Uzasadnienie
T. O. wniosła skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej ARiMR) z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...], ustalającą kwotę nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w wysokości 1676,09zł.
W piśmie, które wpłynęło do tut. Sądu w dniu 10 lutego 2016r. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...].
W uzasadnieniu wniosku wskazała, że w przedmiotowej sprawie orzekał już Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku o sygn. akt II GSK 863/13 uznał, że sprawa nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto Skarżąca przedstawiła argumenty mające przemawiać za uznaniem, że prawo do płatności w ogóle nie powstało. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR [...] wydał decyzję nie zważając, że w sprawie wystąpiła powaga rzeczy osądzonej. W związku z powyższym wykonanie tej decyzji spowodowałoby trudny do odwrócenia skutek w postaci uszczuplenia majątku Skarżącej. Ponadto w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Co do zasady Skarżący może domagać się wstrzymania wykonania nie tylko zaskarżonej decyzji, ale również innych decyzji wydanych w ramach postępowania prowadzonego w granicach tej samej sprawy.
Jednak aby takie żądanie odniosło zamierzony przez Skarżącego skutek, decyzja organu I instancji musi podlegać wykonaniu. Wykonaniu nie podlega decyzja nieostateczna, chyba, że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, lub podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy, jak stanowi art. 130 § 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 23).
Decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR [...]z dnia [...] września 2015 r. nr [...], której dotyczy wniosek o wstrzymanie, jest decyzją nieostateczną, ponieważ Skarżąca wniosła od niej odwołanie w przepisanym do tego terminie. Odwołanie to zostało następnie rozpoznane przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Rzeszowie w decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...].
Jak wynika z akt postępowania administracyjnego sprawy, decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR [...] z dnia [...] września 2015r. nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. Nie zachodzi również w odniesieniu do niej przypadek wykonalności nie ostatecznej decyzji z mocy prawa.
W związku z powyższym należało odmówić wstrzymania wykonania decyzji objętej wnioskiem, gdyż przedmiotem żądania Strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika było rozstrzygnięcie nie posiadające przymiotu wykonalności.
Niezależnie od powyższego, nawet gdyby przyjąć, że wniosek Skarżącej zmierzał w istocie do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji organu II instancji, należałoby odmówić jego uwzględnienia z powodu nieprzedstawienia przez Stronę okoliczności świadczących o wystąpieniu przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a
Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może nastąpić, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Pod pojęciami znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2006, s. 190).
Skarżąca w swym wniosku nie wskazała okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona przedstawiła natomiast argumenty stanowiące polemikę ze stanowiskiem przyjętym przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji. Jednak zarzuty świadczące w przekonaniu Skarżącej o wadliwości zaskarżonego rozstrzygnięcia nie mogą stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Strona poza wskazaniem, że zachodzi w sprawie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie uzasadniła, na czym mogłoby ono w realiach niniejszej sprawy polegać. Argument Strony, że wykonanie decyzji spowodowałoby trudny do odwrócenia skutek w postaci uszczuplenia majątku Skarżącej nie jest uzasadniony mając na względzie wysokość płatności ustalonej do zwrotu, tj. w kwocie1676,09zł.
Z tych przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.