumentach dołączonych do deklaracji czasowego składowania, a towarami wskazanymi w fakturze dołączonej do zgłoszenia celnego, tj. fakturze nr [.] z dnia 7 listopada 2015 r.
Wbrew stwierdzeniom Skarżącej z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, na jakiej podstawie organ uznał, że ma do czynienia z tożsamym towarem, którego wartość podlegała manipulacji na poszczególnych etapach czynności (procedur celnych podejmowanych w stosunku do towarów). Zarówno sposób zgłoszenia towarów do procedury tranzytu poprzedzającej złożenie towarów na magazyn czasowego składowania [.] w Rzeszowie, w tym jego waga brutto (11.220,32 kg), pozostawał w całkowitej zgodności z rodzajem towaru wykazanym w będącym przedmiotem niniejszego postępowania.
Wartość towarów określona w fakturze dołączonej do zgłoszenia celnego tj. 45.533,79 USD była znacznie niższa od wartości tych towarów określonych w fakturach, na podstawie których towary zostały przewiezione pod procedurą tranzytu na obszar UE i pierwotnie wprowadzone do magazynu czasowego składowania "B" tj. 414.780,65 USD i 73.259,40 EUR.
W okolicznościach niniejszej sprawy brak uzasadnienia dla faktu tak znacznego obniżenia wartości towarów w fakturze nr [.] z dnia 7 listopada 2015r. uzasadniał pozbawienie jej wiarygodności w tym zakresie. Rzecz w tym, że procedurą tranzytu zewnętrznego objęty został cały towar poddany czasowemu składowaniu, a podczas składowania nie zaistniały żadne okoliczności uzasadniające tak znaczny spadek wartości towaru w przeciągu kilku minut.
Zatem faktura, na podstawie której wyprowadzono towar z magazynu czasowego składowania i objęto procedurą tranzytu według zgłoszenia celnego T1 o nr MRN [.], bez żadnego uzasadnienia kilkukrotnie pomniejszała wartość towarów. Fakt zaniżenia wartości towarów znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym pozyskanym z SAZC ALINA, a co więcej ustalenia te korespondują z zeznaniami świadka JS, który potwierdził istniejący proceder obniżania wartości towaru na etapie wyprowadzania z magazynu i objęcia procedurą tranzytu.
W związku z powyższym za bezzasadne uznać należy również zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia art. 210 § 1 pkt 5 i pkt 6 O.p. w związku z art. 73 Prawa celnego poprzez brak w zaskarżonej decyzji właściwego rozstrzygnięcia oraz szczegółowego uzasadnienia w zakresie odnoszącym się do ustalenia wartości celnej towaru.
Odnośnie do zarzutu uznania za dowód obcojęzycznego dokumentu bez jego urzędowego przetłumaczenia na język polski należy wskazać, że jest on niezasadny, gdyż w aktach sprawy znajduje się uwierzytelnione tłumaczenie z języka angielskiego na język polski zarówno pisma administracji celnej Łotwy z dnia 29 czerwca 2016r. (k. 169-171 akt administracyjnych), jak i faktur (k.407 – 436 akt administracyjnych).
Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 64 ust. 4 i ust. 6 Prawa celnego przez jego błędne zastosowanie, skutkujące naliczeniem odsetek po dniu 20 sierpnia 2016r. tj. dniu, w którym przepis ten przesłał obowiązywać, ponieważ kwestia odsetek nie stanowiła przedmiotu rozstrzygnięcia organów. W niniejszej sprawie zastosowanie miała zasada samoobliczania wynikająca z art. 53 § 3 i art. 55 § 1 O.p
Zatem zarzuty postawione w skargach, dotyczące naruszenia przepisów postępowania, jak również prawa materialnego nie zasługują na uwzględnienie. Jak powyżej wskazano, organ ustalił wszystkie niezbędne okoliczności stanowiące podstawę do przypisania Skarżącym, jako głównemu zobowiązanemu oraz przewoźnikowi odpowiedzialności za dług celny w niniejszej sprawie.
Z tych względów, uznając, że wydane w sprawie decyzje nie naruszają prawa materialnego, ani przepisów postępowania, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.