Uzasadnienie
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. I SA/Rz 872/15, przyznała skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym, zwalniając ją od kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie oraz ustanawiając dla nie radcę prawnego. Pełnomocnikiem skarżącej została wyznaczona radca prawny A. T..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. I SA/Rz 872/15, oddalił skargę J. G., przyznając pełnomocnikowi skarżącej – radcy prawnemu A. T., wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu, w wysokości 295,20 zł.
W dniu 8 marca 2016 r. pełnomocnikowi skarżącej doręczono odpis wyroku wraz z uzasadnieniem.
Radca prawny A. T., w dniu 23 marca 2016 r., przedłożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, jednocześnie wystąpiła o przyznanie jej wynagrodzenia za sporządzenie tejże opinii, które to wynagrodzenie nie zostało jej wypłacone.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku radców prawnych kwestię wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U z 2015 r., poz. 1805, zwane dalej rozporządzeniem). Zgodnie z § 2 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego.
W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Opłata maksymalna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w sprawie, w której przedmiotem sporu nie jest należność pieniężna oraz nie należy ona do właściwości Urzędu Patentowego wynosi w I instancji, w myśl § 21 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia, 480 zł. Zgodnie zaś z § 21 ust. 1 pkt 2 b rozporządzenia, w postepowaniu w drugiej instancji, opłata ta (opłata maksymalna) wynosi - za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł.
W niniejszej sprawie opłata maksymalna wynosi w postępowaniu przed sądem I instancji 480 zł, a w postępowaniu prowadzonym w ramach II instancji 50 % tej kwoty – czyli 240 zł, gdyż skarżącą w obu instancjach reprezentował ten sam pełnomocnik.
Tak wyliczona opłata maksymalna, stanowi podstawę wyliczenia należnej opłaty, która zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, wynosi ½ jej wysokości, a więc, w niniejszym przypadku, 120 zł.
W myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Tak więc wysokość opłaty w przedmiotowej sprawie została zwiększona o kwotę należnego podatku od towarów i usług, wyliczonego według stawki 23 %, czyli 27,60 zł